ΠΡΟΣΕΧΩΣ PLAY

Θυμάμαι να τον κοιτάζω στα μάτια, κι αυτός να μου χαμογελάει ανεπαίσθητα και χωρίς να βάλει καθόλου συναίσθημα στα λόγια του να παραμιλάει σχεδόν: «Όποιος έχει κάνει φυλακή, δεν φοβάται έπειτα να ζήσει. Όμως, όποιος δεν έχει ζήσει αληθινά, φοβάται συνεχώς μην βρεθεί φυλακισμένος. Φοβάται μην κλειστεί σε ένα σημείο, όπου θα πρέπει να συναντήσει τον εαυτό του».  Ύστερα σιωπηλά άλλαξε την κουβέντα κι ανέφερε πως φέτος δεν έχει βρέξει αρκετά. Ετούτη την ώρα, θυμήθηκα αυτά τα λόγια από τον Χ. που είχε περάσει κάποιο καιρό στη στενή.

 Κοιτάζει στα μάτια η ανθρωπότητα τον εαυτό της σε ένα παραμορφωμένο καθρέφτη. Και τι αντικρύζει; Είχε πιστέψει η πλειοψηφία των ανθρώπων ότι πρέπει να είναι σε μια διαρκή κίνηση, (ταξίδια, δουλειά, γυμναστήριο, δραστηριότητες) για να γεμίζει η ζωή. Αδυνατούσε ο κάθε άνθρωπος να σταθεί ακίνητος και να αντικρίσει τη σκιά του και να νιώσει το βάρος της. Μήπως αυτό σημαίνει ότι τώρα που η κίνηση στον κόσμο θα σταματήσει –για ένα δευτερόλεπτο μέσα στην μέρα της ανθρώπινης ιστορίας– , ο καθένας θα βρει το χρόνο να αναστοχαστεί την καθημερινότητα του κι ότι θα φιλοσοφήσει εκ νέου τις προτεραιότητες του;
Προσωπικά, δεν τρέφω τέτοιες ψευδαισθήσεις. Μόλις πατηθεί εκ νέου το PLAY, κι αρχίζουν όλοι να μπαίνουν σε μια νέα ροή, ο καθένας θα αρχίσει να τρέχει και να χορεύει στους νέους ρυθμούς. Και μάλιστα θα έχει μπροστά του ένα νέο περιβάλλον με καινούρια εμπόδια για να υπερπηδήσει και νεοδημιούργητα τέρατα να πολεμήσει. Η περίοδος του PAUSE θα φαντάζει σαν ένα μακρινό όνειρο, σαν μια μαύρη τρύπα, όπου γλίστρησε κατά λάθος. Κι αν απρόσμενα αντίκρυσε για λίγο το χάος της δημιουργίας και της καταστροφής, θα είναι βέβαιος ότι ήταν ένα μεθύσι της στιγμής. Ύστερα καθώς θα φεύγει τούτη η ζάλη, τούτη η θολή εικόνα, τρομαγμένος θα φορτωθεί νέους φόβους, θα πιστέψει σε νέα είδωλα. Φυσικά, δεν βγάζω ούτε την αφεντιά μου απέξω από αυτή τη νεα τρέλα που θα ξημερώσει. Δεν είμαι καμία εξαίρεση, ούτε κανένας ερημίτης που θα ζήσει μακριά από όλα αυτά.  Απλά, σημειώνω και καταγράφω ως φυσικός παρατηρητής όσα συμβαίνουν γύρω μου και...

Βγήκα στο μπαλκόνι για να διακόψω τις σκέψεις μου, προσπάθησα να πιάσω κουβέντα με το γείτονα μου, κι ένα ιπτάμενο drone μας πλησίασε απειλητικά και μας εμπόδισε να επικοινωνήσουμε. Πρέπει να κρατάμε αποστάσεις από όλους κι από όλα... Κι όμως θα συνεχίζω να κινούμαι στο χώρο, θα προσπαθώ να τετραγωνίσω τον κύκλο μου με τον δικό τρόπο, να φλερτάρω μέσω βλεμμάτων και κρυφών μηνυμάτων... Σίγουρα δεν θα ακολουθήσω την τάση της αναγκαστικής δημιουργίας και της κρυμμένης ευφυΐας. Λες κι έχω καμιά υποχρέωση να αποδείξω ότι είμαι ένας μοναχικός καλλιτέχνης που περίμενε την ευκαιρία να απομονωθεί για να μεγαλουργήσει. Ας το είχα κάνει τόσα χρόνια... Θα συνεχίσω να ζω με τους δικούς μου ρυθμούς και τις δικές μου ανάγκες, προσαρμοζόμενος στα νέα δεδομένα.

Ενώ κάθομαι λίγο ακόμη στο μπαλκόνι, νιώθω την ζεστασιά του ήλιου. Και καθώς χάζευω τον γαλάζιο ουρανό, νεες αλλόκοτες σκέψεις γεννιώνται:  «Μας έχουν περικυκλώσει. Πρέπει να οχυρωθούμε στα σπίτια μας και να πυροβολούμε τον εαυτό μας. Έτσι μόνο λέει ότι μπορούμε να νικήσουμε τον αόρατο εχθρό μας. Μα είμαστε σίγουροι, ποιος είναι ο εχθρός μας;»
Η γη συνεχίζει να γυρίζει και η ιστορία συνεχίζει να γράφεται. Και καθώς ένας μελλοντικός μου εαυτός θα διαβάζει την ιστορία της εποχής μας με άλλο μάτι, θα κλαίει και θα γελάει ταυτόχρονα... Θυμάμαι τον Χ. κι αυτό που είχα διαβάσει κάποτε σε ένα βιβλίο:  «Όλα βαίνουν καλώς εναντίον μας» .

Παράδοση και Εγκατάλειψη

Ακόμα η θάλασσα μιλάει, αλλά αυτήν την φορά προσπαθεί να μην φέρει τον σάπιο αέρα. Τα τζιτζίκια τραγουδάνε ακόμα, για να αποχαυνωθούμε εντελώς. Κι όμως όλα σχεδιάζονται τόσο όμορφα στα σαλόνια της Εσπερίας. Μα βαρέθηκα και τα αριστερά μνημόνια, και τις αντιστασιακές μακαρονάδες και τα μακιαβελικά οράματα. Ας αφήσουν στην ησυχία του τον Δον Κιχώτη, εκείνος μπορεί ακόμη να τα βάζει με τα ανύπαρκτα θεριά και να μην φοβάται τίποτα.
Βαρέθηκα όμως όλους αυτούς που βρέθηκαν τάχα  απαγοητευμένοι, προδομένοι κλπ, περιμένοντας κάποιος να τους σώσει… Αν δεν ορμήξεις όμως μόνος σου να διεκδικήσεις αυτό που σου ανήκει, κανείς δεν θα στο δώσει. Αυτό δείχνει η ιστορία, αυτό δείχνει η ζωή μας... Αλλιώς καλύτερα να κάτσουμε παθητικά να περιμένουμε. Ίσως περάσει ο Γκοντό τελικά, να μας λυπηθεί και να μην μας αφήσει να περιμένουμε.
Οι ανεμόμυλοι της ιστορίας όμως γυρίζουν για άλλη μια φορά κάνοντας τις ζωές των ανθρώπων αλεύρι. Αξίζει να επιτεθεί κάποιος με το δόρυ του ενάντια στους γίγαντες αυτούς, αξίζει να διακινδυνεύσει την συντριβή του;  Νομίζω τέτοια ερωτήματα δεν ταιριάζουν στο στάρι καθώς πέφτει από την ανέμη στις μυλόπετρες και το αλεύρι βγαίνει ζεστό…
Και μια που ανέφερα την ιστορία, αναδημοσιεύω ενα άρθρο για το πόσο εύκολα τα πιο μεγάλα καθάρματα βαφτίζονται σωτήρες και εθνάρχεςστην χώρα που ο καθε ηγέτης είναι σωτήρας, ο οποίος θα μας σώσει, παραδοσιακά ως δια μαγείας.
«Η πλάκα είναι ότι οι πολίτες αυτής της χώρας είμαστε πάντα υπέρ της παράδοσης και πιστεύουμε ότι οι πατεράδες μας και οι παππούδες μας. Δηλαδή, ότι οι αστοί πολιτικοί θα σώσουν αυτή τη χώρα»

Μεταφέρω λοιπόν αυτούσιο το κείμενο από τις Δια…φωνίες από την Φωνή της Πάρου τ.347 25/7/2015 , αξίζει ως μια γρήγορα ανασκόπηση στην ιστορία… (ειδικά από την Παράδοση 3 και κάτω)

----
Παράδοση
Αυτό που μου αρέσει σ’ αυτή τη χώρα είναι η παράδοση. Στη χούντα είχαμε αστυνομικό κράτος. Στη μεταπολίτευση είχαμε την εμφάνιση των ΜΑΤ. Στη συνέχεια είχαμε τις δηλώσεις «η αστυνομία είναι το κράτος». Όλα αυτά τελείωσαν από το 2015, διότι: «πρώτη φορά αριστερά». Τώρα απουσιάζουν οι φωτογράφοι και τα ΜΜΕ από τις διαδηλώσεις και το ξύλο πέφτει δίχως «αποδείξεις». Αθάνατη Ελληνική παράδοση!

