Αποφασισμένοι

Δεν χρειάζεται να γράψω τίποτα, δεν χρειάζεται να ειπωθεί τίποτα... Απλά μεταφέρω φωνές και λόγια από ένα κόσμο που βγήκε στην πλατεία, έξω από την Βουλή, όχι απλώς για να δηλώσει την αγανάκτηση του.

"Δεν είμαστε αγανακτισμένοι,αλλά αποφασισμένοι!" γράφει το πανό, κι όπως φαίνεται έρχονται τα πάνω κάτω.

Όπως διαβάζεις στα μάτια του κόσμου, όπως διαβάζεις στις κοφτές ανάσες ανάμεσα σε καπνούς, τους χορούς ανάμεσα στις κροτίδες. Κι ακούγεται από μια φωνή δίπλα: "Είμαστε αποφασισμένοι να παραμείνουμε στις πλατείες μέχρι να φύγουν επιτέλους αυτοί που μας κλέβουν το μέλλον"

Σαν απάντηση μια πιο δυνατή κάτω από την πλατεία, που έχουν στήσει και χορό:

"Είμαστε αποφασισμένοι να μην τα παρατήσουμε με τα πρώτα δακρυγόνα που μας πέταξαν για να μας διαλύσουνε"

Και μετά πιο πολλές φωνές: "Είμαστε αποφασισμένοι κάθε βράδυ να καθόμαστε στην πλατεία και να συζητάμε όλοι μαζί, να παίρνουμε αποφάσεις σαν ποτέ άλλοτε!"

Και σίγουρα μέσα στο στήθος βράζει το σύνθημα, τόσο διαχρονικό, όταν η εξουσία βγάζει τα προσωπεία της και δείχνει τα δόντια της: "Θα παραμείνουμε γιατί η τρομοκρατία τους δεν μας σταματά, δεν τους φοβόμαστε, αυτοί μας φοβούνται!!!"

Αποφασισμένοι!!!

Ξυλομπογιές για Τοίχους

Ήσυχα κυλάνε οι μέρες, αφήνουν μια ψευδαίσθηση ελαφρότητας. Τα βαρίδια που κουβαλούσα, τα έδεσα σε πετονιές για να βγάλω ψαριές ανεμελιάς και ελευθερίας. Με τέτοια διάθεση δεν μπορώ να μιλήσω για τα άλλα, μερικά τα άφησα να περιμένουν σε μια παραλία γεμάτη πολύχρωμα βότσαλα, μερικά τα σκεπάζει το νέφος της πόλης. Αφήνομαι σαν τουρίστας στην πόλη και παίρνω τους δρόμους ως συνήθως.

Τι πετυχαίνω σαν περιφερόμενος θίασος; Φεγγάρι πάνω από την Ακρόπολη στην ψάθα μιας βρεγμένης ταράτσας, τρελοπαρέα με πινέλα και μπογιές να βάφουν τα χειμερινά όνειρα με καλοκαιρινά χρώματα, μια ξένη υπόσχεση δεμένη σε μια σκισμένη πλερέζα, ιδρώτα πάνω από στήλες με ακατανόητα νούμερα εφήμερων επισκέψεων. Μέχρι αύριο θα υπάρχει ακόμη λίγη δουλειά.

Αυτός ο μήνας, Ιούλιο τον λένε, ξεκινάει από τα συννεφιασμένα βράχια, περνάει από το ασημένιο νησί και ξεβράζεται πάνω από τον αρχαίο βράχο. Τα ταμπούρλα χτυπάνε μέσα μας και ξεχνάμε τις άδειες τσέπες μας. Πιάνω στιλό και χαρτί, έρχεται διάθεση να ξεφύγω, να ονειρευτώ, να ...

