Σπόροι εις την εξηκοστή τρίτη

Σύμφωνα με ένα γνωστό μύθο, όταν ο εφευρετης του σκακιού κλήθηκε από τον βασιλιά του και ρωτήθηκε τι θα επιθυμούσε ως ανταμοιβή για την εφεύρεση του, εκείνος απάντησε με μετριοφροσύνη ότι ήθελε ένα σπόρο σιταριού για το πρώτο τετραγωνάκι του σκακιού την πρώτη μέρα, δύο σπόρους για το δεύτερο την δεύτερη μέρα, τέσσερις για το τρίτο την τρίτη, και ούτω κάθε εξής μέχρι το εξηκοστό τέταρτο, (ως γνωστόν 64 είναι το σύνολο τετραγώνων ενός σκακιού). Ο βασιλιάς εξεπλάγη με την απάντηση του εφευρέτη και κουτοπόνηρος ως ήταν (μα τι σόι βασιλιάς θα ήταν αλλιώς), δέχτηκε αμέσως πιστεύοντας ότι είχε μόλις γλιτώσει μια πλουσιοπάροχη αμοιβή που θα έπρεπε να δώσει.

Γιατί θυμήθηκα αυτό το μύθο, πριν τον συνεχίσω μέχρι το τέλος; Μα μου θυμίζει την συμφωνία που σύναψε η Ελλάδα για να αποφύγει τα "χειρότερα". (Αλήθεια ποιος μπορεί να μας πείσει ότι όλες οι κινήσεις μέχρι τώρα, δεν οδηγούν ούτως ή άλλως από άλλο δρόμο στα χειρότερα;) Ξαφνικά όλοι μιλάνε για σωτηρία (πόσες σωτηρίες θα χρειαστούμε ακόμα είναι άγνωστο), ενώ ψύχραιμοι αναλυτές αναλύουν τους κινδύνους που εμπεριέχει η συμφωνία για την Ελλάδα, η οποία βιάστηκε να δεχτεί αμασητί για άλλη μια φορά το σχέδιο αυτό, πανηγυρίζοντας με την κουτοπονηριά του προαναφερόμενου βασιλιά.

Για να δούμε όμως τελικά την συνέχεια της ιστορίας μας. Ο βασιλιάς διέταξε αμέσως να φέρουν μπροστά του ένα σακί σιτάρι, και μάλιστα διέταξε να αποπληρωθεί αμέσως το χρέος του με τον εφευρέτη. Επειδή όμως δεν σκάμπαζε από μαθηματικά πέρα από πρόσθεση και πολλαπλασιασμό, (όπως οι πολιτικοί δεν καταλαβαίνουν τα οικονομικά, πέρα από "βάζω φόρους και περικόπτω μισθούς για να μαζέψω λεφτά"), διαπίστωσε με έκπληξη πως ούτε το σιτάρι όλης της χώρας, ούτε καν όλης της γης, δεν ήταν αρκετό να ικανοποιήσει την επιθυμία του εφευρέτη, αφού το πλήθος των σπόρων που αντιστοιχούσε στο τελευταίο τετραγωνάκι ήταν ένας αριθμός, με βάση το 2 και υψωμένος στην 63η.

Για να το πούμε πιο απλά, ο αριθμός που αντιστοιχεί ήταν ο: 9.223.372.036.854.775.808 (στον οποίο πρέπει κανονικά να προσθέσουμε και το πλήθος των σπόρων που αντιστοιχούν σε όλα τα προηγούμενα τετράγωνα, οπότε ουσιαστικά διπλασιάζεται περίπου το προηγούμενο πλήθος). Και η τάξη μεγέθους αυτού του αριθμού για όποιον δεν ασχολείται και πολύ, είναι ότι αν τοποθετούσαμε όλους αυτούς στους σπόρους σε μια σειρά, το μήκος της θα έφτανε ως το μισό της απόστασης μεταξύ Γης και του Άλφα του Κενταύρου. (Το άστρο αυτό είναι το πλησιέστερο σε εμάς, και το φως χρειάζεται περίπου 4 χρόνια μέχρι να φτάσει εδώ).

Κι όλα αυτά δεν είναι απλά καταστροφολογίες, αν σκεφτούμε μέχρι στιγμής που έχουν οδηγήσει τα προηγούμενα μέτρα, το οποία υποτίθεται ότι θα λύναν το πρόβλημα και σε μικρό χρονικό διάστημα θα μεταμορφωνόμαστε σε υγιή οικονομία. Αλλά κάθε φορά που υπογράφουν οι πολιτικοί μια νέα συμφωνία (και πανηγυρίζουν ως ηλίθιοι), δεν μπορούν να δουν τα σποράκια σιταριού που μαζεύονται μέρα με την μέρα, κι ότι μέχρι στιγμής βρίσκομαστε στην τροχιά εισόδου της μαύρης τρύπας των τραπεζικών παιχνιδιών και μη.

Ποιο είναι το συμπέρασμα από όλα αυτά; Κοινώς όταν πληρωθεί το χρέος του βασιλιά προς τον εφευρέτη του σκακιού (ακόμα πληρώνει, και μάλλον για πολύ καιρό ακόμα εκτός κι αν έκανε κάποια επιλεκτική χρεοκοπία ο βασιλιάς εντωμεταξύ και του πλήρωσε τα μισά...), θα πληρωθεί και το υπάρχον χρέος της Ελλάδος χωρίς να κάνουμε στάση πληρωμών ή κάποιο άλλο μαγικό κόλπο. "Μάζευε κι ας είναι ρώγες", φωνάζουν οι πολιτικοί, αλλά ούτε φαίνεται να ξέρουν τον προανεφερθέντα μύθο (για ποιον και για πόσο καιρό μαζεύεις), και φυσικά ούτε θέλουν να θυμούνται και το μύθο για τον πίθο των Δαναΐδων.

Και γιατί να πιάσαμε τους μύθους; Μα αφού η λογική έχει στερέψει από καιρό, κι έχουμε χορτάσει παραμύθι. Ας απαντήσουμε με τον ίδιο τρόπο, για να χρωματίζουμε τις μίζερες προβλέψεις. Όποιος έχει όρεξη, ας διαβάσει μερικές αναλύσεις από διαφορετικές οπτικές γωνίες...

Καθημερινή1

Καθημερινή2

Techie Chan

protagon.gr: Βαρουφάκης

Το Ποντίκι, 28.07.11

Λίγα για τον μύθο του σκακιού: εδω1, εδώ2 και εδώ3, απ' όπου κι αντλήθηκαν οι παραπάνω φωτογραφίες.

Κυλιόμενες Πέτρες

Το λάστιχο φουσκώνει και ξεφουσκώνει, μα το ρημάδι συνεχίζει και πηγαίνει. Και πότε αποφασίζει να παραδώσει το πνεύμα; Μα φυσικά λίγο πριν το μεγάλο ταξίδι... Μήπως να μείνεις πίσω; Μάλλον, δεν θα είσαι με τα καλά σου, όπως και να το σκέφτηκες. Τρέχα μες στην ζέστη, τηλεφώνα στο καταμεσήμερο πάνω, βρες σταυρό, βρες κλειδί άλεν, βρίσε και ξεθύμανε για την κακή σου τύχη και την χαζή σου προνοητικότητα. Μόνος σου την έφτιαξες, ξεβίδωσε τώρα για να μην βιδωθείς.

Η θερμοκρασία ανεβοκατεβαίνει, το νερό χάνεται στο δρόμο, αλλά όσο αερίζεται υπάρχει μια σχετική ικανοποιητική ένδειξη. Μόνο εσύ αντέχεις να ψήνεσαι, τούτο το σαράβαλο μην το ζορίζεις, γιατί μπορεί να τηγανίσει αυγά. Στάση για ξεκούραση, στάση για να χαλαρώσει η μηχανή, που φαίνεται να μην ακολουθεί πιστά. Βλέπεις μπροστά το βουνό, μεγάλη ανηφόρα πρέπει να διαβείς. Οδηγέ, θα φτάσουμε τελικά; Χμ...

Τουλάχιστον, ρίξε μου λίγο φως για να βλέπω τις στροφές. Όχι δεν εννοώ να ανοίξεις το φακό, εννοώ να ανάψεις τους προβολείς. Με τέτοια λάμψη θα βγάλεις τα μάτια σου, διακρίνοντας τις σκιές των πραγμάτων. Όμως, πιο δυνατά δεν έχει, οι "σκάλες" κατρακύλησαν και ο μόνος φωτισμός που μένει είναι το μισοφέγγαρο...
Με τέτοια πορεία γράφεται ιστορία, πως τούτο το ρημάδι δεν τους άφησε ήσυχους λεπτό. Μα πριν λιώσεις στην παραλία, δώσε προσοχή σε τούτο το φωτάκι. Κάτι μυρίζει ή μήπως είναι ιδέα σου; Το φρένο μοιάζει να αρνείται τη συνεργάσια και στέλνει κόκκινο σήμα στο καντράν. Αλλά μην ανησυχείς διόλου, αφού όλοι οι δρόμοι οδηγούν προς τα εκεί που θέλεις να πας...
Τώρα που βγήκαν όλα τα προβλήματα, μπορούμε να κοιμηθούμε πλέον ήσυχοι. Αλλά όταν μας αφήσει στην μέση του δρόμου χωρίς λόγο κι αφορμή, θα είναι σε μια άλλη κρίσιμη στιγμή. Αρκεί μην τύχει και χάσεις το καράβι, γιατί τότε θα τελειώσει η υπομονή και θα το πετάξεις στην θάλασσα.

Το Δέκα το Καλό

Μετά από καιρό, ήρθε η ώρα να ανεβάσω μια φωτογραφία, και μάλιστα ειδικά επιλεγμένη για την υποδοχή του νέου έτους.
Κι αφού λένε μια εικόνα, χίλια λέξεις, προτρέπω να βρείτε εσείς τις λέξεις για να μας μπει το νέο έτος με την κατάλληλη διάθεση.

Φωτο: Δανεισμένη από την εφημερίδα "το Ποντίκι".

Μια Βόλτα τον Δεκέμβρη

Περπατάω βιαστικά να προλάβω την επόμενη συνάντηση. Ο καιρός με κοροϊδεύει κατάμουτρα, η μέρα μικραίνει αφήνοντας τα σκοτάδια να διαπερνάνε τα μάτια. Έτσι, καταπιάνομαι με τις βόλτες στην χειμωνιάτικη πόλη και ο νους στροβιλίζεται μαζί με τις πρώτες νιφάδες. Ανοίγεται σήμερα ο δρόμος μπροστά μου και κάθε επιλογή αποκλείει την επιστροφή στο χθες. Χιλιάδες διακλαδώσεις εμφανίζονται και σβήνουν, έτσι απλά για να φουσκώσουν τα μυαλά με αέρα. Κάποιος μου ψιθυρίζει ότι όλες οδηγούν στο ίδιο σημείο.
Δεν θέλω να πιστέψω τίποτα, αρχίζω να τρέχω σαν τρελός, χωρίς να σκέφτομαι λόγους κι αιτίες, χωρίς καμία στάση, δεν θέλω να ξεκουραστώ. Μονάχα να βρίσκομαι στην ψευδαίσθηση της αέναης κίνησης, να χαράσσω συνεχείς πορείες στο παρόν προσπαθώντας να μην το αφήσω να πέφτει χωρίς θόρυβο στον πάτο του άδειου μου βαρελιού.
Με τέτοια μυαλά η χειμωνιάτικη πόλη με υποδέχεται με τον καλύτερο τρόπο. Μου ανοίγει τρύπες στα πιο πιθανά σημεία, και εγώ δεν χάνω ευκαιρία, πέφτω σαν τυφλός μέσα τους και τσακίζομαι. Αλλά έστω και κουτσός, έστω και με μια πληγή, δεν λέω να σταματήσω.
Δυο βήματα στο κέντρο, και τα σκουπίδια μαζεύονται στις γωνιές και στολίζουν κάθε γωνιά με ένα βρωμερό χαμόγελο. Κι όμως εκεί αισθάνομαι ότι κρύβεται η καρδιά του πολιτισμού μας. Γιατί δεν βάζουμε και μερικά λαμπιόνια να πάρουν μια γιορτινή αμφίεση τουλάχιστον; Κι ενώ κλείνω την μύτη μου για να γλιτώσω από την σάπια μυρωδιά, μου έρχονται δάκρυα στα μάτια. Λίγα μέτρα πιο κάτω γεμίζει ο δρόμος μου χημικά. Πως να αναπνέυσω μέσα σε τούτη την ομίχλη; Και όλοι αυτοί οι σιδερόφρακτοι, ποιον υποτίθεται ότι προστατεύουν; Ας μην το αναλύσω τώρα αυτό, καλύτερα να πάρω δρόμο, μπορεί και να με συλλάβουν ως απρόσμενο περιπατητή.
Κι οι μέρες που θεωρούνται ήρεμες, τι διαφορά έχουν; Παρατηρώ πεζούς να πηγαίνουν ανέμελοι πάνω στους δρόμους και τροχοφόρα να κινούνται σε πεζόδρομους. Κι όλοι μαζί να ακροβατούν πανέμορφα σε κλειστές διαδρομές, φορτώνοντας ο ένας στον άλλο, κατάρες και βρισιές με την πρώτη ευκαιρία. Ίσως όποιος κινείται με κλειστά μάτια, δεν χάνεται σε τούτη την ανακατωσούρα. Κι ύστερα έρχεται η μπόρα...
Μια βροχή δεν πρόκειται να μας σώσει, αλλά μπορεί εύκολα να μας πνίξει. Τώρα πρέπει να διασχίσω ποτάμια, να κάνω ντους από τρύπιες υδροροές, να αποφύγω τα απόνερα ακόμα περισσότερο νευρικών οδηγών. Ο καθένας με την ομπρέλα του, κι εγώ με την τρέλα μου συνεχίζω ακάθεκτος, με παπούτσια σαν τρύπιες βάρκες κι ένα μουσκεμένο τσιρότο στο πόδι. Αλλά όταν αργά το βράδυ ανασυνθέτω τις πορείες μου στο χάρτη, βλέπω πως έχω μείνει ακίνητος για άλλη μια φορά.
Σκέψεις δεμένες σε ένα κελί απομόνωσης, μυαλό να χαζεύει μαθηματικά παράδοξα και να αδειάζει βιβλία φουντωτά. Η πόλη ολόενα και μεγαλώνει, κι όλους μας περικυκλώνει χρόνο με το χρόνο, βουλιάζουμε άθελα μας στους δικούς της ρυθμούς. Δεν θα προλάβω να περάσω από το ίδιο σημείο, το τσιμέντο πάντα βρίσκεται ένα βήμα μπροστά.
Μα τώρα πρέπει να σωπάσω, πρέπει να ανάψω κάποιο φως, γιατί ξέχασα... μπαίνουν Χριστούγεννα κι όλα πρέπει να είναι όμορφα, ας βγουμε να χορέψουμε. Για όσους μπορούν να κοροϊδευτούν, και να κοροϊδεύουν...