Παράδοση 2
Το άλλο θέμα που με συγκινεί με την παράδοση αυτού του έθνους είναι το μνημόνιο. Ο ΓΑΠ (που να κάνει διακοπές αυτό το παιδί), έστρωσε το μνημόνιο μέσω του ΔΝΤ. Η συγκυβέρνηση Σαμαροβενιζέλων και μπάρμπα Φώτη, παρέδωσαν την εξουσία της χώρας στους τροϊκανούς. Επί κυβέρνησης Τσιπροκαμμένου συνεχίζεται η παράδοση, με τη διαφορά ότι μπαίνει μνημόνιο μέσω της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Κάτι είναι και αυτό, διότι: «Πρώτη φορά αριστερά». 

Παράδοση 3
Η πλάκα είναι ότι οι πολίτες αυτής της χώρας είμαστε πάντα υπέρ της παράδοσης και πιστεύουμε ότι οι πατεράδες μας και οι παππούδες μας. Δηλαδή, ότι οι αστοί πολιτικοί θα σώσουν αυτή τη χώρα. Οι προγονοί μας είχαν έναν απίστευτο κάλο –όχι στο πόδι- και ψήφιζαν Γεώργιο Παπανδρέου, ο «Γέρος της δημοκρατίας» και άλλα φαιδρά. Ο δημοκράτης λοιπόν Γ. Παπανδρέου, αρχικά απέσπασε την εμπιστοσύνη του Ελ. Βενιζέλου, ο οποίος του έδινε συνεχώς αξιώματα. Το 1944 ο δημοκράτης Παπανδρέου, συνάχθηκε με την εξόριστη βασιλική κυβέρνηση και αφού εκδιώχθηκαν ουσιαστικά όλοι οι αστοί πολιτικοί της εποχής, του ανέθεσαν την πρωθυπουργία. Ως «μέγα» πολιτικό μυαλό ο Παπανδρέου, αιματοκύλισε στη συνέχεια τη χώρα (Δεκεμβριανά). Οι Άγγλοι μετά του έχωσαν μια κλωτσιά στον κ… και αυτός άρχισε να κάνει βόλτα στα κόμματα. Ήταν τέτοιος γυρολόγος, που το 1952 έγινε και βουλευτής της δεξιάς, με αρχηγό τον Παπάγο! Μετά, ως δείγμα ευγνωμοσύνης στη δεξιά, κήρυξε ανένδοτο αγώνα εναντίον της με τα γνωστά αποτελέσματα (βλ. αποστασία, χούντα κλπ). Τώρα για άλλα επιτεύγματά του (ξερονήσια, εκτοπίσεις αριστερών) τα λέμε άλλη φορά.

Παράδοση 4
Στη συνέχεια αυτή η χώρα είχε χούντα και έτσι γνωρίσαμε και τον «εθνάρχη»… Κ. Καραμανλή. Επί Γερμανικής κατοχής ο «εθνάρχης» εργαζόταν… ως δικηγόρος στην Αθήνα και μόλις δύο μέρες πριν τη λήξη του πολέμου προσπάθησε να εμπλακεί στις εξελίξεις! Δυστυχώς (γι’ αυτόν), είχε κριθεί πλέον ο πόλεμος. Όταν πέθανε ο Παπάγος (1955) ο Βασιλιάς του ανέθεσε την πρωθυπουργία! (Έτσι, για να δούμε πως έγινε γνωστός). Σημειώνουμε ότι εκείνη την εποχή οι «διάδοχοι» στον Ελληνικό Συναγερμό ήταν οι Στεφανόπουλος και Κανελλόπουλος και όχι βέβαια ο βουλευτής Σερρών, Κ. Καραμανλής. Ο δημοκράταρος Καραμανλής έκανε στη συνέχεια έναν απίθανο εκλογικό νόμο, που αν και δεύτερο το κόμμα του, κέρδισε την πλειοψηφία των εδρών (γατάκια αριστεροί). Το 1962 ο «εθνάρχης» ευχαρίστησε τους προστάτες του (Βασιλιάς), ήρθε σε προστριβή μαζί τους και παραιτήθηκε. Έχασε τις εκλογές το 1963 και πήγε στο Παρίσι με το ψευδώνυμο Κων/νος Τριανταφυλλίδης. Το 1974 επέστρεψε ως σωτήρας της Ελλάδας, έστω και αν τη χούντα την είχε αντιμετωπίσει από την πρωτεύουσα της Γαλλίας επί 7 χρόνια…

Παράδοση 5
Το 1981 η χώρα ψήφιζε με χέρια και με πόδια έναν άλλο «σωτήρα», τον Ανδρέα Παπανδρέου. Στη νιότη του δήλωνε τροτσκιστής, μετά μαρξιστής (σα να λέμε Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός ένα πράγμα) και τελικά κατέληξε εθελοντής ναύτης των ΗΠΑ! Στη συνέχεια έκανε διάφορους γάμους… και το 1961 ήλθε στην Ελλάδα, όπου ο Κ. Καραμανλής το διόρισε σε διάφορες θέσεις του Δημοσίου, ως μέγα καθηγητή! Το 1964 μπήκε και στο κόμμα του μπαμπά του, όπου και τον έκανε υπουργό! Το 1968 η χούντα τον αφήνει να πάει στην Αμερική, όπου εκεί ίδρυσε και κόμμα (ΠΑΚ). Ο Σημίτης το 1974 του έγραψε τη διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη, ίδρυσε το ΠΑΣΟΚ και με το γνωστό λαϊκίστικο λόγο του έγινε πρωθυπουργός το 1981. Τα υπόλοιπα τα ξέρετε. Το «Έξω οι βάσεις του θανάτου» και το «Έξω από την ΕΟΚ», αποτελούν τα μεγαλύτερα πολιτικά ανέκδοτα της χώρας μας. Τη δε «αλλαγή», μόνο στη Νικολούλη δεν την αναζητήσαμε.

Παράδοση 6
Όλους τους παραπάνω πολιτικούς, που χαρακτήρισαν τη μορφή της κοινωνίας της χώρας μας μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, τους ψήφισαν με φανατισμό οι γονείς μας και οι παππούδες μας. Με τόσο δε φανατισμό που υπάρχουν ακόμα οικογένειες, που δε μιλιούνται μεταξύ τους. Η λεγόμενη γενιά του πολυτεχνείου τα έκανε θάλασσα (βλ: διαπλεκόμενους Ανδρέα Παπανδρέου) και έτσι στον 21ο αιώνα η χώρα μας είπε να κάνει ένα βήμα πιο πέρα.

Παράδοση 7
Επειδή όμως όλοι μας επί χρόνια, ακούγαμε για Παπανδρέου και Καραμανλή, πιστεύαμε ότι μόνο αυτές οι οικογένειες παράγουν πολιτική στην Ελλάδα. Έτσι κάναμε τους γιους τους και τα ανιψιά τους, και αυτούς πρωθυπουργούς! Για να τους ξεχωρίσουμε μάλιστα και να μην τους μπερδεύουμε, τους είπαμε Γιωργάκη και Κωστάκη! Είχαν πάντως διαφορές. Ο πρώτος ήταν «ξυλάγγουρο», γυμναστική, υγιεινή διατροφή και ασκήσεις επί υπολογιστών, ενώ ο δεύτερος ήταν πιο συμπαθής, αφού ήταν «μπούλης», καλοζωία, μάσες-χάψες στις χασαποταβέρνες, και το p/c νόμιζε ότι ήταν μάρκα Γιαπωνέζικου αυτοκινήτου. Όσο και να φαίνεται περίεργο, ο Κωστάκης, ήταν τελικά πιο συμπαθής στο λαό, αφού έβλεπε σ’ αυτόν κάποιον καλοκάγαθο φίλο από τα παιδικά του χρόνια. Άσε που ήταν και άρρωστος βάζελος και η στήλη μας το εκτιμά πάντα αυτό…

Παράδοση 8
Στα μεσοδιαστήματα των οικογενειών Παπανδρέου και Καραμανλή είχαμε και κάποιους άλλους. Έναν «δε θέλω ου» (Ράλλης), ο πιο ανίκανος αρχηγός της δεξιάς, ένα Σημίτη (πρόσεξε τους κολλητούς του όσο κανείς άλλος στον οικονομικό τομέα…), ένα Σαμαρά (θέλω μια εφημερίδα να γράψω γι’ αυτόν) και κάποιους άλλους υπηρεσιακούς, που ανάθεμα και αν τους ψήφισε ποτέ κανείς μας.

