Κενά Δοχεία

Φυσικά και θα γυρίσουν τα χρόνια ανάποδα, φυσικά και τα ποτάμια θα αναστρέψουν την ροή τους. Επένδυσε στις ψευδαισθήσεις σου, γέμισε με λέξεις τις κενές σελίδες, κράτησε στην χούφτα σου την φωτιά. Αρκεί να ξέρεις να περιμένεις, να ζυγίζεις τις ειδήσεις και να εμπιστευέσαι την καλή σου τύχη.

Όπως τότε που κατέβηκες στο ποτάμι για να γεμίσεις τα άδεια μπιτόνια, αλλά αρπάχτηκες από ένα κλαδί. Και μέσα στην τρέλα της στιγμής με ένα σάλτο, βρέθηκες στην απέναντι πλευρά. Όπως τότε που άρχισε να βρέχει κεραμίδια, και δεν το έβαλες στα πόδια, απλώς έτρεξες να επισκευάσεις την σκεπή σου. Αν είχες μείνει στάσιμος μέσα στο σπίτι σου, αυτό θα έπεφτε να σε πλακώσει.
Κάποιους τους βρήκε απροετοίμαστους και τους πλακώσε. Κοιτώντας στην απέναντι όχθη τους είδες. Ήταν όλοι σε μια σειρά και μετρούσανε με τα δάχτυλα, να βρούνε πόσα έχουν και πόσα τους λείπουν. Τους έφτασε μονάχα μια άδεια ιδέα για να ξεφορτώσουν τα απόβλητα τους. Μα χωρίς να το καταλάβουν πνιγήκαν στα ρηχά, χωρίς ποτέ να προσπαθήσουν να σηκωθούν στα δυο τους πόδια. Ανάμεσα σε άδεια καθίσματα βρήκες την πλήξη τους να κουβαλάει μιζέρια σε νούμερα και χαρτιά προφητών. Μέτρησες κι εσύ μέχρι το δέκα, κι έτρεξες να κρυφτείς στην νύχτα.

Έτοιμος και πάλι για κουπί...

Η νύχτα όμως φωτίζει το δικό σου κενό. Όταν κουραστείς από την διάλυση των ψευδαισθήσεων σου, ανεμίζεις ανέμελος την λευκή σημαία και παραδίνεσαι με δεμένα μάτια στο όνειρο. Νοιώθεις ήδη τα νέα σχήματα, τις νεες λέξεις, κι όλα αυτά με υλικό την σκόνη από τις παλιές μορφές. Οι συγκρούσεις αλλάξαν την εικόνα του κόσμου σου, και τα δαιμονικά φεγγάρια χαθήκαν μέσα σε ένα άδειο τσαγερό. Με τέτοια ορμή γκρεμίζεις μόνο σου το σπίτι, και το γιορτάζεις. Κενοί χώροι, κενά νοήματα, ανεξέλεγκτη ροή...
Τσαλάκωσες τα λόγια σου, κοίταξες τα μάτια απέναντι σου και σκέφτηκες ότι... Κάτι έχει αλλάξει πλεον, μουσκεύεις μες στο καταχείμωνο, και θολώνουν τα μάτια σου από την σκόνη. Κοίτα να δεις πως αλλάζουν οι καιροί, χωρίς να το πάρεις χαμπάρι, όλα τριγύρω να μεταμορφώνονται σε ανείπωτους ρυθμούς. Ευκαιρία και για σένα να μοιράσεις αυγά για κούρεμα, κι "όσοι πιστοί προσέλθετε"...