Προτελευταίος Λαχνός

Δεν ξέρω πως μου ήρθε, αλλά καθώς έβγαινα από τα έγκατα της γης εκείνο το συνηθισμένο πρωινό σκέφτηκα να αγοράσω λαχείο. Ο λαχειοπώλης καθόταν ατάραχος έξω από το σταθμό του Μετρό και είχε κρεμασμένα τα πολύχρωμα χαρτάκια του. Κάθε χαρτάκι κι ένας μαγικός αριθμός, κι ο καθένας μια υπόσχεση για άφθονο χρήμα. Δεν χρειάζεται καθόλου κόπου, δεν χρειάζεται καμία καλή ιδέα, δεν χρειάζεται τίποτα. Μόνο λίγη καλή τύχη και τότε θα πιάσεις την "καλή", όπως ο καθένας φυσικά την φαντάζεται. Περιττό να σημειώσω ότι δεν χρειάζεσαι λίγη τύχη, αλλά τύχη βουνό, (μεγαλύτερο κατά πολύ από αυτά που ενίοτε ανεβαίνω).

Κοντοστάθηκα, ζύγισα τις πιθανότητες, που ήταν συντριπτικά εναντίον μου κι αποφάσισα ότι δεν αξίζει τον κόπο. Αλλά αφού ξέρω ότι δεν θα κερδίσω, τότε γιατί τελικά το αγόρασα; Μάλλον γιατί αυτό που έχουν απλωμένο με μανταλάκια, δεν είναι χαρτονομίσματα, ούτε επιταγές. Αλλά τούτο το χαρτάκι που κρέμεται σαν πλυμμένη κάλτσα και πουλάνε είναι η ελπίδα, η ψευδαίσθηση της μοναδικής ευκαιρίας. Όσο διαρκεί η αναμονή, αισθάνεσαι ότι ίσως κάτι γίνει, ίσως κρατάς τον πρώτο λαχνό, ίσως γυρίσει ο κόσμος ανάποδα και βρεθείς εσύ από πάνω. Κι όλα αυτά τόσο απλά κι εύκολα, με ένα χαρτάκι που δεν κοστίζει παραπάνω από δύο μπύρες.
Μέχρι να γίνει η κλήρωση και να λυπηθείς που οι στατιστικές επιβεβαιώνονται, (από τις ελάχιστες φορές ίσως). Κι όλα αυτά τα χρήματα, που πληρώνω για την ελπίδα του πρώτου λαχνού, τα μαζεύει μονάχα ένας κι εξαφανίζει σε μια στιγμή όλες τις ελπίδες των άλλων. Μου θυμίζει την επιβεβαίωση της λανθασμένης πάντα πληρωμής εις βάρος σου. Δηλαδή είναι το πιο πιθανό (εως βέβαιο) να σε καλέσει η εφορία να πληρώσεις κάποιο επιπλέον ποσό λόγω εσφαλμένου υπολογισμού, παρά να σου παρέχει κάποιο ποσό από λανθασμένη επιστροφή φόρων.

Με αυτήν την ελπίδα πορευόμαστε πολλές φορές στη ζωή. Όταν όλα πάνε χάλια, κι όμως βαθιά μέσα μας νομίζουμε ότι σύντομα θα αλλάξουν όλα δια μαγείας. Κάποια στιγμή θα βγει το ουράνιο τόξο, κάποια στιγμή... Ποτέ δεν κάθομαι να σκεφτώ, πόσες φορές μας κληρώνει στην ζωή μας: για το αν θα αρρωστήσουμε ή θα είμαστε υγιής, για το αν θα αγαπήσουμε, για το αν θα ζήσουμε. Κάθε μέρα μας κληρώνει, κι όποιον πάρει ο χάρος...

Κράτησα τον πολύχρωμο λαχνό και τον έριξα ακατάστατα στην τσάντα μου. Σίγουρα όταν θα γίνει η κλήρωση θα τον έχω ξεχάσει. Μετά από αρκετές μέρες θα τον θυμηθώ και θα τον κοιτάξω από περιέργεια. Μπας και; Μπα, ούτε ένα φράγκο δεν κατάφερα να πάρω. Αλλά την στιγμή που τον αγοράζω χαίρομαι, λες και κέρδισα ήδη. Αφήνω τις ψευδαισθήσεις μου να παίξουν με την τύχη μου και θα πιστέψω ότι όλοι μπορούν να βγουν κερδισμένοι σε τούτο το παιχνίδι.

Κι ύστερα για παρηγοριά σκέφτομαι ότι, όταν αγοράζω λαχείο, ένα μέρος των χρημάτων καταληγει στον συμπαθητικό λαχειοπώλη, που στέκεται χαμογελαστός και δεν μπαίνει ποτέ στον πειρασμό να κρατήσει όλα τα λαχεία μήπως τυχόν ένα από αυτά κερδίσει το αμύθητο ποσό. Αρκείται στο μικροποσό που του αναλογεί από το μικρό αυτό χαρτάκι. Δε νομίζω να τον πειράξει ποτέ, αν μάθει ότι ένα από τα δικά του λαχεία ήταν ο πρώτος λαχνός.
Μάλλον αυτός θα είναι το προτελευταίος λαχείο που θα αγοράσω, αφού τουλάχιστον άλλον ένα θα πάρω στο μέλλον. Πάντως, όταν κερδίσω τον πρώτο λαχνό, δεν θα ξεχάσω κανένα. Πρώτα απ' όλα θα αρχίσω να μοιράζω δεσμίδες στους αναγνώστες του Blog ετούτου, (για όσους αντέχουν και με διαβάζουν ακόμα). Μπείτε σε λίστα αναμονής, και κερδίστε λοιπόν τζάμπα ελπίδα.
Σημείωση: Αν εξαφανιστώ ξαφνικά, σημαίνει ότι τελικά κέρδισα και τα ξέχασα όλα τα παραπάνω...

Παραμύθια της Χαλιμάς (Β΄Μέρος)

Τα κανάλια αγωνιούν να αναδείξουν την Χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα, μιλώντας για την κίνηση στην έξοδο των εκδρομέων και στις συνταγές για μελομακάρονα, αποσιωπείται μια σημαντική είδηση. Η συνδικαλίστρια Κ. Κούνεβα δέχεται δολοφονική επίθεση με βιτριόλι από δύο άγνωστους.

http://salata.wordpress.com/2008/12/26/1-15/
"Είναι χαρακτηριστικό ότι τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ αναφέρουν την είδηση της απάνθρωπης επίθεσης κυριολεκτικά από σπόντα, δηλαδή με βάση την ανακοίνωση της αστυνομίας, ότι άτομα που είχαν συγκεντρωθεί στον Ευαγγελισμό για συμπαράσταση, πέταξαν πέτρες σε διερχόμενο περιπολικό". ΠΗΓΗ: Άρθρο εφημερίδας: "Το Ποντίκι".
Ακόμα και τα έντυπα ΜΜΕ καθυστερούν να ενημερώσουν τον κόσμο με την σημαντικότητα της είδησης. Έτσι το γεγονός αναφέρεται ως απλό περιστατικό βίας και περνάει στα ψιλά. Μετά την πάροδο εβδομάδας, κι αφού υπάρχουν μορφές διαμαρτυρίας είτε πορείες αλληλεγγύης, είτε με την αντιπληροφόρηση, είτε μετά την επίθεση στα γραφεία της ΟΙΚΟΜΕΤ (εταιρεία που εργαζόταν η Κούνεβα), προκαλεί την "συμπάθεια" παρατάξεων και κάποιων εφημερίδων ευρείας αναγνωσιμότητας.

http://indy.gr/analysis/i-aliteia-ton-meson-enimerosis-syne3c7izei-akathekti-gia-tin-koyneba
http://indy.gr/other-press/dimosieymata-ston-typo-gia-tin-koyneba

Ακόμα κι η αστυνομία κοιμάται, κι για άλλη μια φορά κινητοποιείται με ανακλαστικά χελώνας. Πέντε μέρες μετά μέχρι να αποφασίσουν να εξετάσουν τα ρούχα του θύματος. Κι έπειτα βιάστηκαν να κλείσουν το θέμα. Ένώ διαβάζουμε ότι:

"Η δικογραφία με το υλικό της προανάκρισης, την οποία διενήργησαν αστυνομικοί που ασχολήθηκαν με την υπόθεση, θεωρήθηκε από την Εισαγγελία ελλιπής! Έτσι, ενώ αρχικά διαβιβάστηκε στην Εισαγγελία Πρωτοδικών ως «αγνώστων δραστών», επεστράφη πίσω στο αρμόδιο αστυνομικό τμήμα με παραγγελία της εισαγγελέως κ. Ε. Ράικου, που ζήτησε τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης, προκειμένου να συμπληρωθεί η υπόθεση και να γίνουν ενέργειες που είχαν παραλείψει μέχρι τότε οι αστυνομικοί."

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11424&subid=2&pubid=2232833
http://troktiko.blogspot.com/2009/01/blog-post_8328.html
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4497257&ct=1

Κάθε σύγκριση με την ευαισθησία της αστυνομίας προς άλλα γεγονότα αποφεύγεται από τα ΜΜΕ για ευνόητους λόγους:

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11424&subid=2&pubid=2232833
http://www.tvxs.gr/v3734

Φυσικά πλούσια ενημέρωση έχουμε για την απόπειρα δολοφονίας αστυνομικoύ. Μέσα σε λίγες ώρες η αστυνομία έχει ξεψανχίσει τον τόπο. Ξεκινάει πόγκρομ συλλήψεων στην ευρύτερη περιοχή τψν Εξαρχείων, ενώ ξεκινάνε έρευνες σε σπίτια με τόσο ζήλο, που παραβιάζει κάθε ίχνος νομιμότητας. Μάλλον δεν ακούστηκε ότι:
Νόμισε -όπως είπε στο «Εθνος»- ότι είχε γίνει διάρρηξη και γι αυτό έσπευσε να καταγγείλει το περιστατικό στο Α.Τ. Εξαρχείων. Εκεί, όμως την περίμενε μια δυσάρεστη έκπληξη. Οπως καταγγέλλει η «Εναλλακτική Παρέμβαση Δικηγόρων Αθήνας», αλλά και η ίδια στο «Εθνος», το παραπάνω σκηνικό στο σπίτι της -που έγινε κατά τη διάρκεια της Δευτέρας και λίγες ώρες μετά το συμβάν σε βάρος των αστυνομικών στα Εξάρχεια και τις κατ οίκον έρευνες που ακολούθησαν- «ήταν έργο της αστυνομίας».
...«Σύμφωνα με το άρθρο 256 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας σε περίπτωση απουσίας του ενοίκου ή του ιδιοκτήτη της κατοικίας που ερευνάται, θα πρέπει να προσκαλείται από την αστυνομία και να παρευρίσκεται ένας γείτονας ως μάρτυρας...