Παράδοση 9
Το 2015 η κοινωνία μας φάνηκε πως αποφάσισε να κάνει την αλλαγή της. Έτσι, ψήφισε ένα νέο άνθρωπο, που είχε γεννηθεί μετά τη χούντα (28/7/1974). Αυτός, ο νέος άνθρωπος βάλθηκε όμως να μας αποδείξει ότι πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι. Έτσι, αυτό που έκανε ήταν να περπατήσει πάνω στα χνάρια των πρωθυπουργών που γράψαμε παραπάνω. Κορόιδεψε το λαό και του έδωσε να πιστέψει πράγματα που ποτέ ο Τσίπρας δεν ήθελε να εφαρμόσει. Αποδείχθηκε πιο ευρω-λιγούρης απ’ όλους και πιο καλοπερασάκιας από οποιονδήποτε άλλο. Που θα πάει κάποια στιγμή θα σπάσει η παράδοση. Εδώ πιστεύω ότι ο Παναθηναϊκός θα βγει πρωταθλητής φέτος… 

Σημείωση: 

Οι Παραδόσεις από τις διαφωνίες αναδημοσιεύτηκαν κι εδώ: 

http://fileleutheros.net/main/2015/7/26/--1

Οι γελοιγραφίες είναι από το topontiki.gr , pitsirikos.net και από τον προηγούμενο σύνδεσμο

Η Αρχή της Αβεβαιότητας

Με αφορμή μια χθεσινή κουβέντα της παρέας σχετικά με τα όρια της λογικής και τα απόλυτα δεδομένα που θα θέλαμε να ισχύουν για να μπορέσουμε να περιγράψουμε τον κόσμο γύρω μας και τις ζωές μας καταπιάστηκα κι έγραψα αυτό το κείμενο ως μια απάντηση. Απέφυγα τα προσωπικά βιώματα του καθενός που χτίζουν ή ανατρέπουν τα δεδομένα, βγάζω απέξω τα ιστορικά συμβάντα ή τις φυσικές καταστροφές που παρασύρουν σαν τσουνάμι τις ανθρώπινες βεβαιότητες και τους "αιώνιους" θεσμούς, και γυρίζω στους δύο κλάδους αυστηρής λογικής, δηλαδή τα μαθηματικά και την φυσική.

Κι όμως ακόμα και τα δεδομένα και οι στέρεες αλήθειες στα κατασκεύαμαστα του ανθρώπου ενίοτε μπάζουν νερά. Μα ποιος το λέει αυτά, ο Κοσμοναύτης που με βάση τις φυσικές θεωρίες και τους μαθηματικούς τύπους, βρίσκεται σε τροχιά γύρω από την στρογγυλή του σφαίρα; Και πως μιλάει έτσι για τους μαθηματικούς τύπους, και τους αυστηρούς κανόνες της λογικής επαγωγικής μεθόδου; Κι όμως, δεν τα λέει κάποιος αμφισβητίας των επιστημών, ούτε ένα παιδί που δεν του αρέσουν οι κανόνες που μαθαίνει και φαντάζεται τον κόσμο αλλιώς, πέρα από τις νόρμες που του μαθαίνουν και του φυτεύουν για να επιβίωσει στην εκάστοτε κοινωνία.

Ας ξεκινήσουμε από την φυσική, όπως την θεωρεί ο περισσότερος κόσμος, ως μια θεωρία που εξηγεί τον κόσμο ως ένα καλοκουρδισμένο ρολόι, απ όπου λείπουν κάποιες λεπτομέρειες για να λειτουργήσει ως ένα μηχανιστικό μοντέλο, όπου όλα μπορούν να προβλεφτούν εαν γνωρίζουμε τις αρχικές συνθήκες. Η φυσική αυτή έχει ήδη καταργήσει τον εαυτό της, όταν εισήρθε στο προσκήνιο η θεωρία της κβαντικής φυσικής στις αρχές του προήγουμενου αιώνα, δηλαδή της μη τετραγωνικής λογικής, του περιορισμού του μηχανιστικού μοντέλου ως πλήρης εξήγηση. (Δεν θέλω να σχολιάσω ότι ακόμα και η ντετερμινινστική φυσική έχει τα προβλήματα της μεσω των συστήματων πολυπλοκότητας και του αιτιοκρατικού χάους, αλλά εκεί θα μπερδευτούμε). Δυστυχώς ή ευτυχώς, η κβαντική φυσική ήταν χτύπημα στην αιτιοκρατία, που ήταν το τελευταίο οχυρό της τετράγωνης λογικής, όπου θα θεωρούσε κάποιός ότι μπορεί να αμφισβητηθεί. Ακόμη και σήμερα, πολλοί φυσικοί δεν την χωνεύουν αν και δουλεύουν μαζί της, ενώ σημειώνεται ότι μέχρι κι ο Αϊνστάιν είπε το περίφημο: "Δεν μπορεί ο Θεός να παίζει ζάρια".
Και σε όποιον δεν του αρκεί για το πόσο μη λογικά (και με σαφή προσχεδιασμένα σχήματα) με την ανθρπώπινη έννοια λειτουργεί η φύση, ήρθε το τελειωτικό χτύπημα και για τις αυστηρά θεμελιώμενες θεωρίες μαθηματικής λογικής. Δηλαδή αμφισβήτηση της ίδιας αυστηρής λογικής ως τέλειας και συνεπής θεωρίας, με το δεύτερο θεώρημα της μη πληρότητας του Γκέντελ. Όπου με λίγα λόγια αποδεικνύεται με καθαρά αυστηρούς λογικούς συνειρμούς (και μάλιστα μαθηματικούς), ότι κανένα κλειστό σύστημα λογικής δεν είναι πλήρες, και πάντα μπορεί να υπάρχουν κάποιες προτάσεις συνεπείς μη αποδείξιμες.

Κοινώς, όπως θα το εξηγούσα χωρίς μαθηματικά και φυσική, ο άνθρωπος χρειάζεται και φτιάχνει μοντέλα για να μπορέσει να εξηγήσει την φύση, την ζωή του, τα γεγονότα... Όμως αυτά τα μοντέλα είναι ανθρώπινα κατασκευάσματα (είτε φυσικοί νόμοι, είτε μαθηματικοί, είτε κοινωνικοί), και παρόλο που εξηγούν, κατανοούν, ενίοτε προβλέπουν κάποια συμβάντα, εμπεριέχουν το σπέρμα του σφάλματος ή της ατέλειας τους εκ την γέννηση τους, γιατί κάνουμε την παραδοχή ότι η φύση δουλευεί με την λογική που της βάζουμε εμείς. Τα μοντέλα όμως έρχονται και παρέρχονται, καθώς τα δεδομένα αλλάζουν, και βρίσκουμε τα όρια της λογικής μας.
 Όλοι χρησιμοποιούμε μοντέλα με δεδομένα και αξιώματα, αλλά καλό είναι να γνωρίζουμε ότι δεν εφαρμόζονται παντού, και ότι δεν εξηγούν τα πάντα. Κι ακόμα καλύτερο ότι οι βάσεις που στηρίζομαστε καμιά φορά μπορεί να μην είναι και τόσο στέρεες...
 Το μήλο δεν πέφτει πάντα κάτω από την μηλιά, αναλόγως την καμπύλωστη του χωροχρόνου, κι αναλόγως αν το μήλο είναι κβαντικό σωματίδιο, κι αναλόγως το πέταγμα της πεταλούδας στον αντίποδα του εδάφους που πατάμε!

ΥΓ:  Το πρώτο καταγεγραμμένο θύμα της αμφίσβητησης των δεδομένων της λογικής, είναι ο Ίππασος. Κατά μία εκδοχή τον έπνιξαν στην θάλασσα, όταν ανακάλυψε ότι η ρίζα του δύο, (ή καλύτερα η διαγώνιος ενός τετραγώνου με πλευρά 1), είναι άρρητος αριθμός, και έτσι κατέστρεψε την πυθαγόρεια αρμονία και των μυστικιστικών τους αντιλήψεων. 

ΥΓ2: Αναμένω σχόλια επ' αυτού του κειμένου κάπτεν Χάντοκ, καιρό έχεις να μας επισκεφτείς.

Λίγες παραπομπές:
http://el.wikipedia.org/wiki/Θεωρήματα_μη_πληρότητας_του_Γκέντελ

http://kkritias.blogspot.gr/2009/06/blog-post.html

" Η νομοτελειακή μη πληρότητα που χαρακτηρίζει ακόμη και τα τυπικά συστήματα σκέψης δείχνει πως δεν υπάρχουν σταθερά θεμέλια για τα συστήματα που φτιάχνουμε. Όλες οι αλήθειες -ακόμα και αυτές που φαίνονταν τόσο βέβαιες ώστε να πιστεύουμε πως δεν επιδέχονται αναθεώρηση- είναι ουσιαστικά κατασκευασμένες. Ακόμα και η ίδια η έννοια της αντικειμενικής αλήθειας είναι ένας κοινωνικά κατασκευασμένος μύθος. Δεν είναι ο ανθρώπινος νους, ο φορέας της γνώσης, που περιέχεται στην αλήθεια, αλλά η έννοια της αλήθειας που περιέχεται στον ανθρώπινο νου, ο οποίος εν αγνοία του υπηρετεί τις κυρίαρχες οργανωτικές μορφές. Η επιστημολογία δεν είναι τίποτε άλλο από μια κοινωνιολογία της εξουσίας. Αυτή είναι σε αδρές γραμμές, η μεταμοντέρνα ερμηνεία των θεωρημάτων του Goedel".