Το Στρίψιμο της Δίψας

Το νόμισμα στον αέρα, όλα γυρίζουν γύρω από μια απρόσμενη πτήση... τα βρώμικα λόγια του δρόμου, οι νέες θέσεις ανεργίας, τα όνειρα των υπνωτισμένων, η χαρούμενη απάθεια των βολεμένων. Σκέφτηκες πως θα ήταν αν σκεφτόσουν, κοίταξες για να δεις αν βλέπεις, μίλησες για να ακούσεις την φωνή σου. Λοιπόν, θα δείξεις τα δόντια σου, για να τους φοβίσεις;
Η τύχη σου στριφογύριζει στον αέρα, κι ο χρόνος που απομένει για να προλάβεις, είναι ακριβώς ίσος με την διάρκεια της αιώρησης του νομίσματος. Πολύπλοκοι κανόνες και θεωρία πιθανοτήτων για τα πιο απίθανα αποτελέσματα. Αλλά πουθενά δεν αναφέρεται, στις πόσες ρίψεις καίγεται το μυαλό σου. Αρκεί να πειστείς ότι η τιμωρία σου είναι δίκαιη, το έγκλημα όμως άγνωστο.
Κορώνα, σου φορτώνεται όλη η σάπια πατάτα στην πλάτη σου (κι όχι η καυτή, γιατί τουλάχιστον αργότερα, κρύα πια, θα τρωγόταν), και το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να παλεύεις μέχρι να λυγίσουν τα γόνατα. Όμως μπορείς να χαρείς, δεν έχασες τα πάντα, παρά μονάχα τις δυνάμεις σου.
Αρχίζεις και μετράς τις περιφορές, παρατηρείς το ύψος από το έδαφος, το χρώμα του μετάλλου... Το βλέμμα σου έχει κλειδώσει στην περιστροφική κίνηση, η καρδιά σου πάει να σπάσει κάθε φορά που ακούς και μια πρόβλεψη για την πιθανή πλευρά που κερδίζει. Αρχίζεις και ξεχνάς, ποιος το πέταξε, ποιος έφτιαξε τους κανόνες, ποιος θα κρίνει την διαδικασία...
Γράμματα, μαζεύεσαι σε μια γωνιά να κλάψεις την μοίρα σου, όπως σου έχουν μάθει να κάνεις όταν ζορίζεσαι, και περιμένεις μια στήριξη, ένα χέρι βοήθειας, ένα μέλλον εξαρτημένο στην καλοσύνη των άλλων. Όμως μπορείς να χαρείς, δεν έχασες τα πάντα, παρά μονάχα την ελευθερία σου.
Μα πως κατέληξε να κρέμεται η τύχη σου από ένα νόμισμα; Πως βρέθηκες να παίζεις κορώνα-γράμματα το μέλλον σου; Πως δέχτηκες να ανταλλάξουν τις αγωνίες σου με ένα κάλπικο κέρμα; Όλα αφημένα στην "τύχη" ενός στημένου παιχνιδιού. Δείξε τα δόντια σου, μην φοβηθείς την μπουνιά που έρχεται στα μούτρα σου.

Προτελευταίος Λαχνός

Δεν ξέρω πως μου ήρθε, αλλά καθώς έβγαινα από τα έγκατα της γης εκείνο το συνηθισμένο πρωινό σκέφτηκα να αγοράσω λαχείο. Ο λαχειοπώλης καθόταν ατάραχος έξω από το σταθμό του Μετρό και είχε κρεμασμένα τα πολύχρωμα χαρτάκια του. Κάθε χαρτάκι κι ένας μαγικός αριθμός, κι ο καθένας μια υπόσχεση για άφθονο χρήμα. Δεν χρειάζεται καθόλου κόπου, δεν χρειάζεται καμία καλή ιδέα, δεν χρειάζεται τίποτα. Μόνο λίγη καλή τύχη και τότε θα πιάσεις την "καλή", όπως ο καθένας φυσικά την φαντάζεται. Περιττό να σημειώσω ότι δεν χρειάζεσαι λίγη τύχη, αλλά τύχη βουνό, (μεγαλύτερο κατά πολύ από αυτά που ενίοτε ανεβαίνω).