Άρθρο Έθνος

Αξιοσημείωτη σιωπή έδειξαν τα έντυπα και ηλεκτονικά μέσα για την εκδήλωση διαμαρτύριας στην διάρκεια των εορτών στο μεγαλύτερο αυθαίρετο της Αθήνας, στο mall:

http://troktiko.blogspot.com/2008/12/mall_29.html
http://troktiko.blogspot.com/2009/01/mall.html
http://indy.gr/newswire/the-mall

Όμως αμέσως αναμεταδώσαν πληροφορία για τον στοιχηματισμό περί καψίματος του δέντρου. Η διασταύρωση της πληροφορίας συγκίνησε όλους τους δημοσιογράφους:
"H (δηλωμένη) πλάκα που κάναμε με το δήθεν online στοίχημα για το χριστουγεννιάτικο δέντρο του Συντάγματος, βρήκε το δρόμο της ως τα δελτία ειδήσεων σαν πραγματική είδηση!"

http://anything-but-nd.blogspot.com/2008/12/blog-post_30.html

Αντίστοιχα κάποια φερέφωνα αναμετάδωσαν στις πρώτες μέρες των αναταραχών το θάνατο ενός αστυνομικού. Είναι ένα από τα ψέμματα που δεν πρόλαβε να διαδοθεί. Η πληροφορία διαψεύστηκε έπειτα από λίγο, πολλοί όμως δεν το μάθαν:
"Είναι πραγματικά απίστευτο πόσο εύπιστος είναι ο κόσμος, ειδικά αν σκεφτεί κανείς ότι όλο αυτό ξεκίνησε από ένα ψέμα του Κούγια! Ο αστυνομικός λοιπόν είναι ζωντανός και πολύ ενοχλημένος από τη διασπορά της ψευδούς είδησης, τόσο όσο να ζητήσει εξηγήσεις από την ηγεσία της ΕΛΑΣ γιατί δεν τον προστάτεψε."

http://anything-but-nd.blogspot.com/2008/12/blog-post_841.html
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_1_17/12/2008_296336

Η συνεργασία της αστυνομίας με ακροδεξιούς είχε ακουστεί εδώ και καιρό. Μάλιστα είχαν κυκλοφορήσει σχετικές φωτογραφίες κι είχε γίνει θέμα πριν καιρό. Αυτό που δεν είπαν τα ΜΜΕ είναι ότι άλλη μια περίπτωση όπου η έρευνα κατέληξε σε μη καταλογισμό ευθυνών:

http://www.tvxs.gr/v3728

Αντίστοιχα πληροφορίες για αστυνομικούς με ονοματεπώνυμο και φωτογραφίες που κυκλοφόρησαν στο διαδίκτυο δεν αναμεταδόθηκαν από τα ΜΜΕ, ενώ η αστυνομία ποτέ δεν κλήθηκε να δώσει ούτε καν μια χαζή δικαιολογία:

http://troktiko.blogspot.com/2008/12/blog-post_4007.html
http://anything-but-nd.blogspot.com/2008/12/blog-post_688.html

Την ίδια κατάληξη έχει και η δίκη της υπόθεσης ζαρντινιέρας:
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artid=1404677

Αντίστοιχα αν τύχει και στο σπίτι σου έχεις κλόμπ ή σπρέι, σου δίνουν μαζεμένα 15 μήνες. Αλλά γιατί να το κάνουν θέμα τα ΜΜΕ, αφού η ηγεσία της αστυνομίας ζητάει απεγνωσμένα ενόχους.

http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,dt=10.01.2009,id=35366028

Ενώ η ατιμωρησία της αστυνομίας περνάει απαρατήρητη και θεωρείται φυσιολογικό από τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ να δικαιώνονται πάντα οι αστυνομικοί, το Ευρωπαϊκό δικαστήριο μας καταδικάζει ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο:
"Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο στην απόφασή του επανέλαβε πως σε περιπτώσεις αστυνομικής βίας δεν αρκεί η αποζημίωση του θύματος. Τονίστηκε ανάμεσα στα άλλα ότι αν δεν υπάρξει δίωξη και τιμωρία των υπευθύνων, θα είναι δυνατόν οι αστυνομικοί να παραβιάζουν ατιμώρητα τα δικαιώματα των πολιτών που έχουν υπό τον έλεγχό τους με αποτέλεσμα να είναι πρακτικά αναποτελεσματική η θεμελιώδης απαγόρευση βασανιστηρίων, κακομεταχείρισης και φόνων."

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4495712&ct=1

Τα γεγονότα που ακουλούθησαν μετά την μαζική πορεία της 9/1/09 είναι ελπίζω γνωστά στους περισσότερους. Ειδική περίπτωση η συμπεριφορά των συμμοριών των ΜΑΤ στην Ασκληπιού 14. http://www.tvxs.gr/v2972

Η στάση της κρατικής τηλεόρασης που όλοι πληρώνουμε γι΄αυτήν άμεσα προκαλεί θλίψη. Στην κυριολεξία δεν αναμεταδόθηκε τίποτα. Τα ιδιωτικά ΜΜΕ παίξαν τα γεγονότα, κυρίως γιατί χτυπήθηκαν και δημοσιογράφοι και φωτορεπόρτερ. Φυσικά τις πραγματικές αυθαιρεσίες κανείς δεν τις άγγιξε. Κανείς δεν έκανε πρώτο θέμα ότι οι αστυνομικοί που συμμετείχαν δεν είχαν διακριτικά πάνω τους. Αυτούς ποιος θα τους συλλάβει;
Κοινώς ήταν οι γνωστοί-άγνωστοι που δρουσαν ξεπερνώντας κάθε ίχνος νομιμότητας, και δεν είχαν διακριτικά για να μην τρώνε μηνύσεις. Βίαιες προσαγωγές, παράνομη και πολύωρη κράτηση ατόμων, χτύπημα ήδη τραυματισμένου. Παρόλα αυτά, όπως παρουσιάστηκαν τα γεγονότα, μπορούσαν να μιλάνε ότι η αστυνομία έδρασε στα πλαίσια της νομιμότητας:

http://policeviolence.blogspot.com/2009/01/blog-post.html
http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,dt=10.01.2009,id=59240284

Τέλος κλείνω με μικρότερες διαστρεβλώσεις κι αποσιωπήσεις. Η κατάληψη στην ΕΣΗΑ, δησιογραφικο συνδικαλιστικό όργανο, περνάει εντελώς απαρατήρητη, γιατί θίγει τα κακώς κείμενα στον χώρο της πληροφόρησης. Αυτά που φωνάζουν οι καταληψίες δεν πρέπει να ακουστούν:
"Το ξέρω ότι είναι διαστρεβλωμένο αλλά καλύτερα να παίζει έτσι, από τον να μην παίξει καθόλου, ε;" Απαντά στο τηλέφωνο δημοσιογράφος μεγάλου ραδιοφωνικού σταθμού όταν της επισημάναμε ότι η κατάληψη της ΕΣΗΕΑ δεν είναι συμβολική διαμαρτία για τον ξυλοδαρμό των δημοσιογράφων στο πανεκπαιδευτικο αλλά μια πρωτοβουλία που θέλει να βάλει γενικά το θέμα του ρόλου των ΜΜΕ στα γεγονότα των τελευταίων ημερών. Αποδεικνύεται και έτσι αυτές τις μέρες ότι ακόμη και για τα υποκείμενα που ως επαγγελματική ιδιότητα έχουν το να μεταφέρουν μηνύματα, οι δημοσιογράφοι δηλαδή, είναι δύσκολο να προσπεράσουν την ομίχλη που απλώνουν η αποστείρωση των μέσων και οι βορβορυγμοί της ηλεκτρονικής δημοκρατίας."

http://katalipsiesiea.blogspot.com/2009/01/blog-post_11.html

Φυσικά πορείες μεγάλες στην Λάρισα για διαμαρτυρία για την άδικη σύλληψη και χρήση του τρομονόμου εναντίον τους, δεν ακούγεται.

http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,id=36733388
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=973212

Ούτε και η πρόσφατη πορεία αλληλεγγύης για την Κούνεβα φτάνει στα ηλεκτρονικά ΜΜΕ, παρόλο το μεγάλο πλήθος του κόσμου. Αν καιγόταν το κέντρο όμως, κι ας συμμετείχαν 100 άτομα, μάλλον θα γινόταν πρώτη είδηση.

http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,id=68396348

Για να αφήσω μια ευχάριστη είδηση που φυσικά δεν είναι δυνατόν να αναπαραχθεί από τα ΜΜΕ, είναι η σατιρική σελίδα της Σαλάτας:

http://salata.wordpress.com/2008/12/10/1-5/

Παραμύθια της Χαλιμάς (Α' Μέρος)

Διάβαζα ένα ενδιαφέρον άρθρο για τα γεγονότα στην Ελλάδα. Εκεί αναφερόταν ότι η βαλλιστική δείχνει ότι ο αστυνομικός (Κορκονέας) στόχευσε προς τον μαθητή (δηλ. τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο). Επίσης επισήμαινε ότι αν κι η ένταση των διαμαρτυριών έχει μειωθεί, αυτές δεν έχουν σταματήσει, καθώς οι φοιτητές είναι στους δρόμους, πολλές σχολές είναι κλειστές λόγω κατάληψης, τα εργατικά σωματεία "φορτώνουν"...

Εδώ που φτάσαμε, για να μαθαίνουμε τι γίνεται στην Ελλάδα πρέπει να διαβάζουμε ξένες εφημερίδες. Πόσες από αυτές τις ειδήσεις έχουν ακουστεί στα δικά μας ΜΜΕ;
Για να μην αναφέρουμε την προκλητική στάση ορισμένων τις προηγούμενες ημέρες. Κι ενώ ο πόλεμος στην Γάζα ήταν στο αποκορύφωμα του, εδώ προβαλλόταν προς τα τελευταία θέματα.
Με αφορμή αυτήν την σκέψη, προσπάθησα να μαζέψω τα πιο μεγάλα ψέματα που ακούστηκαν ή γεγονότα που αποσιωπήθηκαν και δεν κυκλοφόρησαν προς ενημέρωση του κόσμου, όλη αυτήν την πέριοδο. Συγχωρέστε για τα δικά μου λάθη και τις παραλείψεις, αλλά είναι μόνο μια ερασιτεχνική καταγραφή, δηλαδή ελάχιστα σε σχέση με ότι έγιναν στα παρασκήνι. Όμως αρκούν για να μας δείξουν την αξιόπιστη κι αντικειμενική ενημέρωση, κι ιδίως των καναλιών. Ξεκινάμε:

Πριν ακόμα καλά καλά ο κόσμος μάθει τι έχει συμβεί το Mega, πρωτοσταντώντας στην αξιόπιστη ενημέρωση, παραποιεί το βίντεο της δολοφονίας και προσθέτει ήχους από σπασίματα και βρισιές!!! Μάλλον ακολουθούν την γραμμή που έχει δοθεί από ψηλά. Ευτυχώς οι πολλές μαρτυρίες τους διαψεύδουν πανηγυρικά.