---

http://el.wikipedia.org/wiki/Αιτιοκρατία

http://el.wikipedia.org/wiki/Κβαντική_μηχανική

Μεγάλο μέρος της σύγχρονης αμφισβήτησης ή απλά συζήτησης γύρω από τον ντετερμινισμό παρουσιάζεται με επίκεντρο τα σύγχρονα πορίσματα της κβαντομηχανικής. Συγκεκριμένα, σε ατομικό επίπεδο, τα στοιχεία που περιγράφουν τις κινήσεις σωματιδίων μπορούν μόνο να υπολογιστούν πιθανολογικά (είναι για παράδειγμα δυνατό να προβλέψουμε την θέση ενός σωματιδίου αλλά όχι και την ταχύτητά του ταυτόχρονα). Αυτό σημαίνει πως το σύμπαν δεν μπορεί να προβλεφθεί απόλυτα (ακόμα και αν ήταν δυνατό να έχουμε όλα τα στοιχεία του παρελθόντος και την ικανότητα να τα αναλύσουμε ακριβώς). Αυτό το πόρισμα δεν αναφέρεται απλά στην ανικανότητα του ανθρώπου να παρατηρήσει συγκεκριμένα φαινόμενα αλλά σε συγκεκριμένη ιδιότητα της Φύσης εκφρασμένη από την Αρχή της απροσδιοριστίας, η οποία έχει παρατηρηθεί πειραματικά. Ο λόγος που δεν βλέπουμε αυτή την αβεβαιότητα στην καθημερινότητα είναι ότι εμφανίζεται σε πολύ μικρή κλίμακα και γίνεται κυρίως εμφανής στον μικρόκοσμο. Άρα το «σκληρό» ντετερμινιστικό μοντέλο δεν εφαρμόζεται παρά μόνο εάν θεωρήσουμε την πιθανολογική αβεβαιότητα μέρος της ντετερμινιστικής εικόνας για το σύμπαν. Σε αυτή την περίπτωση όμως, η ιδέα πως το σύμπαν δρα «όπως θα δρούσε ούτως ή άλλως» δεν ισχύει. Στην υποθετική περίπτωση που η ιστορία - ή μέρος της ιστορίας - θα επαναλαμβανόταν, η κβαντική αβεβαιότητα θα δημιουργούσε μια διαφορετική εκδοχή της ιστορίας.

---

Βιβλιοπροτάσεις:

Αιχμάλωτος των Μαθηματικών, -ο Κουρτ Γκέντελ και το θεώρημα της Μη Πληρότητας. R.Goldstein

Κβαντομηχανική, Πλάνη ή Πραγματικότητα. Al.Rae

Παρατήρηση: Όλες οι φωτογρφίες της ανάρτησης αυτή, είναι πίνακες του M.Escher. 

Only those who attempt the absurd will achieve the impossible.

Στις Φλόγες

Μόλις προχθές οι χιλιάδες του κόσμου παρελάσαν κάτω από ένα δυνατό ήλιο, σε μια όχι και τόσο φθινοπωρινή ημέρα του Νοεμβρίου. Την επόμενη όμως ακριβώς, ενώ τα σύννεφα δακρυγόνων είχαν ήδη μαζευτεί πάνω από το Σύνταγμα και το σύνταγμα, και οι πρώτες στάλες ερχόνταν από την αύρα της αστυνομίας, ο ουρανός άνοιξε διάπλατα και διέλυσε τους διαδηλωτές. Μήπως ήταν ένα σημάδι για το τι θα επακολουθήσε με την ψήφιση του μνημονίου ΙΙΙ; Μήπως μας επηρέασε ο τυφώνας της Νέας Υόρκης; Μήπως...

Επειδή ο κόσμος αρέσκεται στην περιγραφή της πραγματικότητας, χρησιμοποιώντας μεταφορές, συνηθίζει να βλέπει την οικονομική κρίση ως ένα τυφώνα, ένα τσουνάμι σκληρών μέτρων, ένα σεισμό στα θεμέλια της κοινωνίας κ.ο.κ. Και σε αυτό το αφήγημα θέλω να σταθώ και να διαφωνήσω, όχι τόσο στις αλλαγές και τις καταστροφές που προκαλούν όλες αυτές οι ανακατατάξεις, αλλά στον τρόπο προσέγγισης. Κατά την άποψη μου είναι ατυχής ο παραλληλισμός με μια φυσική καταστροφή που έρχεται και σαρώνει την κοινωνία. Ένας σεισμός, ένα τσουνάμι, ένας τυφώνας, περνάει ξαφνικά, σαρώνει τα πάντα στην διάρκεια του χωρίς εξαιρέσεις. Ενώ το πιο σημαντικό είναι ότι χτυπάει ταυτόχρονα όλο τον πληθυσμό χωρίς εξαιρέσεις, από τον μικρότερο μέχρι το μεγαλύτερο. Έρχεται απο το πουθενά, εκεί που πριν δεν υπήρχε καμία ένδειξη για το τι θα ξημερώσει. Αφήνει πίσω του συντρίμια και μετά ο κόσμος προσπαθεί να συνέλθει μετά την λήξη του φαινομένου. Μπροστά στην φυσική δύναμηαυτή, οποιαδήποτε ανθρώπινη εξουσία λυγίζει και οι άνθρωποι γενικώς παραδίνονται στην φύση του φαινομένου. Κοινώς, δεν μπορούν να κάνουν τίποτα, παρά μονάχα να υπομένουν και να περιμένουν να τελειώσει.

Τίποτα από τα παραπάνω δεν περιγράφει την κατάσταση που ζούμε τα τελευταία τρία χρόνια. Σε αντίθεση με τις φυσικές καταστροφές που προανέφερα, οι οποίες εμφανίζονται και ξεσπάνε στιγμιαία κι απροδειδοποίητα, υπάρχει μιαάλλη που ταιριάζει καλύτερα σε όσα ζούμε. Αυτό που μοιάζει με την κατάσταση μας, είναι μια πυρκαγιά. Αρχικά σχεδόν κανείς δεν τις δίνει σημασία, είτε επειδή δεν την παρατηρούμε, είτε γιατί αγνοούμε τον κίνδυνο εξάπλωσης. Αργότερα όμως, όσο αυτή δυναμώνει, τόσο αρχίζει να μας επηρεάζει όλους, και τόσο δυσκολότερη γίνεται η αντιμετώπιση της.

Στην αρχή, αρχίζει σε μια δύσβατη περιοχή, μακρυά από χωριά και κατοικημένες περιοχές. Καθώς δεν ασχολείται κανείς ουσιαστικά μαζί της, η φωτιά αρχίζει να φουντώνει και να εξαπλώνεται προς την μεριά κάποιου χωριού. Μόνο τότε αρχίζουν κάποιοι να αισθάνονται ότι απειλούνται και ότι κινδυνεύει το βιος τους και ίσως η ζωή τους. Όμως κανείς άλλος δεν συντρέχει να τους βοηθήσει  στην κατάσβεση της, γιατί όλα τα άλλα χωριά είναι μακρυά. Οι χωρικοί αν και προσπαθούν με όλη τους την δύναμη, δεν μπορούν να κάνουν τίποτα με κουβάδες και λάστιχα. Προσπαθούν να περισώσουν ότι μπορούν και στο τέλος εγκαταλείπουν την προσπάθεια. Έτσι οι φλόγες καίνε το πρώτο χωριό.

Χαιρέκακα, ίσως κάποιοι από τα μακρινά χωριά, να σκεφτούν: "ας πρόσεχαν, κι ας είχαν προετοιμαστεί για πυρκαγιές".  Καλού κακού όμως, κι αυτοί ελέγχουν ξανά τα συστήματα πυρόσβεσης, τις δεξαμενές νερού και τις αντιπυρικές ζώνες. Προσπαθούν να κερδίσουν τις πυροσβεστικές δυνάμεις με το μέρος τους, ώστε να τους προστατέψουν όταν τεθούν σε κίνδυνο.

Η πυρκαγιά όμως καίει ανεξέλεγκτα και αφού κάψει 2-3 απροστάτευτα χωριά ακόμα, και έχει θεριώσει κινείται πλέον ως ένα ανεξέλεγκτο μέτωπο, προς όλες τις κατοικημένες περιοχές γύρω από το βουνό. Με την βοήθεια του αέρα, και των κακών υπολογισμών των σχεδιαστών αντιμετώπισης, έχει βρεθεί να απειλεί όλα τα χωριά, ακόμα κι αυτά που φαίνονταν ότι δεν έχουν καμία σχέση με την φωτιά. Πανικός στους κατοίκους, πανικός στην πυροσβεστική, πανικός στην διοικητική μηχανή. Όλοι φωνάζουν, όλοι ζητάνε βοήθεια, όλοι θέλουν την δύναμη της πυροσβεστικής στο δικό τους χωριό.