Κι οι λέξεις επαναστατούν και συντάσσουν ένα μεθυσμένο μανιφέστο. Φαίνεται αδύνατο, αλλά γεμίζουν την μία σελίδα μετά την άλλη. Κι όταν τις αραδιάζω μπροστά μου υποταγμένες, ντροπιάζονται και διαλύονται στα χέρια μου. Αρνούνται να συνεργαστούν, αρνούνται να προδόσουν τις μικρές μας στιγμές, να φτιάξουν γλυκές ιστορίες. Θα επιστρέψουν συντεταγμένες, όταν η πρώτη βροχή θα σβήνει τα ίχνη μας στις αλυκές, τα ρυάκια θα παρασέρνουν τις πέτρινες κατασκευές μας. Πρώτα όμως έρχεται μπουρίνι καλοκαιρινό.

Εκεί, στην άκρη του δρόμου, βουλιάζουν οι χάρτινες βαρκούλες. Λίγο πιο πέρα στέκεται η παιδική μου μορφή, αυτή τις φτιάχνει και τρέχει παράλληλα στο βρώμικο ρυάκι. Τις παρατηρεί ξανά και ξανά, καθώς τις καταπίνει ο υπόνομος, με την παρηγοριά ότι μπορεί και να τα καταφέρουν και να βγουν στον μεγάλο ωκεανό. Αλλά αυτές τελικά εμφανίζονται στο παρόν και επαναλαμβάνουν την ίδια διαδρομή. Κοιτάζω το ημερόλογιο, άραγε θα προλάβει;

Μέσα σε τοπία ξεχασμένα από το χρόνο έρχεται η σιωπή, κι εμφανίζεται την πιο κατάλληλη στιγμή. Ας συνεχίσουν λίγο ακόμα να κυλάνε ήσυχα...

Απλή Ενημέρωση

Αναμετάδοση από Κλαυθμώνος. Βαράνε στην ψύχρα μαθητές, και απομακρύνουν, και απειλούν δημοσιογράφους. (Μέχρι και προσαγωγή δημοσιογράφου είχαμε.) ΑΙΣΧΟΣ!!!

Ελπίζω να τα παίξουν στην τηλεόραση το βράδυ. (Παρόλο που δεν την συμπαθώ ας αναπαράγει και τέτοιες εικόνες, για να τις δουν όσοι ακόμα δεν έχουν καταλάβει τι γίνεται).
Αν το απόγευμα, ή αύριο καούν όλα, ποιος θα φταίει πάλι;
Έτσι νομίζουν ότι θα εκτονωθεί η κατάσταση;

Ροή Ειδήσεων:
http://troktiko.blogspot.com/
http://www.tvxs.gr/
http://www.hashtags.org/tag/griots

Τελευταία ενημέρωση για το χρονικό της τραγωδίας, δείτε παρακάτω φωτογραφία. Οι εξωγήινοι ανέλαβαν την ευθύνη. Επιτέλους η δικαιοσύνη θα λάμψει.

Η Ελευθερία έκανε Φτερά

Αχνοφαινόντουσαν τα σύννεφα της σκόνης που τον τυλίγαν στοργικά, ενώ ο ουρανός φαινόταν να παίρνει το γνωστό του γκρίζο χρώμα, καθώς ο ήλιος ανέτειλε. Προς τα εκεί κοιτούσε και αναπολούσε τον γαλάζιο ουρανό, που κάποτε απολάμβανε αν και δεν θυμόταν που.