Ψεύτικο: http://www.youtube.com/watch?v=DcL2mgVoAfc
Αληθινό: http://www.youtube.com/watch?v=9fGwwuYTxZY
Μπορείτε να διαβάσετε κι εδώ:
http://thevoyager.gr/2008/12/12/mega-video/

Μία μέρα μετά τη δολοφονία, ο φωτογράφος Κ.Τσιρώνης τραβάει την γνωστή εικόνα με τον αστυνομικό τον ΜΑΤ να σημαδεύει με όπλο. Φυσικά, όχι μόνο δεν γίνεται πρωτοσέλιδο, αλλά ο φωτογράφος απολύεται!!! Όσο για το γεγονός, μας διαβεβαίωνουν παράλληλα ότι θα γίνει έρευνα και θα αποδοθούν ευθύνες, (ακόμα περιμένουμε μια απάντηση). Εδώ το σχετικό θέμα:

http://troktiko.blogspot.com/2008/12/blog-post_11.html

Η ίδια εφημερίδα όμως βάζει σε πρωτοσέλιδο μαϊμού-ρητό του Ισοκράτη. Αναπαράγεται από τα κανάλια και τα ραδιόφωνα σε χρόνο dt. Ακόμα και σήμερα πολλοί πιστεύουν ότι είναι πραγματικό απόσπασμα από το αρχαίο κείμενο. Εδώ η πλήρης ανάλυση και το αληθινό που παραποιήθηκε καταλλήλως:

http://www.sarantakos.com/isocrat.htm

Από την πρώτη στιγμή τα κανάλια, παίζαν εικόνες καταστροφής, και αδιοφορούσαν για την συνολική εικόνα και την έκταση των διαμαρτυρίων. (Κάποιοι από επαρχία είχαν πειστεί ότι το κέντρο είχε καταστραφεί ολοσχερώς, από προσωπική επικοινωνία με φίλους και γνωστούς).
Πάντα σε πρώτο πλάνο μια σπασμένη βιτρίνα ή ένα καμμένο αυτοκίνητο. Δεν μας δείχνουν την μαζικότητα των διαδηλώσεων, δεν μας δείχνουν την ωμή αστυνομική βία, δεν μας έλεγαν ότι κόσμος από τα μπαλκόνια χειροκροτούσε τους διαδηλωτές, ότι κάποιοι πετούσαν λεμόνια, γλάστρες προς τα ΜΑΤ.
http://troktiko.blogspot.com/2008/12/blog-post_675.html
http://www.skai.gr/master_story.php?id=103151
Άρθρο Ελευθεροτυπίας
Ενώ αμέτρητες φόρες κόσμος άσχετος με τις διαδηλώσεις αποδοκίμαζε την παρουσία των ΜΑΤ. Τις πρώτες μέρες παίξαν κάτι:
http://www.youtube.com/watch?v=ziDnARLbBgU

Για άλλη μια φορά, για καλύτερη ενημέρωση καταφεύγουμε στα ξένα ΜΜΕ. Ενδεικτικά για την στάση του κόσμου:
http://news.bbc.co.uk/2/hi/europe/7770887.stm
http://indy.gr/newswire/eimaste-oloi-ellines-eksairetiko-keimeno-apo-ti-liberation
http://www.spiegel.de/politik/ausland/0,1518,594983,00.html

Εξώφυλλο με Ψέμα

Κι ενώ οι διαμαρτυρίες συνεχίζονται, κόσμος είναι στους δρόμους, καταλήψεις γίνονται όχι μόνο σε πανεπιστήμια και σχολεία, αλλά και σε δημαρχεία, εργατικά σωματεία, τα ΜΜΕ τι παίζουν; Τα κανάλια και τα ραδιόφωνα παίρνουν γραμμή να μειώσουν τις ανταποκρίσεις, και να παρουσιάσουν ότι όλα επιστρέφουν στην ομαλότητα:

http://troktiko.blogspot.com/2008/12/blog-post_2423.html

Μας είχαν παραμυθιάσει για την αμυντική στάση της αστυνομίας. Δεν μπορούσαν να πείσουν όμως καθόλου, όταν αυτή έδερνε ακόμη και μαθητές, όταν είχε ντουμανιάσει όλο το κέντρο με χημικά, όταν χωρίς αφορμή ψέκαζε τον κόσμο (βλέπε μουσικούς, καθιστική διαμαρτυρία στο Σύνταγμα). Στο πλαίσιο της αμυντικής στάσης ήταν κι οι ξυλοδαρμοί των ΜΑΤ προς ανυποψίαστους, εννοώντας ότι δεν βρίσκονταν σε σύγκρουση με την αστυνομία.
Alpha Radio - Γιώργος Κακούσης περιγράφει τον ξυλοδαρμό:

http://www.youtube.com/watch?v=hE7VW9mDp2c

Φυσικά, όυτε λόγος ότι σε ορισμένες περιπτώσεις χρησιμοποίηθηκαν ακόμη και πλαστικές σφαίρες!!! http://www.tvxs.gr/v1490

Κι ενώ οι πυροβολισμοί στο Φάληρο παίζονται και ξαναπαίζονται από τις τηλεοράσεις:

http://www.youtube.com/watch?v=PydTOXyrjXU
Άρθρο Έθνους

Μας διαβεβαίωνουν παράλληλα ότι θα γίνει έρευνα και θα αποδοθούν ευθύνες. (Κάπου το ξαναέγραψα αυτό). Όμως τα αποτελέσματα αυτής της έρευνας δεν γίνονται γνωστά:
Από σχετικό άρθρο Ελευθεροτυπίας:
"Οπως μας πληροφορούν τώρα αστυνομικοί, «οι ζητάδες έκαναν τα αδύνατα δυνατά, όμως κάποια στιγμή κινδύνευσαν να περικυκλωθούν». Πριν λοιπόν, ο συγκεκριμένος αστυνομικός σηκώσει το όπλο του και ρίξει στον αέρα, ενημερώνει το κέντρο. Και ο αξιωματικός του δίνει την εντολή «Ε23». Και τι σημαίνει Ε23: «πυροβολισμός για εκφοβισμό»!"
Τώρα πως δικαιολογείται ότι οι 10-12 πυροβολισμοί έγιναν για εκφοβισμό; Αυτό δεν έχει σημασία, σημασία έχει ότι την στιγμή που έπαιξαν, μας έλεγαν παράλληλα ότι θα γίνει άμεση έρευνα. Άλλο ένα μεμονωμένο περιστατικό που θα περάσει απαρατήρητο.
Γενικά οι πυροβολισμοί της αστυνομίας δεν έχουν τελειωμό (από το ίδιο άρθρο):
"Ομως, δεν ήταν οι μόνοι πυροβολισμοί που έπεσαν με εντολή του κέντρου. Το Σάββατο το βράδυ ομάδα νεαρών πολιορκεί το Αστυνομικό Τμήμα Ακροπόλεως. Ο αστυνομικός στο φυλάκιο προειδοποιεί τους συγκεντρωμένους κι εκείνοι απαντούν: «Πυροβόλα, ρε, άμα τολμάς». Κι εκείνος ρίχνει στον αέρα."

Άλλος ένας πυροβολισμός πέφτει θύμα παραπληροφόρησης. Ο πυροβολισμός του μαθητή βγαίνει ώρες αργότερα μέσω των καθηγητών και φίλων. Αρχικά μιλάνε για αεροβόλο, και πολύ αργότερα μας λένε για πυροβόλο (του οποίου το διαμέτρημα αλλάζει συνεχώς, για να μην σχετιστεί με αστυνομικό περίστροφο).

Άθρο Έθνους
http://greece-salonika.blogspot.com/2008/12/blog-post_9634.html

Αυτό που δεν ακούγεται όμως, είναι ότι η αστυνομική πραγματοποιούν έρευνα για το περιστατικό, αφού έχουν περάσει 14 ώρες, έχει βρέξει, και όποια στοιχεία δεν θεωρούνται πλέον αξιόπιστα. Από το ίδιο άρθρο:
"Από εκείνη την ώρα και με δραματική καθυστέρηση 14 ωρών κινητοποίησαν τις υπηρεσίες τους, προκειμένου να διαπιστώσουν τι ακριβώς συνέβη."

Μπορεί στις έρευνες των παραπάνω περιστατικών να μην τα πήγε καλή η αστυνομία. Όμως διαφορετικό ζήλο επέδειξε στις συλλήψεις αθώων. Οι περίσσοτεροι συλληφθέντες δεν είχαν ουδεμία σχέση με τα επεισόδια. Παράδειγμα που καταγράφηκε από κάμερα: http://www.tvxs.gr/v1953
"Ενώ ο κόσμος φωνάζει εναντίον των ΜΑΤ που κάθονται και ψεκάζουν, ξαφνικά αλλάζουν μέτωπο και χτυπάνε τον κόσμο που τους αποδοκιμάζει. Από αυτούς ψαρεύουν κι ένα πιτσιρικά, που τόλμησε να βρίσκεται εκεί και να τους φωνάζει συνθήματα. Αποτέλεσμα η αναίτια σύλληψη του, ενώ τον κατηγορήσαν και για κατοχή εκρηκτικών βομβών, έκρηξη, απόπειρα βαριάς σωματικής βλάβης, αντίσταση κατά της αρχής. Κλασική μέθοδος: "συλλαμβάνουμε όποιον να 'ναι και του φορτώνουμε ότι έχει παίξει η τηλεόραση από καταστροφές".

Άλλες δύο εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=F61q2i4NPqE

Η ευκολία με την οποία αποδίδουν κατηγορίες σε διαδηλωτές, περνάει απαρατήρητη από τα κανάλια. Στην Λάρισα επιστρατεύουν μέχρι και τον τρομονόμο:

http://www.iospress.gr/mikro2009/mikro20090110.htm

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

Καθημερινές Κουβέντες

-Καλή χρονιά, με υγεία και χαρά, και επί γής…

-Τι είπες;
-ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΛΕΩ!!!
-Συγγνώμη, αλλά δεν σε ακούω. Με τόσο θόρυβο, από αεροπλάνα και βόμβες, κι αυτήν παρέλαση των τανκς.
-Εμ, κλείσε την ρημαδιασμένη τηλεόραση να σου πω.
-Θέλω να την δυναμώσω, μήπως και ξυπνήσει ο κόσμος και κουνηθεί, να την δυναμώσω μήπως κι ακούσω την φωνή της Διεθνούς Κοινότητας.
-Της ποιας; Τώρα είναι σειρά μου, να κουφαθώ.
-Λοιπόν, τότε άσε με. Νομίζεις έχω όρεξη για ευχές;

Με τις ευχές και του Στάθη

-Καλά ρε παιδί μου, μην τον παίρνεις προσωπικά. Έτσι για το καλό…
-Άσε το καλό, και πιάσε ένα κομμάτι βασιλόπιτα.
-Έλα ρε, έφτιαξες πίτα; Μέσα στο πνεύμα είσαι.
-Α, μόνο που πρέπει να βάλεις το φλουρί εσύ, γιατί ο Άγιος Βασίλης έμεινε ταπί.
-Καλά και τα παιδιά δεν λυπήθηκαν χωρίς φλουρί;
-Αυτό που μου φάγανε ή αυτό που συλλάβανε;
-Και τα δικά μου βγήκανε για κάλαντα, και τα μαζέψανε για αναγνώριση.
-Καλύτερα να τα έστελνες στην εκκλησία. Πιο πολλά θα βγάζανε.
-Πήγα εγώ, γιατί της χρωστούσε κάτι οικόπεδα ο παππούς μου. Ευτυχώς όμως, δεχτήκανε να τα ανταλλάξουμε με το σπίτι μου.
-Τυχερός είσαι, εμένα μου διαλύθηκε εντελώς το σπίτι. Εποστρακίστηκε μια βόμβα από την Γάζα.
-Αν θες έλα να στο δικό μου, έχει αρκετή ζεστασιά.
-Μπα, όχι βάζω μπροστά οικοδομή. Με το νέο χωροταξικό μέχρι και στην παραλία χτίζω, και την κάνω δική μου. Βλέπω όμως, ότι δεν λυπήθηκες το πετρέλαιο.
-Μπα καθόλου πετρέλαιο, με το τζάκι την έβγαλα όλες τις κρύες μέρες. Απλώς μου έχουν μείνει καυσόξυλα Πελοποννήσου. Θα κρατήσουν για πολλούς χειμώνες ακόμη.
-Κι εγώ που νόμιζα ότι ήμουν παλαιομοδίτης, στολίζοντας το απανθρακωμένο έλατο της Πάρνηθας.
-Εμ είσαι. Την εποχή που χαρίζουν μαυρισμένα κλαδιά από το δέντρο του Συντάγματος.
-Κι εγώ πήγα στο Σύνταγμα, αλλά μόνο για να πετάξω τα σκουπίδια μου. Πρέπει να κάνεις και μια καλή πράξη. Εσύ έκανες;
-Βεβαίως, τόσα λεφτά έδωσα στις τράπεζες. 28 δις λίγα τα λες;
-Κουβαρντάς γεννήθηκες ρε παιδί μου.
-Αν δεν δώσουμε από το υστέρημα μας, πως θα δούμε άσπρη μέρα;
-Αν κρίνουμε από την Γάζα, μόνο κόκκινες τις βλέπω μπροστά μου.
-Καλά βρε, κάνε ησυχία, μην φωνάζεις. Άσε τον κόσμο να κοιμηθεί με την ησυχία του.