Σε τέτοια έκτασης πυρκαγιά, κανένα συνηθισμένο μέτρο δεν είναι δυνατόν να την αναχαιτίσει. Πηδάει αντιπυρικές ζώνες, καταπίνει δεξαμενές νερού και κινείται ταχύτατα προς όλες τις μεριές. Ο καθένας παλεύει μόνος του με τις φλόγες και φυσικά χάνει το παιχνίδι.

Εντωμεταξύ, όσοι έχουν ήδη καεί από την φωτιά, δεν βοηθάνε τους άλλους. Είτε γιατί είναι απαγοητευμένοι και δεν πιστεύουν ότι θα σταματήσει αυτή η λαίλαπα, είτε γιατί αισθάνονται δικαίωση που όλοι είναι πλεόν ίσοι μπροστά στην καταστροφή. "Δεν μας βοηθήσατε πριν και καήκαμε, δεν σας βοηθάμε τώρα και να σειρά σας να καείτε". Αντίστοιχα οι διοικούντες, το μόνο που καταφέρνουν είναι να μεγενθύνουν τον πανικό, μεγαλοποιώντας την καταστροφή, ώστε να δικαιολογήσουν την ανίκανότητα τους. "Ήταν πάνω από τις δυναμείς μας. Κάναμε ότι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν. Ευτυχώς, που... Καταφέραμε να ελαχιστοποιήσαμε τις απώλειες..."

Ναι, ακριβώς αυτό ζούμε, ο κόσμος κάθεται ήσυχος και παρατηρεί την φωτιά. Ο καθένας βλέπει τον καπνό, τις φωτιές στα γύρω χωριά, βλέπει την πυρκαγιά να εξαπλώνεται, στην αρχή πιο σιγά και ύστερα ταχύτερα. Παρόλα αυτά, κινητοποιέιται και οργίζεται παρά μονάχα όταν οι φλόγες γλείφουν το δικό του σπίτι. Αδιαφορεί για τους γύρω τους. Αγνοεί όμως ότι είναι αδύνατον να αντιμετωπίσει την φωτιά μόνος τους. Αγνοεί επίσης ότι η φωτιά αντιμετωπίζεται, παραδίνεται στην μοιρολατρία και στον θυμό. Πιστεύει όσους του λένε ότι ήταν ένας σεισμός, ένα τσουνάμι...

Καείτε ήσυχα... καείτε μόνοι σας... Ρίξετε όσους κουβάδες νερό θέλετε... Μόνο αν δείτε το δάσος και όχι το δέντρο μπορεί να περιορίσετε την φωτιά...

Παραβολική Τροχιά

Είναι οι μέρες που δεν σταματάνε να γυρίζουν το κορμί σου γύρω από τον άξονα της βρώμικης πόλης. Άγνωστο γιατί, αλλά περιφέρεται σαν σακί με πατάτες φορτωμένο σε μια τυχαία λεωφορειακή γραμμή που υποτίθεται ότι μεταφέρει ανθρώπινες φιγούρες, πηγαίνοντας από την αφετηρία στο τέρμα και τούμπαλιν. Αναζητάει την τρέλα της κίνησης σε προδιαγεγραμμένες πορείες.
Εντωμεταξύ, το μυαλό βρίσκεται παρατημένο σε κάποιο σταθμό μετρό και περιμένει να επιβιβαστεί για ένα κόσμο που έχει φτιάξει το ίδιο. Κάπου χάνεται σχεδιάζοντας υπόγεια δίκτυα, κάπου βρίσκεται ανοίγοντας τρύπες για να πάρει αέρα και φως. Αυτό όμως τριγυρίζει μονάχο του, χωρίς άξονες και αρμονικές τροχιές. Σε κάθε βήμα αυτοσχεδιάζει, σε κάθε καινούρια στροφή δοκιμάζει, σε κάθε απάντηση αλλάζει την ερώτηση.
Και έτσι διχοτομημένο, σε χαζεύουν τα σύννεφα να ροκανίζεις την πίτα του χρόνου σου, ενώ μετράς τις ψιχάλες που σου αφήνουν αργά να κυλήσουν στα παραμύθια σου. Στάλα με την στάλα, οι μορφές των ονείρων σου σμιλεύονται σε μια αδιανόητη ροή χρόνου. Κάθε φορά νομίζεις ότι έχεις κατανοήσει το σχήμα, και κάθε φορά μεταμορφώνεται μπροστά στα μάτια σου σε μια νεα εικόνα. Οι σταλακτίτες δεν γίνονται σε μια μέρα, άσε την υπομονή να δουλέψει και θα δεις το νέο σχήμα να ξεπροβάλλει μέσα στην υγρασία του μέλλοντος. Αυτή τη φορά η βροχή σε κυνηγάει με διάθεση παιχνιδιού.
Η σταγόνα που σβήνει τη δίψα σου με τον πιο γλυκό και βασανιστικό χάδι έρχεται τελευταία, αφήνοντας την στραβή καμπούρα σου να τραγουδά χαρούμενα κόντρα σε όλους τους καιρούς. Μα οι δρόμοι στέκουν άδειοι τις ώρες που γυρίζεις, κι όμως οι κάδοι είναι όλοι γεμάτοι. Κάποιοι ζουν σε αυτή την γειτονιά, αλλά κινούνται τόσο αθόρυβα που νομίζεις ότι δεν υπάρχουν παρά μονάχα τα σκουπίδια τους. Από ποιον θέλουν να κρυφτούν όλοι τούτοι; Μήπως τους περιτριγυρίζει κάποιος φόβος, ή μήπως κλειδώνονται απλώς στην τρύπα τους, για να χωθούν στα τηλεοπτικά μαγειρία με την ησυχία τους.
Ίσως και να αποκοιμιούνται μπροστά της με ένα μήλο στο στόμα, έτοιμοι για να μπουν στο φούρνο. Αρκεί να γίνει προσεκτικά και να ψηθούν σε χαμηλή φωτιά, ώστε να μην ξυπνήσουν. Κι αυτοί που βρίσκονται απέξω και παρατηρούν το ψήσιμο... ας μην αναρωτιούνται καλύτερα, αλλά ας βοηθήσουν να καθαρίσουν τις πατάτες και τα κρεμμύδια για να βγει τέλειο το ψητό.
Το μυαλό συνεχίζει να περιφέρεται στον απροσδιόριστο χώρο μεταξύ τρέλας και ανυπομονησίας, και ψάχνει για την τέλεια αμφιβολία που θα καταπιεί την αμέσως προηγούμενη, πριν προλάβει να αντιμιλήσει η επόμενη. Είναι οι μέρες που μαζεύονται οι βεβαιότητες σε ένα άδειο σακί, και μοιράζονται στον άνεμο με την υπόσχεση της επόμενης ανατροπής.
Ήρθε η ώρα να μετρήσεις τις δυνάμεις σου μαζεύοντας τα πετραδάκια, υπολείμματα που σμίλεψε κατά λάθος ο χρόνος, και τα ψίχουλα, που έπεσαν από την πίτα σου όταν την μασούλαγες απρόσεκτα. Κι άσε τους άλλους να βγάζουν τα σκουπίδια τους βόλτα.

ΑΝΕΜΟΜΑΖΩΜΑΤΑ...

Κάθε φορά που έχει εκλογές με πιάνουν οι φιλοσοφικές μου ανησυχίες. Άραγε να υπάρχει ζωή μέσα στα κόμματα; Λες να υπάρχει δημοκρατία πριν το θάνατο; Πόσα δράμια δικαιοσύνη χρειάζεται για να γίνουν όλοι ίσοι ή μήπως θες την μετατροπή της σε κιλά; Τι καιρό θα κάνει την μέρα των εκλογών, βροχή ή ζέστη, ας ψηφίσουμε γι' αυτό; Γιατί οι κάλπες πρέπει να είναι τετράγωνες; Γιατί δεν ψηφίζουν όλοι οι κάτοικοι; Πόσες φορές πρέπει να ψηφίσουμε για να θεωρηθεί το πολίτευμα δημοκρατικό;

Φιλοσοφίες για το πως θα βλέπουν οι ιστορικοί του μέλλοντος τα δικά μας συστήματα και δομές εξουσίας. Θα συμπεράνουν τελικά ότι ήταν μια εποχή με αγώνα προς το καλύτερο ή μια σκοτεινή εποχή όπου κοινωνίες παρακμάζαν; Βέβαια κάποιος πιο απαισιόδοξος θα ισχυριστεί ότι δεν θα υπάρξει μέλλον, οπότε τσάμπα αναζητήσεις.