Γύρισε προς όλες τις μεριές και μια αίσθηση τρόμου τον κατέλαβε μη διακρίνοντας ένα γνωστό σημάδι. Και το κυριότερο ερώτημα που τον βασάνιζε: "πως είχε φτάσει ως εδώ;" Πίστευε ότι είχε ακολουθήσει τις σωστές ενδείξεις, προσπαθούσε πάντα να κρατάει σταθερή πορεία για να μη χαθεί, να μην ξεστρατίσει από την ρότα του. Κι όμως τελικά χάθηκε.
Μια ριπή ανέμου σφύριξε και σκόρπισε όλα τα μαζεμένα χαρτιά από μπροστά του. Δε νοιάστηκε καθόλου να τα μαζέψει. Όλη την προηγούμενη νύχτα τα μελετούσε, αν και τώρα που ξημέρωνε ακόμη δεν του είχαν δώσει την παραμικρή βοήθεια για να καταλήξει σε ένα συμπέρασμα. Γνώριζε μονάχα ότι ήταν αρκετό καιρό καθηλωμένος στο ίδιο σημείο. Δεν θυμόταν για ποιο λόγο είχε σταματήσει εκεί, ούτε θυμόταν την σωστή κατεύθυνση είτε του ερχομού, είτε του πηγαιμού.
Τα μάτια του κοιτούσαν τον ήλιο που ορθονώταν στον ορίζοντα, χωρίς να προσμένουν να γεμίσουν νέες εικόνες, χωρίς να αναζητάνε την γαλήνη του ουρανού. Αντικρίσανε το φως πίσω από την γκρίζα ομίχλη και σιωπούσαν. Η απότομη λάμψη όμως του πορτοκαλόχρωμου δίσκου προκάλεσε πόνο σε αυτά, έτσι γύρισε το βλέμμα του προς το πάτωμα. Στεκόταν ακίνητος μυρίζοντας το τέλος, σαν δέντρο που περιμένει την φωτιά του δάσους. Αισθανόταν να ταλαντεύεται όπως το κύμα λίγο πριν σπάσει στα βράχια. Ακίνητος μετρούσε την κάθε ανάσα του, τον κάθε χτύπο της καρδιάς του. Ο χρόνος του φαινόταν βαρίδι, δεμένος με αλυσίδα στο πόδι του, που έπρεπε να σέρνει μαζί του.

Κουβαλούσε μια καταστροφή που επίκειται από στιγμή σε στιγμή, και περίμενε να αλλάξει ο καιρός μόνος του. Σκεφτόταν ότι έπρεπε να κινηθεί σε άγνωστους τόπους κι αγριευόταν. Κάθε επιλογή του μπορούσε να τον οδηγήσει σε αδιέξοδο, κάθε δρόμος ίσως τον εγκλώβιζε σε ανέαη κυκλική πορεία δίχως αρχή, δίχως τέλος. Πως μπορούσε να ξεκινήσει προς τα εκεί που πραγματικά ήθελε να πάει; Συγκεντρώθηκε, και σκέφτηκε, ότι δεν ήταν καθόλου σίγουρος προς τα που να τραβήξει, αλλά ήταν πλέον ώρα να φύγει.
Έδωσε τρεις γερές ανάσες στην λογική, πήρε τον άνεμο με το μέρος του και φούσκωσε το στήθος του με ελπίδα. Έσπρωξε τα σύννεφα προς την ξερή του πλευρά, μήπως και έριχναν εκεί την βροχή που κουβαλούσαν. Λοιπόν, είχε έρθει ο καιρός να ανοίξει τα φτερά του, να πετάξει για άλλη μια φορά μακρυά από το «εδώ» και τον παρόντα χρόνο. Ένοιωθε ήδη ότι αυτός ήταν ο αρχικός προορισμός του, να στέκεται σε ένα μέρος για να ξαποσταίνει, όχι για να βρίσκει ηρεμία, ούτε υπήρχε στέρεο μέρος γι’ αυτόν, ούτε μπορούσε να μείνει άλλο δεμένος στην γη. Η αναμονή τον είχε κουράσει. Kαι δεν φοβόταν στην αρχή να τσακιστεί, μέχρι να μπορέσει να αιωρείται και πάλι στον αέρα.
Έτοιμος ... στον αέρα λοιπόν...
Όμως όσες φορές κι αν προσπάθησε, δεν μπόρεσε να φτάσει στα ψηλά. Ένα σιδερένιο χώρισμα τον χώριζε σε κάθε του προσπάθεια να ενωθεί με τον έξω κόσμο. Κινήθηκε μάταια προς όλες τις άλλες κατευθύνσεις. Καθώς σωριαζόταν εξαντλημένος στο έδαφος, ο ήλιος μεσουρανούσε και αντακλούσε στο μεταλλικό του κλουβί.