ΑΠΛΗ ΦΙΜΩΣΗ

Όχι μόνο υπάρχει παραπληροφόρηση, αλλά τώρα θα υπάρχει και φίμωση (*), έτσι ώστε να πιστεύουμε ότι όλα πάνε καλά. Κι όσο πέφτουμε όλα θα είναι καλά κι ήσυχα, μέχρι να ακουστεί ο γδούπος της πτώσης. Έτσι ενώ στην Αθήνα σήμερα το βράδυ γινόταν χαμός, πολλές πηγές ενημέρωσης είχαν ρίξει τον ύπνο του δικαίου.

Εμείς όμως θα συνεχίσουμε να στέλνουμε σήματα καπνού με το φλεγόμενο δέντρο του Συντάγματος και τις στάχτες της πλαστικής δημοκρατίας. Όχι δεν καίγεται πάλι κάποιο βουνό, οι ψευδαισθήσεις μας είναι που πήρανε φωτιά και οι ανάσες μας που μυρίζουν καπνό. Θέλω να δείς από μακρυά τούτες τις φωτεινές νύχτες, την επόμενη φορά που θα μας σημαδέψεις με την κάνη σου.
Αλλά δεν θέλεις να ακούσεις, ούτε να καταλάβεις. Παρά μονάχα περιμένεις να τελειώσουν όλα αυτά πως και πως για να γιορτάσεις ανέμελα, να στρωθείς στο επόμενο φαγοπότι. Τώρα όμως αναγκαστικά θα μας αφήσεις, να κάνουμε το δικό μας γλέντι. Αύριο μπορείς να πανηγυρίζεις ότι κέρδισες. Εξάλλου, μόνο για τα πανηγύρια είσαι...

Τώρα απλώς κοιτάζεις αμήχανα, και μουδιάζεις από φόβο. Φοβάσαι μην σου χαλάσουν την βιτρίνα σου, αγωνιάς μην σου σκίσουν τον βολικό σου καναπέ. Κι όλα αυτά σου φαίνονται τόσο ξένα. Σκέφτεσαι να μας δώσεις κανένα οικόπεδο σε δάσος, καμιά λίμνη οθωμανικής ιδιοκτησίας, ή έστω μια θέση στη Siemens. Αλλά εμείς ζητάμε απλώς ένα κομμάτι ουρανό, για να μπορούμε να αναπνέουμε και να ζούμε ανθρώπινα.
Μα εσύ δεν θέλεις να ακούσεις και σηκώνεις το πιστόλι. Μας ρίχνεις δύο σφαίρες για τον αποχαιρετισμό και την τρίτη στην καρδιά. Κι ύστερα δεν έχεις μάτια να δεις το αίμα που χύνεται στο δρόμο, δεν το βλέπεις πώς γίνεται οργή. Ρίχνεις σύννεφα καπνού, για να σκεπάσεις την ντροπή σου. Ρίχνεις χημικά, γιατί είμαστε σμήνος εντόμων που στοιχειώνουμε τον ύπνο σου.

Έτσι ήσυχα τα σκέφτομαι όλα τούτα, κι εύκολα ρίχνω κατάρες, εύκολα βρίσκω τους ενόχους για όλα αυτά απέναντι μου. Μα μέσα μου βαθιά το ξέρω, πως κι εγώ άφησα να σκοτώσουν ένα παιδί. Γι' αυτό δεν θέλω να μείνω απαθής άλλο πια. Θέλω να μην ξανασυμβεί, θέλω να φέρουν πίσω την ελπίδα. Τα λόγια τους είναι κούφια, ιδίως όταν αυτοί που μιλάνε κρατάνε όπλο.

*Για το φίμωμα πέρα από άμεση ανταπόκριση, ακολουθεί κείμενο από το troktiko

Αναμετάδοση από http://troktiko.blogspot.com/2008/12/blog-post_2423.html

[Παιδιά μην περιμένετε ενημέρωση από τα κανάλια. Έχει γίνει άτυπη συμφωνία από τα ΜΜΕ να ρίξουν τους τόνους και να μην πληρώνουν ζωντανές συνδέσεις και link. Γιαυτό και ενώ όσα γίνονται τώρα δικαιολογούν ζωντανές συνδέσεις κανένα κανάλι δεν ασχολείται. Τα ΜΜΕ κατευθύνουν την χώρα όπου θέλουν.
Είναι αλήθεια παιδιά. Γιαυτό δεν βλέπετε έκτακτα παρά μόνο κάποιες τηλεφωνικές. Και οι συνδέσεις θα είναι τουλάχιστον κατά το 1/3 λιγότερες από αυτές που ξέραμε.]

Πολιορκία Παραπληροφόρησης

Υπάρχουν πληροφορίες ήδη για ένα σοβαρό τραυματισμό παιδιού από το κέντρο της Αθήνας λόγω κλομπιάς. Περιμένουμε ακόμα νεότερα, πριν ανατριχιάσουμε κι άλλο. Μακάρι να μην είναι σοβαρός. (Τελευταία ενημέρωση, την γλίτωσε φτηνά με χτύπημα στην πλάτη και στο κεφάλι. Γενικά η πληροφορία αποσιωπήθηκε αρκετά). Αλλά αποδεικνύεται πόσο καλά κάνει την δουλειά της η αστυνομία, χτυπώντας οργισμένους μαθητές, που έχουν κάθε δικαίωμα να διαδηλώνουν. Δημοσιογράφοι αναμεταδίδουν, όταν ρωτήθηκε αστυνομικός για το πως συνέβη αυτό, απάντησε ειρωνικά: "Μάλλον θα έπεσε από το ποδήλατο". Όπως, και ο Αλέξης, που θα αποδειχτεί ότι μπήκε σο δρόμο της σφαίρας...
Λόγω της παραπληροφόρησης σας προτείνω να ακούτε ραδιόφωνο, όπου μεταδίδονται πιο άμεσα και πιο αφιλτράριστα οι ειδήσεις. Φυσικά καλύτερη είναι η άμεση πληροφόρηση, από ανθρώπους που βρίσκονται στα γεγονότα, κι όχι από δημοσιογράφους. Επαναλαμβάνω όμως από άμεση εμπειρία, υπάρχει τεράστια παραπληροφόρηση. Γι αυτό όχι στην ενημέρωση από τηλεόραση!!!
Η τηλεόραση στοχεύει στην εικόνα, και στην αναπαραγωγή της καταστροφής κι επιλεκτικές ειδήσεις π.χ. δεν ανοικοινώθηκε άμεσα το όνομα των ειδικών δολοφόνων, Επαμεινώνδας Κορκωνέας κι ο ηθικός αυτουργός συνοδός Βασίλης Σαραλιώτης, ονόματα που αναμεταδόθηκαν άμεσα από τα ξένα μέσα ενημέρωσης, αλλά όχι από τα ελληνικά. Γιατί;;; Είμαι ανοιχτός σε όλες τις απαντήσεις...)
Ακολουθεί και μια έξυπνη μετάφραση του διαγγέλματος του πρωθυπουργού μας.

Αναδημοσίευση από: http://katalipsiasoee.blogspot.com/

[Μετάφραση του τελευταίου διαγγέλματος της Αυτού μεγαλειότητος του Πρωθυπουργού

Σ' αυτές τις κρίσιμες ώρες, η πρόκληση είναι ξεκάθαρη (όχι βέβαια να αντιμετωπίσουμε το φαινόμενο μιας ωμής δολοφονίας αλλα...!): Να θωρακίσουμε το δημοκρατικό πολίτευμα απέναντι στη βία ακραίων ομάδων (οι οποίες είναι και οι μόνες που αντέδρασαν μια και δεν υπήρξε οποιαδήποτε άλλη μορφή έμπρακτης αντίδρασης στο γεγονός της δολοφονίας). Γι' αυτό η εθνική ενότητα είναι αυτή τη στιγμή το χρέος όλων μας (όλων αυτών δηλαδή που δεν αντέδρασαν στην δολοφονία) .
Στο πλαίσιο αυτό του χρέους είχα σήμερα διαδοχικές συναντήσεις με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τους Αρχηγούς των Κοινοβουλευτικών Κομμάτων και τον Πρόεδρο της Βουλής (δηλαδή όλους όσοι φροντίζουν κάθε φορά ώστε να μην αντιδρούν οι υπήκοοι ή έστω στην καλύτερη όταν αντιδρούν να το κάνουν με τρόπο που ελέγχεται από την κυρίαρχη ιδεολογία).

Κατέστησα σαφή τη θέση μου ότι όλοι όσοι προκαλούν βιαιότητες και βανδαλισμούς είναι εχθροί της Δημοκρατίας (εχθρός της Δημοκρατίας δεν χαρακτηρίστηκε ούτε ο δολοφόνος μπάτσος, γεγονός που εντάσσει την πράξη του μέσα στο πλαίσιο της Δημοκρατίας μας).

Ζήτησα από τους πολιτικούς Αρχηγούς να καταδικάσουν απερίφραστα τις πράξεις αυτές (δηλαδή να δώσουν το ΟΚ για να εξαπολυθεί η κρατική επίθεση χωρίς κανένα πολιτικό κώλυμα). Είναι ευθύνη, τόσο της Κυβέρνησης, όσο και του συνόλου των πολιτικών δυνάμεων να υπάρξει άμεσα κοινωνική και πολιτική απομόνωση των στοιχείων της βίας, της παρανομίας, της αντιδημοκρατικής συμπεριφοράς (νά' τα...τί λέγαμε πριν;).

Ζήτησα την αναβολή των συγκεντρώσεων (για να μην δώσω το δικαίωμα να γενικευτούν κι άλλο οι αντιδράσεις έχοντας πολιτκό περιεχόμενο). Είναι ευθύνη και των συνδικαλιστικών οργανώσεων, μετά την επιμονή τους να πραγματοποιήσουν αύριο συγκεντρώσεις, με ενδεχόμενο να εκμεταλλευτούν ακραίες ομάδες τους αγώνες των εργαζομένων για τη συνέχιση της βίαιης, της καταστροφικής δράσης τους (και βέβαια έχω δεδομένη την κατανόηση και την αμέριστη συμφωνία όλων των συνδικαλιστικών οργανώσεων στην δική μου άποψη για τις "ακραίες ομάδες"). Δεν μπορεί ούτε οι αγώνες των εργαζομένων, ούτε ο άδικος θάνατος ενός νέου, να συγχέονται με πράξεις που στρέφονται εναντίον της ασφάλειας των πολιτών, εναντίον των περιουσιών τους, εναντίον της κοινωνίας και της Δημοκρατίας (χωρίς βέβαια να μπορώ να φανταστώ πού άλλού μένει να μπορούν να στραφούν οι αντιδράσεις).

Είναι θεμιτές και σεβαστές οι πολιτικές διαφορές που έχουν τα κόμματα, στα πολλά, μικρά και μεγάλα ζητήματα που απασχολούν τον τόπο (μηχανισμοί διαχείρισης εξουσίας είμαστε, ξέρουμε εμείς από τέτοια). Οφείλουμε όμως όλοι να τηρήσουμε ενιαία στάση απέναντι σε παράνομες πράξεις (όπως ας πούμε η αγαστή αποδοχή των υποκριτικών παραιτήσεων των πολιτικών υπευθύνων για την δολοφονία του Αλέξη) . Οφείλουμε να καταδικάσουμε απερίφραστα, με καθαρό λόγο και όχι με μισόλογα τη βία, τη λεηλασία, τους βανδαλισμούς, τη διασάλευση της κοινωνικής ειρήνης που επιχειρείται από τις ομάδες αυτές (θέλω καθαρή εντολή δια την πάταξιν κι όχι μισά πράγματα...).

Αυτή η ενότητα στην απομόνωση των ακραίων στοιχείων είναι ευθύνη, είναι χρέος όλων μας (φαίνομαι λιγάκι έμμονος αλλά θα μου επιτρέψετε να επιμείνω λιγάκι παραπάνω...). Σ' αυτές τις ώρες, δεν χωρούν κομματικές αντιδικίες και προσωπικά είμαι αποφασισμένος να μην τις παρακολουθήσω (α! εδώ αλλάζει η δεκτικότητα! Όλα κι όλα!). Γενικεύσεις και ισοπεδωτικοί αφορισμοί στο όνομα της Δημοκρατίας πλήττουν την ίδια τη Δημοκρατία (εξάλλου "εγώ ειμί η Δημοκρατία").

Η Κυβέρνηση αντιμετωπίζει τα γεγονότα με την υπευθυνότητα, την ψυχραιμία και την αποφασιστικότητα που απαιτούν οι περιστάσεις (!!!). Με κεντρικό γνώμονα την προστασία της ανθρώπινης ζωής, την αποκατάσταση του αισθήματος ασφάλειας των πολιτών, την εξασφάλιση της νομιμότητας» (καλά για τα άλλα...αλλά αυτό για την προστασία της ανθρώπινης ζωής...) ]

Φύκια με Εγγύηση

Τώρα που ξεκινάει η καταναλωτική περίοδος, (για όσους έχουν ακόμη λεφτά), θα τους θυμίσω να διεκδικούν πάντα τα δικαιώματα τους με την ίδια ζέση που γυρίζουν και τα μαγαζιά. Παρακάτω αναφέρω μια ιστορία παρμένη από το θέατρο του παραλόγου των πωλητών, που συμπεριφέρονται χειρότερα κι από τους πλανόδιους πωλητές.