Κι όλα αυτά τα στατιστικά στοιχεία που πλασάρονται, χωρίς κανένα έλεγχο πόσο με ζαλίζουν. Νούμερα ανεβοκατεβαίνουν σαν ασανσερ, αριθμοί που τοποθετούνται μπροστά από λέξεις για να τους δώσουνε περισσότερο κύρος. Κι ενώ γίνονται εξαντλητικές αναλύσεις και χτίζονται προγράμματα σε τέτοια στοιχεία, πολλές φορές είναι τόσο αληθινά όσο η άκρη του ουράνιου τόξου. Ακόμη μου προξενεί εντύπωση όμως, πόσο εύκολα βαφτίζουν απόψεις ως δεδομένα, τα αποδέχονται όλοι όσοι τα αναπαράγουν, και ξαφνικά μετατρέπονται σε αιώνιες αλήθειες. Κι αν οι βάσεις είναι σαθρές;

Μεθυσμένη εκλογολογία πλημμυρίζει την ατμόσφαιρα, βρωμάει ο τόπος υποσχέσεις κι αναλύσεις. Πολιτικάντηδες και νούμερα μας περιβάλλουν, αντί να εμπμνέουν, γεννούν μια αποστροφή κι μια αηδία. Κερδισμένοι και χαμένοι έχουν το ίδιο μέγεθος κοιλιάς. Και στην απέναντι όχθη, άνθρώποι που γκρινιάζουν για τα πάντα, αλλά δεν αντιδράνε για τίποτα και αναλώνονται στην μεμψιμοιρία.  Κάποια στιγμή πρέπει να κοιταχτούμε στον καθρέφτη.

Πρέπει να νοιώθουμε πολιτικά ενεργοί επειδή ψηφίζουμε; Πρέπει να νοιώθουμε συνειδητοποιημένοι, επειδή ξέρουμε ότι μας κοροϊδεύουν; Αυτές οι φιλοσοφίες που έλεγα επιστρέφουν άνευ νοήματος, αλλά πως να μην αναρωτηθώ τι σημαίνει ενεργός πολίτης, τι σημαίνει η δράση στα κοινά. Σκέφτομαι μήπως ήταν καλύτερα να ρίχναμε κλήρο για κάποια δημόσια αξιώματα, -ένα από τα ξεχασμένα στοιχεία της αθηναϊκής Δημοκρατίας. Μπορούμε να  επικαλεστούμε τον Μίνωα, τον Αιακό και τον Ραδάμανθη, να δικάσουν όλους του πολιτικούς και τις φλυαρίες τους; 

Τέτοια εποχή οι λέξεις αλλάζουν αποκτούν άλλη βαρύτητα, κι ο κόσμος μαθαίνει νέες έννοιες, όπως πράσινη ανάπτυξη, αειφορία, υπευθυνότητα, δημόσια υγεία, δωρεαν παιδεία... Την ελεύθερη μετάφραση όλων αυτών των εννοιών την αφήνω, ως άσκηση για το σπίτι. Όμορφος κόσμος αγγελικά πλασμένος, αλήθεια σε ποιο παράλληλο σύμπαν ζω εγώ κι όλα μου φαίνονται στραβά.

Μάλλον στραβός θα είναι ο γιαλός, οπότε δεν πρέπει να αγχωνόμαστε. Ας ψηφίσουμε, κι ας πάμε ήσυχοι για ύπνο. Έπειτα σκεφτόμαστε: "Εμείς θα βγάλουμε το φίδι από την τρύπα;" Απλώς θα πρέπει να προσέχουμε, μην βγει το φίδι μόνο του και αρχίσει να μας κυνηγάει.

Στη Δίνη της Στιγμής

Μπαίνεις και πάλι σε μια δίνη, που ολόενα σε καταπίνει. Η πόλη του καλοκαιριού βάζει τα καλά της και προσπαθεί να σε σπρώξει στα ανοιχτά. Μέσα από συναυλίες και γιορτές, μέσα σε μπύρες και χορούς, πιάνεις παλμούς και χάνεις ιδρώτες. Βρισκόμαστε, χανόμαστε και πάλι από την αρχή.
Βήματα πάνω στην καυτή άσφαλτο, νερό που στάζει από τα κλιματιστικά, σπασμένα μυαλά από αϋπνία, μάλλον πήρες λάθος δρόμος για την παραλία. Ίσως κι όχι, γιατί ξέρεις ότι σε κάθε γωνία και μια συνάντηση, σε κάθε βλέμμα στόματα γεμάτα υποσχέσεις, κι μερικά λουλούδια γεμάτα κρυφές επιθυμίες. Όλα ετούτα αναδύονται από το βάθος του ωκεανού, και σπάζουν φράγματα και στεγανά. Ισχυρά ηλεκτρικά ρεύματα σε διαπερνούν και σε αποσυντονίζουν.

Μύρισε ο δρόμος γιασεμί, βγήκε στο μπαλκόνι και σου χαμογέλασε η απέναντι ψυχή. Πόλη του καλοκαιριού βάζεις φωτιές, μα κανείς δεν θέλει να μείνει εδώ. Ναυαγός στην πόλη, στέλνεις μπουκάλια γεμάτα μηνύματα, και ίσως κάποιο να διασχίσει τον ωκεανό.
Κοιμάσαι με το καλοκαίρι και ξυπνάς με τον χειμώνα, μαξιλάρι τα φθινοπωρινά χρώματα, και στρώμα μνήμης το απέραντο γαλάζιο, παράξενο το πόσο εύκολα μπορείς να πνιγείς... Αλήθεια δεν κατάλαβες, πως ξύπνησες στη μέση της νύχτας, αφού δεν κοιμήθηκες ποτέ;

Κοιτάς στον καθρέφτη τα σημάδια από νύχια, όμως δεν σου δώσανε το πάθος. Αναλογίζεσαι τις κουβέντες που σου ψιθύρισε από φίλντισι, μα δεν σου ξεδιψάσανε την ψυχή. Ίσως όλες ετούτες οι ερωτήσεις να κρύβονται στο βιβλίο από άμμο, εκείνο που έκρυψε ο Μπόρχες στα γεράματα του. Αι στον κόρακα λοιπόν, αποκαλύψου επιτέλους.

Υποσημείωση για μελλοντικούς ναυαγούς: Διάβασε προσεκτικά τις οδηγίες χρήσης και θυμήσου, όταν συντονίζεσαι, πρέπει να προσέχεις τις υψηλές συχνότητες. Το δίκτυο μπορεί να υπερφορτωθεί, και να λιώσουν τα καλώδια. Σταμάτησε και σκέψου, τι θέλεις τελικά εσύ... Κι όσο πλησιάζεις την δίνη, τόσο αυτή ολόενα σε καταπίνει.

Καρναβάλι για όλους...

Ένα σχόλιο για το καρναβάλι που έφυγε, καθώς οι φωτιές σβήσαν και οι μάσκες της αποκριάς μπήκαν και πάλι στη ναφθαλίνη. Αυτήν την φορά δεν πρόλαβα να μασκαρευτώ και να ανακατώσω την κανονικότητα της καθημερινότητας. Αλλά κατάφερα να γλεντήσω και να ξεδώσω, να βάλω την στολή του Διόνυσου και να τρέξω στους δρόμους. Είχα την τύχη να βρεθώ με μια καλή παρέα, σε ένα μέρος όπου οι αποκριές ερχόντουσαν από μια άλλη εποχή και διασταυρωνόντουσαν με το πανηγύρι του χωριού. Μέσα από αυτοσχεδιασμούς μικρών ομάδων, δημιουργούσαν ένα κλίμα όπου η γιορτή πήγαζε από την ανάγκη ανθρώπων να ζήσουν και να βιώσουν, κι όχι να μιμηθούν.

Έτσι αποχαιρετούμε για άλλη μια φορά τον χειμώνα, και ξεκινήσαμε να χορεύουμε πλεον σε ανοιξιάτικους ρυθμούς. Μέσα σε μια γιορτή, βγαλμένη μέσα από τα διονυσιακά γλέντια και τις γιορτές του Πάνα, με ρίζες χαμένες στα βάθη της αρχαιότητας, μέσα από την προσπάθεια κατανόησης της κυκλικής εναλλαγής της φύσης, παράλληλα με μια ανάγκη να εκτονωθεί όλη η δεσμευμένη ενέργεια του χειμώνα. Βωμολοχίες, μεθύσι, χορός, φωτιές στο δρόμο, φανοί, φαλλοί ... με μία λέξη διονυσιασμός.

Ως αποχαιρετισμό στις φετινές απόκριες, αντιγράφω ένα κομμάτι από το άρθρο του Γ.Αλλαμάνη στο Ποντίκι-Art :

Η θεμελιώδης παρεξήγηση του σύγχρονου ελληνικού Καρναβαλιού είναι ότι "είναι γιορτή κυρίως για τους μικρούς μας φίλους". Λάθος μεγάλο και μάλιστα ιστορικό! Σε κοινωνίες αγροτικές και αυστηρές, αυτές οι μέρες ήταν το επίσημο ξεσάλωμα, τότε που με την "άδεια" της κοινότητας, όλοι, μεγάλοι και μικροί,κοροΐδευαν ασύστολα ο ένας τον άλλο, βωμολοχούσαν, τραγουδούσαν, συνέντριβαν τα σεξουαλικά ταμπού δημοσίως κι ανενδοίαστα. Μεταμφιεζόνταν και μεθούσαν για να αναπαραστήσουν και να παρωδήσουν τον "κύκλο της ζωής" που λένε κι οι λαογράφοι, και ουσιαστικά εξέφραζαν μέσα στην καρδιά του χειμώνα την ελπίδα ότι η άνοιξη θα έρθει ξανά, ότι τα χωράφια τους θα καρπίσουν. Μεταφυσικά, αυτή η ελπίδα για καλή σοδειά και επιβίωση γίνεται προσμονή για τη μετά θάνατον ζωή. Είναι το σταυροδρόμι όπου συναντώνται όλες οι θρησκείες του πλανήτη: η υπόσχεση ότι ο θάνατος δεν (θα) είναι το φοβερό φινάλε του κατά τα άλλα εντελώς ακατανόητου θαύματος το οποίο αξιωθήκαμε, του θαύματος "ζωή".