Κοντοστάθηκα, ζύγισα τις πιθανότητες, που ήταν συντριπτικά εναντίον μου κι αποφάσισα ότι δεν αξίζει τον κόπο. Αλλά αφού ξέρω ότι δεν θα κερδίσω, τότε γιατί τελικά το αγόρασα; Μάλλον γιατί αυτό που έχουν απλωμένο με μανταλάκια, δεν είναι χαρτονομίσματα, ούτε επιταγές. Αλλά τούτο το χαρτάκι που κρέμεται σαν πλυμμένη κάλτσα και πουλάνε είναι η ελπίδα, η ψευδαίσθηση της μοναδικής ευκαιρίας. Όσο διαρκεί η αναμονή, αισθάνεσαι ότι ίσως κάτι γίνει, ίσως κρατάς τον πρώτο λαχνό, ίσως γυρίσει ο κόσμος ανάποδα και βρεθείς εσύ από πάνω. Κι όλα αυτά τόσο απλά κι εύκολα, με ένα χαρτάκι που δεν κοστίζει παραπάνω από δύο μπύρες.
Μέχρι να γίνει η κλήρωση και να λυπηθείς που οι στατιστικές επιβεβαιώνονται, (από τις ελάχιστες φορές ίσως). Κι όλα αυτά τα χρήματα, που πληρώνω για την ελπίδα του πρώτου λαχνού, τα μαζεύει μονάχα ένας κι εξαφανίζει σε μια στιγμή όλες τις ελπίδες των άλλων. Μου θυμίζει την επιβεβαίωση της λανθασμένης πάντα πληρωμής εις βάρος σου. Δηλαδή είναι το πιο πιθανό (εως βέβαιο) να σε καλέσει η εφορία να πληρώσεις κάποιο επιπλέον ποσό λόγω εσφαλμένου υπολογισμού, παρά να σου παρέχει κάποιο ποσό από λανθασμένη επιστροφή φόρων.

Με αυτήν την ελπίδα πορευόμαστε πολλές φορές στη ζωή. Όταν όλα πάνε χάλια, κι όμως βαθιά μέσα μας νομίζουμε ότι σύντομα θα αλλάξουν όλα δια μαγείας. Κάποια στιγμή θα βγει το ουράνιο τόξο, κάποια στιγμή... Ποτέ δεν κάθομαι να σκεφτώ, πόσες φορές μας κληρώνει στην ζωή μας: για το αν θα αρρωστήσουμε ή θα είμαστε υγιής, για το αν θα αγαπήσουμε, για το αν θα ζήσουμε. Κάθε μέρα μας κληρώνει, κι όποιον πάρει ο χάρος...

Κράτησα τον πολύχρωμο λαχνό και τον έριξα ακατάστατα στην τσάντα μου. Σίγουρα όταν θα γίνει η κλήρωση θα τον έχω ξεχάσει. Μετά από αρκετές μέρες θα τον θυμηθώ και θα τον κοιτάξω από περιέργεια. Μπας και; Μπα, ούτε ένα φράγκο δεν κατάφερα να πάρω. Αλλά την στιγμή που τον αγοράζω χαίρομαι, λες και κέρδισα ήδη. Αφήνω τις ψευδαισθήσεις μου να παίξουν με την τύχη μου και θα πιστέψω ότι όλοι μπορούν να βγουν κερδισμένοι σε τούτο το παιχνίδι.

Κι ύστερα για παρηγοριά σκέφτομαι ότι, όταν αγοράζω λαχείο, ένα μέρος των χρημάτων καταληγει στον συμπαθητικό λαχειοπώλη, που στέκεται χαμογελαστός και δεν μπαίνει ποτέ στον πειρασμό να κρατήσει όλα τα λαχεία μήπως τυχόν ένα από αυτά κερδίσει το αμύθητο ποσό. Αρκείται στο μικροποσό που του αναλογεί από το μικρό αυτό χαρτάκι. Δε νομίζω να τον πειράξει ποτέ, αν μάθει ότι ένα από τα δικά του λαχεία ήταν ο πρώτος λαχνός.
Μάλλον αυτός θα είναι το προτελευταίος λαχείο που θα αγοράσω, αφού τουλάχιστον άλλον ένα θα πάρω στο μέλλον. Πάντως, όταν κερδίσω τον πρώτο λαχνό, δεν θα ξεχάσω κανένα. Πρώτα απ' όλα θα αρχίσω να μοιράζω δεσμίδες στους αναγνώστες του Blog ετούτου, (για όσους αντέχουν και με διαβάζουν ακόμα). Μπείτε σε λίστα αναμονής, και κερδίστε λοιπόν τζάμπα ελπίδα.
Σημείωση: Αν εξαφανιστώ ξαφνικά, σημαίνει ότι τελικά κέρδισα και τα ξέχασα όλα τα παραπάνω...