Επικεντρώνομαι στις αγορές ηλεκτρονικών και οικιακών συσκευών. Ξεκινάω με την βασική υπενθύμιση, ότι σε κάθε συσκευή που αγοράζουμε αντιστοιχεί εγγύηση δύο ετών τουλάχιστον, ανεξαρτήτως από τα παραμύθια που μπορεί να μας πλασάρει ο πωλητής, (συχνά μας λένε ένα έτος). Ακόμα και το κινέζικο προϊόν που δεν του δίνουμε σημασία, (εφόσον δεν το έχουμε αγοράσει από τον πάγκο της επόμενης γωνίας), αλλά από μαγαζί, οφείλει να λειτουργήσει για δύο έτη. Αν όχι, το επιστρέφουμε πίσω και ζητάμε επισκευή ή αντικατάσταση. Δεν έχει σημασία η χώρα προέλευσης, η εταιρεία κατασκευής κι όλα τα συναφής. Από την στιγμή που πωλείται από μαγαζί, ο πωλητής υποχρεούται να παρέχει εγγύηση δύο ετών. Τελεία και παύλα. Φυσικά αν η βλάβη οφείλεται σε δική μας υπαιτιότητα, νομίζω ότι δεν χρειάζεται να αναφέρουμε ότι δεν ισχύει τίποτα από τα παραπάνω.


Ενδεικτικά λοιπον, αναφέρω την δικιά μου ιστορία που ξεκίνησε με την αγορά ενός ευτελούς αξίας ραδιοφωνικού εκπομπού mp3 για το αυτοκίνητο. Το πήρα από το κατάστημα Γερμανός, επί της Στουρνάρη, και ήταν της γνωστής "Μάρκα μ’ έκαψες".
Ύστερα από την πάροδο κάποιων μηνών το μηχάνημα τα έπαιξε, οπότε πάω με την απόδειξη μου και ζητάω να το δώσω προς επισκευή ή αντικατάσταση, κάνοντας χρήση της εγγύησης. Δηλαδή θα αφήσω στων πωλητή, και ας αποφασίσει αυτός πως θα με εξυπηρετήσει. Ακούω από τον υπάλληλο, ότι δεν φέρουν καμία ευθύνη και πρέπει να επικοινωνήσω μόνος μου με τον εισαγωγέα. Αφού μένω εμβρόντητος και του ζητήσα τα ρέστα, η τελευταία παραχώρηση του είναι να γίνει το τηλεφώνημα από το μαγαζί, (τέτοια γενναιοδωρία!).
Αφού γίνεται ένα θέμα, (αλλά πάντα σε κόσμιο επίπεδο για να μην χάνουμε το δίκιο μας), ζητάω τον υπεύθυνο του καταστήματος. Ωραία ο υπάλληλος μπορεί να είναι άσχετος σκέφτηκα. Ο προϊστάμενος εμφανίζεται λίγο αργότερα, και φαίνεται ότι θέλει να με ξεφορτωθεί, γιατί χαλάω τη μόστρα της εξυπηρέτησης στο κατάστημα του. Πολύ ευγενικά του επαναλαμβάνω τα δικαιώματα μου, όπου αναφέρεται ξεκάθαρα, ότι ο πωλητής οφείλει να μου παρέχει την εγγύηση του προϊόντος. Αν υπάρχει οποιαδήποτε σύμβαση μεταξύ αυτού και του προμηθευτή, αν ο εισαγωγέας μιλάει κινέζικα, αν… χίλια δυο, προσωπικά δεν με αφορά ως αγοραστή και παραθέτω το νομικό κομμάτι:
"Σύμφωνα με το άρθρο 559 του Α.Κ.: Ο πωλητής και μόνον αυτός είναι υπόχρεος στην άρση του ελαττώματος. Εάν υπάρχει σύμβαση εγγυήσεως μεταξύ πωλητού και προμηθευτού-κατασκευαστού, αυτό είναι δικό του θέμα και οφείλει να προωθήσει το προϊόν προς επισκευή ή αντικατάσταση."
Αφού συνεχίζει να αρνιέται επίμονα, του λέω ευγενικά ότι θα μου το αλλάξει αναγκαστικά σε λίγο καιρό, αφού θα έχω κάνει την καταγγελία μου στην Γενική Γραμματεία καταναλωτών. Απτόητος αυτός, μη πιστεύοντας προφανώς ότι θα ασχοληθώ για ένα τόσο φτηνό αντικείμενο, μου λέει ειρωνικά: Ας κάνεις φίλε μου, με όλη σου την ευχαρίστηση.
Κι ο φίλος μας, δηλαδή εγώ, ξεκινάω να τον βομβαρδίζω. Απευθείας κάνω την καταγγελία στην Γραμματεία καταναλωτή (βλέπε διπλανή εικόνα). Ύστερα παίρνω την εταιρεία Γερμανός και της εκφράζω τα παράπονα μου ως καταναλωτής που δεν εξυπηρετήθηκε στο συγκεκριμένο κατάστημα. Ενώ για το επιδόρπιο, επικοινωνώ και με τον προμηθευτή, για να τον ενημερώσω ότι δυσφημίζεται το προϊόν του από το συγκεκριμένο κατάστημα. Ο προμηθευτής, δείχνοντας άψογη συμπεριφορά, προσφέρθηκε μάλιστα να το αντικαταστήσει άμεσα. Αλλά φυσικά αρνήθηκα, γιατί ήθελα να γίνει αυτό στο συγκεκριμένο μαγαζί, ώστε να αναγκαστεί να απαντήσει στην καταγγελία που μόλις είχα αποστείλει. Ούτως ή άλλως, αυτή ήταν η ουσία που είχα σπαταλήσει τον πολύτιμο χρόνο μου, δηλαδή να μάθουν να εξυπηρετούν τους πελάτες κι αφού έχουν απομακρυνθεί από το ταμείο.
Όντως η απάντηση δεν άργησε από μέρους της κρατικής υπηρεσίας, όπου φυσικά κοινοποιήθηκε στο κατάστημα και κοινώς με δικαίωνε. (Βλέπε κάτω εικόνα). Την επόμενη μέρα της κοινοποίησης, με πήρε στο κινητό κι η εταιρεία Γερμανός για να μου δηλώσει ότι θα εξυπηρετηθώ άμεσα και συγγνώμη για την ταλαιπωρία., ενώ λίγο αργότερα ο γνωστός προϊστάμενος του καταστήματος με ειδοποιούσε να προσέλθω στο μαγαζί του, ότι ώρα με βόλευε για να μου αντικαταστήσει άμεσα το ελαττωματικό προϊόν, (η μεταμόρφωση του βατράχου σε πρίγκιπα).

Φυσικά όταν πήγα στο μαγαζί, αναρωτήθηκα αν επιτέλους είχε μάθει τις υποχρεώσεις του. Ενώ του επεσήμανα ότι η εγγύηση, (αχρείαστη να είναι), ισχύει για δύο χρόνια κι όχι για ένα, όπως μου έλεγε όταν μου το πουλούσε. Φυσικά, δεν ανταποκρίθηκε σε καμία πρόκληση, και μάλλον θα ήθελε να τελειώνει αυτή η υπόθεση το συντομότερο δυνατόν.
Αναφέρω φυσικά ότι υπάρχουν και αντίθετες περιπτώσεις. Για παράδειγμα πάλι σε μια μεγάλη αλυσίδα ηλεκτρονικών εξαρτημάτων, μου το αντικατέστησαν άμεσα με την επίδειξη του ελαττωματικού προϊόντος (αντίστοιχα φτηνιάρικου), χωρίς καμία ενόχληση.
Όλα αυτά τα γράφω, γιατί πολλές φορές, βαριόμαστε να διεκδικήσουμε στοιχειώδη δικαιώματα. Ακόμη και φύκια για μεταξωτά κορδέλες να μας πουλήσουν, πρέπει να μας δίνουν εγγύηση δύο ετών για τα αυτά τα φύκια. Πραγματικά δεν χρειάζεται ούτε πολύ χρόνος (για την σύνταξη και αποστολή καταγγελίας), ούτε πρέπει να κινηθούμε με δικαστικά μέσα ή άλλες πολύπλοκες διαδικασίες. Εννοείται ότι σε χώρες όπως σε ΗΠΑ, Γερμανία, Αγγλία, δεν νοείται να συμβεί το παραπάνω περιστατικό, γιατί θα μπορούσα να διεκδικήσω μέχρι και χρηματική αποζημίωση για την άρνηση εξυπηρέτησης. Όποιος δεν διεκδικεί τα κατοχυρωμένα δικαιώματα του, όχι μόνο τα χάνει, αλλά γίνεται και εύκολος μεζές στις ορέξεις των κάθε επιτήδειων. Άρα δεν πρέπει να παραπονιόμαστε μόνο για ασυνείδητους πωλητές και για σκάρτα προϊόντα, αλλά και για άβουλους και παθητικούς αγοραστές.
ΥΓ: Πρόσφατα, ένας φίλος γνωστού είχε αντίστοιχη μεταχείριση από τον πωλητή. Δυστυχώς δεν αντέδρασε στο ελάχιστο, παρά άρχισε να αναζητεί ο ίδιος τον προμηθευτή, όπου κι εκείνος δεν του έδωσε και πολύ σημασία. Η λεπτομέρεια ήταν ότι αυτός είχε αγοράσει φορητό υπολογιστή, κι όμως τους παρακαλούσε αντί να τους στείλει αδιάβαστους.

Χρήσιμα links:
Γενική Γραμματεία Καταναλωτή: http://www.efpolis.gr/
Γενική ομοσπονδοία Καταναλωτών: http://www.inka.gr
Ινστιτούτο Καταναλωτών: http://www.newinka.gr

Παρέλαση Διαμαρτυρίας

Άκρως εμπιστευτικές πληροφορίες μου μεταφέρουν, ότι μετά από σκληρές και πολυήμερες διαπραγματεύσεις μεταξύ συνδικαλιστών και υπουργείου είχαμε φτάσει κοντά στην υπογραφή μνημονίου συνεργασίας και κοινωνικής συνύπαρξης. Μέσα από τις σαρωτικές αλλαγές που πρότεινε η ανωτέρα συμφωνία σε όλους τους τομείς εργασίας, έτυχε και έπεσε στα χέρια μου (μέσα από ηθικώς επιλήψιμες μεθόδους), η συμφωνία για τις αλλαγές στις μορφές κοινωνικής διαμαρτυρίας, και πιο συγκεκριμένα για τις πορείες.

Η πρόταση αφορούσε τον εκσυγχρονισμό της διαδήλωσης, με απώτερο στόχο την μετατροπή της σε παρέλαση. Και δεν εννοούσε μόνο την αλλαγή ονομασίας, όπως έγινε άλλοτε σε πολλά υπουργεία (π.χ. από "Υπουργείο Εργασίας" σε "Υπουργείο Απασχόλησης & Κοινωνικής Προστασίας"). Αντιθέτως, αναφερόταν σε επαναστατικές αλλαγές στον τρόπο διεξαγωγής και οργάνωσης των διαδηλώσεων. Παρακάτω αποκαλύπτονται για πρώτη φορά τα κυριότερα σημεία, (περιληπτικά όμως για να μην βαρεθείτε με τεχνικές ορολογίες και άλλες αηδίες).
Σύμφωνα πάντα με την κρυφή συμφωνία, το κέντρο θα σημαιοστολιζόταν με ευθύνη του Δήμου, ενώ δέουσα προσοχή δινόταν και αναλυτική περιγραφή υπήρχε για την εξέδρα επισήμων που θα βρισκόταν στην πλατεία Συντάγματος. Για πρώτη φορά στην νεότερη ιστορία μας, οι πολιτικοί θα στεκόντουσαν στο πλευρό των απεργών ύπο μία έννοια, (γεωγραφικά), ενώ θα μπορούσαν να αφουγκραστούν τον παλμό της πορείας, τάζοντας άμεσα λαγούς και πετραχείλια στους συγκεντρωμένους.
Το κυριότερο όμως ήταν οι αλλαγές στον τρόπο διεξαγωγής της πορείας, καθώς καθώς και στον τρόπο οργάνωσης. Θα έμπαινε μια τάξη στο μέχρι τότε ποικιλόμορφο πλήθος των διαδηλώσεων. Αυτό συμφωνήθηκε, όχι μόνο για να μπορούν να εκπροσωπηθούν καλύτερα οι αντίστοιχες κοινωνικές ομάδες, αλλά και για να γινόταν πιο εύκολη η δουλειά των σώματων ασφαλείας, που θα κόβανε φάτσες πιο άνετα και θα είχαν τα θύματα τους σε τακτοποιημένη διάταξη, (βλέπε: προβατοποιημένη μορφή).