Όλα αυτά είναι δυστυχώς ψιλά γράμματα για τις εκδηλώσεις των ημερών. Καρναβάλι στο τσουβάλι διοργανώνουν οι περισσότεροι δήμοι της Ελλάδας... Εύκολες λύσεις, φτηνιάρικο αποτέλεσμα. Στα ηχεία ακούγονται λάτιν, Έφη Θώδη...
Ασφαλώς υπάρχουν οι εξαιρέσεις Θέλει όμως να βγάλουμε απο πάνω μας, ιδίως εμείς οι ταλαίπωροι εργαζόμενοι γονείς την τηλεοπτική αισθητική που μας έχει ποτίσει το μεδούλι. Θέλει αντιστασιακό πνεύμα κι αντι-πληροφόρηση. Εκδηλώσεις που δεν ακολουθούν τον καρναβαλικό συρμό των ημερών διεξάγονται, εντός και εκτός Λεκανοπεδίου Αττικής, εντός και εκτός των αστικών κέντρων. Ενδεικτικά... Επίσης στην Ξάνθη, στον Τύρναβο... και αλλού υπάρχουν αναμμένες εστίες αντίστασης στα ετοιματζίδικα γλέντια της ισοπεδωτικής τηλεαισθητικής.
Μην αρνηθείτε να σας μουντζουρώσουν με καρβουνόσκονη ή φούμο. Και του χρόνου.

Στην Αναμονή

Περίμενε ώρα στο τραπέζι, πίνοντας αργά την μπίρα του και παρατηρώντας τον κόσμο. Ο μαθητής του δεν είχε έρθει την ώρα που έπρεπε, φαινόταν ότι θα καθυστερούσε. Αυτός χαλάρωσε, χωρίς να ενοχληθεί διόλου, και έκανε νόημα για να παραγγείλει ένα δεύτερο ποτό.

Έπιασε ψιλή κουβέντα με τον σερβιτόρο, ο οποίος φαινόταν να μιλάει πιο θερμά από το κανονικό. Κάποια στιγμή, αποφάσισε να τον ρωτήσει τι θα ήθελε. Αυτήν την ερώτηση δεν μπορούσε να την απαντήσει ποτέ, αν και σήμερα θα προτιμούσε ένα χρονοδιακοπτόμετρο. Προτίμησε να μην ζητήσει τέτοια πράγματα, οπότε σκέφτηκε τι θα έπινε στην συνέχεια.

"Ας το γυρίσουμε στο κρασί", είπε ευγενικά, αλλά δεν είχε τύχη και το γκαρσόνι του αντιπρότεινε σανγκριά. Τότε προτίμησε το κονιάκ, αλλά δεν υπήρχε πεντάστερο, παρά μόνο τριάστερο. Διάολε, αν ήταν να φτιάξει ένα κέικ στο στομάχι του θα το σκεφτόταν. Τώρα απλώς ήθελε κάτι να ευχαριστηθεί κι ο ουρανίσκος. Τότε αναρωτήθηκε αν υπάρχει ένα ρούμι... "Τι, πώς, ούτε ρούμι;"

Σε άλλη περίπτωση θα έχανε την υπομονή του, αλλά θυμήθηκε ότι ήταν σε καφε-ζαχαροπλαστείο, οπότε οι δικές του απαιτήσεις ήταν παράλογες. Αλλά τέτοιες ώρες ο εγκέφαλος λαχταρούσε αλκόολη, κι όχι γλυκόζη. Είχε ακούσει ότι η ζάχαρη βοηθάει τις εγκεφαλικές λειτουργίες, δηλαδή και την σκέψη. Λοιπόν τώρα, δεν ήθελε να σκεφτεί παρά μονάχα να κάψει κανένα τέτοιο κύτταρο. Λίγο οινόπνευμα θα έφτανε για να κατευνάσει τις λογικές λειτουργίες. Δεν μπορούσε να χρησιμοποιεί την τετράγωνη λογική άλλο, με τελική κατάληξη να συγκρούεται με τις φαινομενικά παράλογες διασυνδέσεις της καθημερινότητας. Αισθανόταν το μυαλό να αρχίζει την λειτουργία του, "άντε ρε φίλε να χαρείς την ελαφρότητα σου, φέρε μου ένα ούζο".

Κοίταξε το ρολόι του, και φαινόταν πλέον ότι τον είχαν στήσει. Ίσως τελικά να μην ερχόταν καθόλου. "Μάλιστα, τι κάνουμε τώρα;" Φαινόταν πιο πιθανό το μάθημα να γύριζε σε μπεκροκατάσταση. Θα έπαιρνε και κανένα φίλο τηλέφωνο, και θα συνεχίζαν σε κανένα μπαρ. Μια φωνή από το διπλανό τραπέζι διέκοψε τους συνειρμούς του. "Αχ θεούλη μου, γιατί να συμβαίνουν όλα αυτά", αναρωτήθηκε η κοπέλα δίπλα, που καταβρόχθιζε παράλληλα μια βάφλα αδηφάγα. Μήπως το πρόβλημα της ήταν το φαΐ ή έπνιγε το πρόβλημα της με μια υπερβολική δόση ζάχαρης.

Δεν έμαθε την απάντηση, ήπιε μια γουλιά από το ούζο, και της χαμογέλασε για της δείξει την κατανόηση του, κι ότι δεν χρειαζόταν να κοιτάει μόνο πάνω από το πιάτο της, αλλά και γύρω της. Έγειρε έπειτα στην καρέκλα, έπιασε το στιλό κι άρχισε να γράφει τούτη την ιστορία. "Ελπίζω ν' αργήσει λίγο ακόμη".

Ήλεκτρο-BLOG

Έβαλα το μυαλό στην πρίζα, όλα τα λαμπάκια έτοιμα για ν' ανάψουν μονομιάς. Θα καεί σήμερα το μυαλό ή θα αντέξει και τούτη την κατραπακιά; Ας ανοίξω το διακόπτη να δοκιμάσω τελικά τι θα λειτουργήσει.

Προσπαθεί να δουλέψει το έρμο, συνεχώς όμως το βραχυκυκλώνω. Καίγονται απανωτές ασφάλειες και εγκεφαλικά κύτταρα γίνονται στάχτη στο λεπτό. Εκεί όμως, με το στανιό να του φορτώνω μνήμες, να το φορτίζω με ξεχασμένες εικόνες και διεγραμμένες στιγμές, να το τροφοδοτώ αρνητικά τις νευρικές απολήξεις μέχρι να γίνει η εκκένωση. Αρχίζει και μυρίζει καμμένο, μήπως να σταματήσω;

Δεν δουλεύει με τίποτα, αντιστέκεται στο τεράστιο φορτίο, κι αναπτύσσει τις δικές του αντιστάσεις και πάλι. Βάφει τα σύννεφα με χρώματα δικά του, φτιάχνει ένα ωκεανό από κύματα λουλουδιών, διοχετεύει πλαστές σκέψεις, προσπαθεί να κρυφτεί σε βροχές δακρύων. Άμα θέλει νερό...

Τότε ξεκινάει προσπάθειες μάταιες του για να το λυπηθώ, για να μην το βουτήξω σε κρύο νερό. Φοβάται μην τον πνίξω στον εικονικό του ωκεανό. Όμως δεν φαντάζεται πόσο αποφασιμένος είμαι. Θα το συνεφέρω ακόμα κι αν χρειαστεί να το δέσω σ΄ ένα παγόβουνο να περιμένει τον Τιτανικό... Φυσικά και δεν ξέρει, ότι τα όνειρα πνίγονται από μόνα τους ακόμα και σε μια κουταλιά νερού.
Δεν μπορεί να αντέξει πολύ, λίγο ακόμα και θα το κάψω. Ένα κατσαβίδι να λασκάρω μία βίδα, ένα σύρμα να γειώσω την τρέλα, λίγο φορτίο παραπάνω να διαλυθούν οι νευροδιαβιβαστές. Το σαρδονιακό γέλιο έρχεται να προδιαγράψει την τελική καταστροφή.