Αρχικά θα παρελαύναν οι βετεράνοι (όσοι είχανε καταφέρει να επιβίωσουν μέσα από τις δοκιμασίες του συστήματος υγείας και πρόνοιας), δηλαδή οι ηρωϊκοί συνταξιούχοι, που με μια φωνή θα φώναζαν: "Χαίρε Καίσαρα, οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν". Αντίστοιχα, ο Καίσαρας... εμ ο πρωθυπουργός, (ήθελα να σημείωσω), θα τους χαιρετούσε με υψωμένη και σφιγμένη γροθιά, ενώ θα καλούσε τους παρόντες αγωνιστές να συνεχίσουν τις αυτοθυσίες και να αφήσουν τα εγκόσμια όσο το δυνατόν συντομότερο, ώστε να σωθούν τα ταμεία, και να μην χρειάζεται να δίνεται σύνταξη σε κανέναν.
Ύστερα, θα περνούσαν οι ένδοξοι άνεργοι, όπου θα κρατούσαν ψηλά σαν σημαία τον δείκτη ανεργίας δημιουργώντας αισθήματα εθνικής περηφάνιας για τα ποσοστά που επιτυγχάνουμε ως χώρα. Όσοι δε από αυτούς έπαιρναν και επίδομα, θα περπατάγανε στα τέσσερα, για να υποδηλώναν την αιώνια ευγνωμοσύνη τους για την άπλετη γενναιοδωρία του κράτους.
Αμέσως μετά, ως ανάγκη εντυπωσιασμού, θα συνεχίζε η περήφανη γενιά των 700 ευρώ, τραγουδώντας με νόημα το νέο εμβατήριο: «εργασία και χαρά». Κάποιοι θα μοιράζαν το πλεόνασμα του μισθού τους σε μορφή χαρτονομισμάτων των 20€ και 50€. Οι πολιτικοί θα τους προστάζαν περισσότερη υπομονή, μέχρι να τους διορίσουν σε μια θέση στο δημόσιο. Προαιρετικά, αυτοί θα ζητωκραυγάζουν σε κάθε υπόσχεση αυξήσεως και περικοπής φόρων. (Το σύνθημα "Ζήσε Μάη μου..." το είχαν κόψει για ευνόητους λόγους).

Κατόπιν των δοκιμαζόμενων τάξεων, θα περνούσαν και τα ανυπότακτα νιάτα έχοντας επικεφαλής τους γκραντεπαναστάτες. Αυτοί θα δεχόντουσαν πονηρά κλεισίματα του ματιού, και συμβουλές του τύπου: "Εκεί που είσαι ήμουνα, και εδώ που είμαι θα έρθεις". Οι οπισθοφυλακές τους από τις κομματικές νεολαίες θα υπόσχονταν αιώνια πάλη με το διεφθαρμένο σύστημα μέχρι τελικής πτώσεως... (μάλλον πτώσεως της γλώσσας τους από το γλείψιμο κατουρημένων ποδιών).
Είχαν σημειώσει να βάλουν προς το τέλος της πορείας και τους ανάπηρους και τα θύματα αστυνομικής βίας από παλιότερες μάχες μεταξύ ΜΑΤ και διαδηλωτών. Ακυρώθηκε η παρουσίαση ειδικών εφέ, δημιουργίας καπνού από δακρυγόνα, λόγω έλλειψης επαρκή αριθμού ασφυξιογόνων μασκών. Επίσης η συμβολική αναπαράσταση σύγκρουσης απορρίφθηκε και αυτή ομόφωνα, λόγω κινδύνου να φύγει εκτός ελέγχου και να πάψει να είναι συμβολική. (Ενώ πάντοτε ελλόχευε ο κίνδυνός να επέμβουν ανεπιθύμητες ζαρντινιέρες).

Υπήρχε η υποσημείωση θέματος προς συζήτηση, για την παρουσίαση του μηχανοκίνητου σώματος απεργών. Ένα μέρος αυτού θα αποτελούταν από τα παντώς τύπου αγωνιστικών διαθέσεων τρακτέρ. Ενώ το υπόλοιπο θα μπορούσε να συμπληρωθεί από όσους διαδηλωτές, είτε βαριόντουσαν να πάρουν μέρος περπατώντας, είτε όσων θεωρούσαν γενικά ξεπερασμένη κάθε κινητοποίηση που γίνεται με τα δύο πόδια.
Πρόβλημα είχε δημιουργηθεί με τους αμετανόητους απροσάρμοστους όλων των πολιτικών φασμάτων, οι οποίοι ήθελαν μεν να πάρουν μέρος στην παρέλαση, κουβαλώντας όμως κλούβια αυγά και σάπιες ντομάτες. (Η πρόταση για αντίκατασταση αυτών με γιαούρτια δεν έγινε δεκτή από καμία πλευρά).
Επίσης, ασυμφωνία είχε παρατηρηθεί και στην αίτηση συμμετοχής των τραπεζιτών στην κατηγορία των απόρων, λόγω της φετινής απώλειας των μπόνους και πάσης φύσεως πρόσθετων αμοιβών. Η παρούσια τους έμεινε μετέωρη, αλλά φυσικά είχε προβλεφθεί η παρέλαση των μεταναστών δια της απουσίας τους, δηλαδή με τη μορφή της αόρατης δύναμης γνωστής ως και stealth fighter, (είναι γύρω μας αλλά δεν υπάρχουν ως πολίτες).
Αυτή η πρωτοποριακή παρέλαση διαμαρτυρίας, τελικά ναυάγησε πριν καν δοκιμαστεί στο ελάχιστο. Δυστυχώς ή ευτυχώς, το μνημόνιο αυτό τελικά δεν υπογράφηκε, αν και υπήρχε σύγκλιση απόψεων και είχαν συμφωνηθεί τα κυριότερα μέρη, επειδή διαφώνησαν στην κατανομή των θέσεων εξουσίας μεταξύ πολιτικών και συνδικαλιστικών φορέων, (κοινώς τα χαλάσαν στην μοιρασιά) και στην τηλεοπτική κάλυψη (βλέπε: ποια πλευρά θα εισέπραττε τα δικαιώματα).
Άντε και καλές μας απεργίες.

Ο καφές της Παρ-αγοράς

Δουλικά διέβηκε το κατώφλι της τράπεζας και προχώρησε διστακτικά στον απέραντο λαβύρινθο διαδρόμων και εισόδων. Λίγο αργότερα καθόταν απέναντι από τον διευθυντή της, τον οποίο κοιτούσε με ένα απελπισμένο βλέμμα. Δεν ήξερε πως να αρχίσει, δεν ήξερε τι ακριβώς να ζητήσει, δεν ήξερε πως να δικαιολογηθεί. Του ήταν αδύνατο να αρθρώσει οποιαδήποτε λέξη. Μετά από τόσα χρόνια σκληρής δουλειάς, μετά από τόσο αγωνία και ιδρώτα, δεν μπορούσε ούτε ο ίδιος να πιστέψει πως έφτασε ως εδώ. Αλλά δεν αρκούσε ούτε ο ιδρώτας, ούτε τα χρόνια δουλειάς, για να πληρωθούν τα χρέη που είχαν συσσωρευτεί όλο αυτόν τον καιρό.
«Εκείνος», καθόταν ατάραχος πίσω από το βαρύ και εβένινο γραφείο του. Το θαύμαζε αυτό το έπιπλο σαν πολύτιμο λίθο, με αυτό το υπέροχο χρώμα και αυτή την τέλεια φινέτσα. Και πως να μην ήταν υπερήφανος, αφού ένοιωθε ότι το άξιζε όσο κανείς άλλος, μετά από συνεχή χρόνια μεθοδευμένης και συνεπής δουλειάς. Τώρα για άλλη μια φορά ήταν ο κυριάρχος του παιχνιδιού, έχοντας απέναντι του έναν αποτυχημένο και κακομοίρη, ένα επιχειρηματία της πλάκας, έναν ανθρωπάκο. «Ποιος άλλος ήταν δυνατόν να χάσει μέσα από τα χέρια του όλα αυτά τα χρήματα, ποιος άλλος αν όχι τουλάχιστον άσχετος θα έχανε τον λογαριασμό, ποιος θα υπερεκτιμούσε τις καταστάσεις και θα έβαζε θηλιά στο λαιμό του;» Τέτοια σκεφτόταν, ενώ προετοιμαζόταν ψυχολογικά για να υπομείνει τις δικαιολογίες του και τις εκκλήσεις του για βοήθεια. Αλλά «εκείνος» υπομονετικά μεν θα τον άκουγε, αλλά σαν κουφός και θα τον κοιτούσε με το πιο απαθές βλέμμα.
Όταν ο ανθρωπάκος τελείωνε την ιστορία του, «εκείνος» θα συμμεριζόταν την αγωνία του και θα τον συμπονούσε. Κι ύστερα θα συνέχιζε με την δικιά του γλώσσα: «Όμως ξέρετε υπάρχουν κανόνες, τους οποίους δεν μπορούμε να παραβούμε... Ξέρετε δεν υπάρχει άλλος χρόνος, οι προθεσμίες λήξαν, και τώρα η τράπεζα, και όχι προσωπικά εγώ, πρέπει να προχωρήσει στις ενδεδειγμένες διαδικασίες... Λυπάμαι πραγματικά για την κατάσταση σας και πιστέψτε με δεν είστε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος. Κατανοείστε όμως κι εσείς, ότι δεν είναι πια στο χέρι μου να σας βοηθήσω». Ο ανθρωπάκος θα τον κοιτούσε απελπισμένος, ίσως και να έκλαιγε, ίσως να επικαλούταν την οικογένεια του, τα παιδιά του, την κοινωνία ή ακόμα και τον ίδιο τον θεό. Στο τέλος όμως θα αποδεχόταν τα τετελεσμένα και θα αποχωρούσε ηττημένος, γνωρίζοντας ότι η ζωη του από εδώ και στο εξής θα ήταν ένα βασανιστηρίο. Η τράπεζα σαν αδηφάγο ον, θα του κατάπινε την περιούσια του, τους κόπους μιας ολόκληρης ζωής. Και σαν να μην ήταν αυτά αρκετά, θα του στερούσε την αξιοπρέπεια του, την δυνατότητα να επιβιώσει. Δεν θα του δίναν πια, ούτε πίστωση χρόνου.
«Εκείνος», ακούγοντας την πόρτα να κλείνει πίσω του, θα ένοιωθε ως αμερόληπτος δικαστής, που απένεμε δικαιοσύνη στον κόσμο της οικονομίας. Άλλος ένας, που δεν έκανε σωστές κινήσεις, δεν διαχειρίστηκε σωστά τα χρήματα, έκανε λάθος υπολογισμούς, έχασε τις ευκαιρίες του... Αδιάφορος ο λόγος για τον οποίο οδηγήθηκε στο αδιέξοδο, τώρα όμως είχε έρθει η ώρα να πληρώσει για τα λάθη του. Πόσο θα του κοστίζαν στην προσωπική και κοινωνική του ζωή, του ήταν εκείνου παντελώς αδιάφορο. Εδώ δεν μετράει το συναίσθημα, δεν μετράει το κοινωνικό αντίκτυπο, μόνο η ψυχρή λογική. Ένα και ένα κάνουν δύο, τελεία και πάυλα. Με ήσυχη συνείδηση δίκαζε και καταδίκαζε τους αποτυχημένους στην πυρά.

Αυτή η εικόνα του πέρασε από το μυαλό, όταν «εκείνος» ακόμα πιο μεγάλος και τρανός με το πέρασμα του χρόνου, βρισκόταν απέναντι από ένα παρόμοιο γραφείο σαν το δικό του. Και τώρα αυτός είχε σκυμμένο το κεφάλι, και αισθανόταν την ατμόσφαιρα να τον πνίγει. Αραδιάζοντας νούμερα, στατιστικές και διαγράμματα, ιδρώνοντας και τρέμοντας, προσπαθούσε να πείσει τους πολιτικούς που είχε απέναντι του για την ανάγκη να μην αφήσουν να μείνει μετέωρη η τράπεζα του μέσα σε τούτη την κρίση που είχε δημιουργήσει το σύστημα του. Συγκεντρώθηκε και προσπάθησε να την αποβάλλει από το μυαλό του, συνεχίζοντας το δικό του ποίημα.« Κανόνες είναι, όχι νομοι της φύσης. Στην ανάγκη όλα αλλάζουν... Ανθρώποι είμαστε, λάθη κάνουμε. Δεν κάναμε σωστές κινήσεις, δεν διαχειρίστηκαμε σωστά τα κεφάλαια, κάναμε λάθος υπολογισμούς. Δεν έχει και τόσο σημασία, τώρα πρέπει να βοηθήσετε. Δεν είναι δυνατόν να τα σκεφτόμαστε όλα με τη ψυχρή λογική... Ξέρετε τι κοινωνικό αντίκτυπο θα έχει;»
Πίσω από τα προβληματισμένα πρόσωπα των πολιτικών, εμφανίστηκαν εικόνες τρόμου και καταστροφής. Επιτέλους, η ιστορία του είχε αρχίσει να γίνεται πιστευτή και να δημιουργεί ένα οδυνηρό μέλλον για όλους όσους βρίσκονταν σε εκείνη την αίθουσα. Κατάφερε να μεταμορφώσει τον δικό του τρόμο για τον πάταγο από την πτώση της τράπεζας, σε τρόμο για το κοινωνικό αντίκτυπο και την σχέση των πολιτικών με μια οργισμένη κοινωνία, έτοιμη να εκραγεί.
Θα συνέχιζε να μιλάει για πολλές ώρες, όταν από την πίσω πόρτα εμφανίστηκε ξαφνικά ο καφετζής, κρατώντας τον δίσκο με τον καφέ που είχε παραγγείλει. Το γέλιο και η εύθυμη διάθεση του, τον χαλάρωσαν για λίγο. «Πάντως έναν καφέ μπορείτε να τον πληρώσετε;» αποκρίθηκε σκωπτικά ο καφετζής. «Εξάλλου κι αν δεν έχετε, δεν πειράζει, θα σας τον κεράσω εγώ. Πελάτες σαν κι εσάς, δεν είναι για να τους χάνουμε. Μεθαύριο, θα μου τα δώσετε διπλά».
Αυτή ήταν η καλύτερη ιδέα που μπορούσε να έχει. Σταμάτησε τις κλάψες και ξεκίνησε να αναλύει το σενάριο σωτηρίας. Άρχισε πάλι να αισθάνεται σίγουρος και κυρίαρχος του παιχνιδιού που έφτιαχνε ξανά μόνος του. Όταν είδε και το συγκαταβατικό ύφος απέναντι του, κατάλαβε πλέον ότι δεν θα την πλήρωνε αυτός για όσα λάθη είχε διαπράξει αυτός και οι όμοιοι του. Κι όχι μόνο δεν θα χρειαζόταν να βάλει το χέρι στην τσέπη του, αλλά στην ουσία θα τον χρηματοδοτούσαν για να ξεπληρώσει τα δικά του χρέη.

«Αν είναι αυτό το κόστος των λαθών, ας επαναλαμβάνονται», σκέφτηκε ανακουφισμένος. Θα έπρεπε όμως να θυμηθεί την επόμενη φορά που θα του τύχαινε κάποιος ανθρωπάκος, να τον κερνούσε έναν καφέ. Δεν ήταν και τελείως αχάριστος, έπρεπε με κάποιο τρόπο να ανταμοίψει τον καφετζή.

Στην Πόλη των Τρελών

Ξημερώνει μια απλή συνηθισμένη ημέρα, και ως συνήθως στο δρόμο μου προς το κέντρο, το λεωφορείο βρίσκεται κολλημένο στην κίνηση της Αθήνας. Όσο πιο γρήγοροι οι ρυθμοί τις πόλης, τόση πιο πολύ ώρα χαλάει ανούσια ο κόσμος της πόλης στους δρόμους. Σε αυτήν την τόσο αναζωογονητική και δημιουργική κατάσταση, εννοώντας τους ανήσυχους επιβάτες ενός λεωφορείου, όπου μπορεί κάποιος να ασχοληθεί είτε με λογοτεχνία, είτε με μουσική, είτε με την κοινωνικοποίηση μέσω κινητού ή μέσω του διπλανού. Εγώ προτίμησα την λιγότερη δημιουργική στάση και έγειρα το κεφάλι μου για να πάρω τον πρωινό μου ύπνο.

Όμως ποιος αναλογίζεται το δράμα του κακόμοιρου του οδηγού, καθώς το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να ανάψει το τσιγάρο του και να περιμένει το ποτάμι να κυλήσει; Δεν προλαβαίνει ο άνθρωπος να πάρει την δεύτερη ρουφηξιά και μια φωνή από το βάθος ακούγεται να ειρωνεύεται: " Να μεταφέρετε όσοι έχετε συγγενείς σε Αμερική και Αυστραλία, ότι εδώ στο Γιουνανιστάν, ο οδηγός κάνει ότι γουστάρει μέσα στο λεωφορείο, όπως ας πούμε τσιγάρο".

Σουρρεαλιστικό πλάνο στον ατάραχο αρχικά οδηγό, όπου αναρωτιέται ποιος τόλμησε να πει την χώρα του Γιουνανιστάν, και φυσικά ούτε που απαντάει στην εύλογη παρατήρηση περί καπνίσματος. Αμέσως το λεωφορείο διχάζεται, και το μισό υποστηρίζει τον οδηγό και το άλλο μισό τον επιβάτη. Τα τσιγάρα μπλέκουν με τον Σωκράτη και τον Αριστοτέλη, ενώ καγκουρό "χοροπηδάνε" γύρω τους χαρούμενα. ¨Όταν οι άλλοι τρώγανε βελανίδια... εμείς καπνίζαμε μαζί με την Πυθία". Η φραστική αντιπαράθεση κινδυνεύει να μετατραπεί σε συμπλοκή μεταξύ επιβάτη και οδηγού, όταν επιτέλους ο δρόμος ανοίγει την κρίσιμη στιγμή οπότε αντιδρούν οι ψυχραιμότεροι και προχωράμε μπροστά.

Κάποιοι πρέπει να πάνε και στην δουλειά, ενώ άλλοι προσπαθούν να κοιμηθούν. "Έχουμε δρόμο μπροστά μας παιδιά, χαλαρώστε. Αν ήθελα να πλακωθώ, θα έπαιρνα το αυτοκίνητο μου και θα ξεσπούσα στον πρώτο άσχετο".
Είμαι σίγουρος, ότι ο καθένας έχει να διηγηθεί μια παρεμφερή ιστορία. Μόνο τον τελευταίο μήνα μου έχουν συμβεί τρεις περιπτώσεις: πότε με ψάρια, πότε με απότομη οδήγηση, πότε με τσιγάρο. Ανήμερα θεριά γινόμαστε όλοι, να κατασπαράξουμε ο ένας τον άλλο, χωρίς προφανή λόγο. Μάλλον λόγοι υπάρχουν πολλοί, αλλά σίγουρα δεν φταίει ο κάθε άσχετος δίπλα μας. Ας κοιτάξουμε στον καθρέφτη και ας σκεφτούμε λιγάκι πριν εκτονωθούμε.

Αν και ελπίδα για την Αθήνα δεν υπάρχει. Όπως μου είπε πρόσφατα μια φίλη, τι περιμένεις από μια πόλη που ο ήλιος ανατέλλει από τον Τρελό και δύει στο Δαφνί...

Επιχειρηματικό Δαιμόνιο

Η παρέα βρίσκεται σε μπυραρία ("βάλε μπάρμπα", παραφρασμένο όνομα για ευνόητους λόγους) και ήδη βρισκόμασταν σε καλή φάση. Και ενώ έρχεται η παραγγελία της τρίτης μπύρας, καθώς χαζεύαμε τα μπουκάλια για να δούμε από που κρατάνε και τι περιέχουν, για κακή μου τύχη παρατηρώ ότι σε ένα μπουκάλι η χρονολογία της ημερομηνίας λήξης είναι χαραγμένη, κοινώς έχει εξαφανιστεί. Με την άδεια των άλλων, ζητάω να κάνουμε το τεστ γυφτιάς(ΤΓ). Δηλαδή τεστ για να διαπιστώσουμε, πως θα εξυπηρετήσει το μαγαζί τον πελάτη του σε ένα εμφανές πρόβλημα. Ειδαλιώς την κάνουμε γαργάρα, και αφήνουμε το μάγκα να πουλάει ενδεχομένως ληγμένες μπύρες.

Φυσικά το μπουκάλι είναι ακόμα γεμάτο, όταν ζητάμε ευγενικά να μας αλλάξουν το μπουκάλι, επειδή υπάρχει ένα πρόβλημα αναξοπιστίας στο θέμα της ημερομηνίας λήξης. Η σερβιτόρα φεύγει, και επανέρχεται λίγο αργότερα με ένα καινούριο. Τελικά σκέφτηκα θα περάσει το τεστ πανεύκολα, όταν η σερβιτόρα εκτοξεύει το διαμάντι: «Ξέρετε όμως αυτό το μπουκάλι θα το χρεωθείτε εσείς». Μάλιστα, μόλις της λέμε ότι έχει καμία βάση καθώς δεν είναι δική μας υπαιτιότητα, (δεν δοκίμασα την μπύρα, και ζήτησα να μου την αλλάξουν), πετάχτηκε σαν πορδή ο ιδιοκτήτης ή υπεύθυνος της μπιραρίας, που περίμενε από πίσω.
Καλώς τηνα την πέρδικα σκέφτηκα (που ήθελε να περπατήσει λεβέντικα), και άρχισε το δικό του παραμύθι. Μόλις του πετάμε την κουβέντα της αγορανομίας, εκεί υποχωρεί και λέει ότι θα μας χαρίσει την μπύρα. Συνεχίζουμε το στρίμωγμα, και του λέμε ότι είναι υποχρέωση του, και σε καμία περίπτωση δεν είναι δώρο. Και όταν ισχυρίζεται ότι έπρεπε εμείς να ζητάμε να ανοίγουν μπροστά μας την μπύρα, πριν μας πιάσουν τα γέλια με τα επιχειρήματα του, του πετάμε ότι αυτό είναι υποχρεώση του καταστήματος, και στην χειρότερη ταβέρνα να πας, τα αναψυκτικά και τις μπύρες τις ανοίγουν μπροστά σου. Φυσικά δεν την χρεώσε, γιατί το επόμενο βήμα θα ήταν να μας δώσει το μπουκάλι και να τον πάμε κατευθείαν αγορανομία, και εκεί θα βλέπαμε ποιος είχε δίκιο.

Δεν γνωρίζω αν η μπύρα ήταν ληγμένη, και ούτε που με νοιάζει. Όμως, από την στιγμή που το προϊόν του είχε πρόβλημα, έχει την υποχρεώση να εξυπηρετήσει τον πελάτη. Δε χρειάζεται να αναφέρουμε ότι είχαμε κάνει ένα καλό λογαριασμό με φαγητά και τρίτο γύρο αλκοόλ, αλλά δεν σκέφτηκε σε καμία περίπτωση να καταπιεί τα δύο ευρώ, (που τόσο κόστιζει αυτό το μπουκάλι σε σουπερμάρκετ της γειτονιάς μου), για να μην δυσαρεστήσει τους πελάτες.
Τελικά, κατάφερε και μπήκε στην μαύρη λίστα των αποτυχημένων επιχειρηματιών. Όλα καλά και ωραία όσο του αφήνουμε το παραδάκι, αλλά μόλις κάτι τύχει, η γυφτιά αποκαλύπτεται σε όλο της το μεγαλείο και η όμορφη εξυπηρέτηση γίνεται αρπαχτή της στιγμής. Θα είχε πλάκα όμως να έβλεπα τη φάτσα του σε περίπτωση που θα φεύγαμε με το επίμαχο μπουκάλι , και στη συνέχεια έσκαγε η αγορανομία.

Το δαιμόνιο του έλληνα επιχειρηματία δυστυχώς δεν περιόριζεται μόνο σε καφετέριες και εστιατόρια. Σε αυτό το θέμα, θα επανέλθω από προσωπικές εμπειρίες, στο χώρο των ηλετρονικών με τα ζητήματα εγγυήσεων, (εκεί πέφτει πολύ κοροϊδία), και φυσικά στο χώρο της ιδιωτικής τηλεφωνίας. Όμως και εμείς οι καταναλωτές έχουμε ένα μεγάλο μερίδιο ευθύνης, που δεν διεκδικούμε τα δικαιώματα μας από τους απατεώνες. Έχουμε συνηθίσει μάλλον στην πολιτική της σφαλιάρας και της αρπαχτής.