Τελευταία προειδοποίηση, η θερμοκρασία ανεβαίνει, ίσως λιώσουν όλα τα κυκλώματα, μα τότε ίσως είναι που θα απελευθερωθώ. Όλα σχεδιασμένα μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, κι όμως πρέπει κάποιος άλλος να κατεβάσει τον διακόπτη, αλλιώς θα στέκομαι και θα αναλύω τις μελλοντικές μου αποτυχίες πριν καν πραγματοποιηθούν. Ε, φίλε μήπως μπορείς να πατήσεις το κουμπί;

Τοξικά Ψίχουλα

Κάθεται υπομονετικά και περιμένει την ώρα του, το κρύο είναι διαπεραστικό αλλά ξέρει ότι σε λίγο θα αποζημιωθεί. Σε λίγο το σούπερ μάρκετ θα κλείσει και θα βγάλει τα σκουπίδια έξω, μεταξύ των οποίων και κάποια κατάλληλα για φαί, είτε λόγω λήξης, είτε λόγω προβληματικής συσκευασίας.
Αν είναι τυχερός, μπορεί να δαγκώσει και κανένα κομμάτι κρέας σήμερα. Πρέπει όμως να είναι σβέλτος και να διαλέξει τον κάδο που θα έχει την αφρόκρεμα. Πόσοι άνθρωποι στην άκρη της κοινωνίας ζούνε από τα σκουπίδια και την ελεημοσύνη, σαν αδέσποτα σκυλιά που βρίσκουν μια σακούλα με κόκκαλα και την ξεσκίζουν; Όσο πιο πλούσια οι κοινωνία, τόσο πιο τραγικές οι αντιθέσεις...

Δυστυχώς, σήμερα δεν είναι η τυχερή του μέρα, μα όχι μόνο γι αυτόν, αλλά και για όλους τους άλλους άστεγους και άπορους. Όχι, δεν είναι από τις μέρες που δεν υπάρχει περίσσευμα ή καλό εμπόρευμα, οπότε θα πρεπει να υπομένει μέχρι την επόμενη που θα λήγουν οι περισσότερες παρτίδες. Η ποσότητα τροφίμων είναι αρκετή, αλλά τούτη τη φορά τους τα έχουν περιλούσει με απορρυπαντικά και άλλα τοξικά χημικά, ώστε να είναι ακατάλληλα προς βρώση. Πόσο μπορεί να ξεπέσει η ανθρώπινη ψυχή;

Ούτε από τα σκουπίδια δεν έχουν δικαίωμα να ζήσουν, ούτε από τα ψίχουλα μας δεν μπορούν να τσιμπήσουν για να επιβίωσουν. Κοιτάνε με άδεια μάτια τους υπαλλήλους, και δεν μπορούν να καταλάβουν για ποιο λόγο τους παίξαν τούτο το άθλιο παιχνίδι. Αλλά έχουν μάθει να υπομένουν και φεύγουν με κατεβασμένο κεφάλι. Εξάλλου οι περισσότεροι δεν έχουν καταλάβει για ποιο λόγο, γιατί τους έχουν πετάξει στα αζήτητα της κοινωνίας. Αν φυσικά ορμήσουν και τ’ αρπάξουν όλα, θα είναι έγκλημα.

Και όμως αυτή η ιστορία είναι αληθινό γεγονός. Και ούτε συνέβηκε σε κάποια τριτοκοσμική χώρα, ούτε στην δικιά μας ψαροκώσταινα. Αλλά εκεί ψηλά στην Σουήδια, σ' ένα κατάστημα Lidl. Δηλαδή σε μια χώρα, που θεωρούμε ως πολιτισμένη, με ελάχιστα κοινωνικά προβλήματα και περισσότερες ευαισθησίες. Ίσως οι καιροί αλλάζουν, και έχουν περάσει οι εποχές που ο τρελός του χωριού, θα έβρισκε ένα ξεροκόμματο από τους συγχωριανούς του.

Το πλήρες άρθρο:
http://world.flash.gr//cosmosl/2008/11/13/39963id/

Τέλοσ...Πάντων

Πριν κάμποσα χρόνια μας μιλούσαν για το τέλος της Ιστορίας. Ύστερα μας μιλούσαν για το τέλος της πολιτικής, για το κράτος που δεν χρειάζεται και φεύγει από την ιστορία, για το τέλος των μετρητών (βλέπε πλαστικό χρήμα). Φυσικά ακόμα πιο διασκεδαστική είναι η καταστροφολογία, όπως οι συχνές πρόβλεψεις για το τέλος του κόσμου. Άλλες φορές θα έρθει λόγω κάποιας αστρικής σύγκρουσης (βλέπε κομήτη του Χάλεϊ), κι άλλες φορές εξαιτίας της "μεσσιανικής" χρονολογίας (βλέπε αλλαγή χιλιετίας, το λάθος των υπολογιστών, ή η παραφροσύνη ορισμένων θρησκειών). Δεν πρέπει να ξεχάσω να αναφέρω και την πιο πρόσφατη πρόγνωση τέλους λόγω της μαύρης τρύπας που δήθεν θα γινόταν από αμέλεια στο Cern.

Προς το παρόν, η μόνη μαύρη τρύπα που άνοιξε είναι στην παγκόσμια οικονομία λόγω των πειρατισμών κάποιων οικονομικών εγκεφάλων. (Ζηλέψαν την εποχή των αλχημιστών, και προσπαθούσαν να φτιάξουν χρυσό από σκατά). Η απαισιοδοξία πλέον από τους οικονομικούς αναλυτές περισσεύει. Βέβαια, τώρα που είμαστε στη δίνη του κυκλώνα είναι εύκολο κανείς να προβλέψει θυελλώδεις ανέμους.
Οι ίδιοι αναλυτές, πριν λίγα χρόνια μας φόρτωναν με εικονικά πλούτη (βλέπε διαφημίσεις τραπεζών: δανείσου αλλιώς είσαι και ηλίθιος, και κακομοίρης), και περίσσευαν προγνώσεις για οικονομική ευρωστία, (κοινώς λιακάδα). Άλλοι είχαν ξεφύγει και μιλούσαν για την επικράτηση της νέας οικονομίας, και κρατούσαν στο χέρι το μαγικό ραβδί της ιδιωτικοποίησης των πάντων, και μιλούσαν για το τέλος της κρατικής παρέμβασης, για να μην πούμε για την κατάργηση του κράτους. Τελικά καταφέραν να ιδιωτικοποιήσουν και την ατμόσφαιρα, και φτάσαν να πουλάνε μέχρι και αέρα κοπανιστό. Αλλά όποιος σπέρνει ανέμους, θερίζει θύελλες...

Τα πράγματα ζορίσαν και οι μετεωρολόγοι-οικονομολόγοι επιστρέψαν στις ασφαλές αγκάλες του κρατικού παρεμβατισμού. Μάλιστα, ότι είχε μετατραπεί σε ζημιογόνα επένδυση, το επέστρεψαν πίσω στο κράτος, με τις ευλογίες των πολιτικών (και την ανοχή την δικιά μας). Ξεθάβουν σκελετούς από την ντουλάπα και μας τους πλασάρουν σε συσκευασία δώρου με την επερχόμενη κρίση, (για να μπορέσουμε να την χωνέψουμε καλύτερα).
Από την άλλη πλευρά, ήρθε η ώρα κάποιων να βγουν για να μιλήσουν για το τέλος του νεοφιλελευθερισμού, και μερικοί τραβώντας πιο πέρα προγνώσαν το τέλος του καπιταλισμού. (Να μην ξεχάσω να μαζέψω μερικές ελιές, να τις ανταλλάξω μεθαύριο με κρασί). Μακάρι να ήταν τόσο απλά τα πράγματα, ώστε με την πρώτη οικονομική καταστροφή να άλλαζε η δομή της οικονομίας. Είναι πολλά τα λεφτά, για να τα αφήσουν να τα διαχειριστεί το κράτος ή για να δεχτούν κανόνες στις συναλλαγές. Προσωρινά ίσως μπουν μερικοί κανόνες για τα μάτια του κόσμου, (που έχει αρχίσει να εξοργίζεται), μέχρι να κατακάτσει η σκόνη από την κατάρρευση της βλακείας τους. Ύστερα, πάλι θα ορμήσουν ακόμα πιο πεινασμένοι, και θα αλλάξουν εκ νέου τους κανονισμούς, μέχρι να τους αυτοκαταργήσουν για άλλη μια φορά.

Τελοσπάντων, καλά να είμαστε, και να δούμε τι θα έχει αλλάξει σε σύγκριση με το σήμερα στο παγκόσμιο χωριό μετά από πέντε-δέκα χρόνια. Επειδή νομίζω ότι μια ιστορική στιγμή μπορεί να κριθεί μόνο εκ των υστέρων, με τη γνώση των γεγονότων που ακολούθησαν, (και πάλι φυσικά δεν υπάρχει οριστική κρίση). Όπως και η ιστορία δεν τελείωσε, όταν έπεσε το τοίχος του Βερολίνου και ούτε φυσικά μπορούσε να προβλέψει κανείς για το τι θα επακολουθούσε στον κόσμο, (π.χ. πολλοί ήταν εκείνοι που είχαν ξεγράψει την Κίνα εκείνη την εποχή). Έτσι και ο καπιταλισμός δεν σημαίνει ότι διαλύθηκε επειδή το χρηματοπιστωτικό σύστημα έγινε σουρωτήρι. Ακούω με περιέργεια κάθε είδους ανάλυση που εμπεριέχει στέρεα επιχειρήματα, αλλά μαλλον όλοι μας θα έχουμε πέσει εντελώς έξω στις προβλέψεις μας. Η ιστορία θα μας έχει ξεπεράσει για άλλη μια φορά.