Προς το Άγνωστο...

Αναζητώντας τα ορόσημα του έτους που μόλις πέρασε, ανατρέχει ο νους στα γεγονότα που στιγμάτισαν την καθημερινότητα μας, αλλά χάνει τα σημαντικά που τα αναδεικνύει ο χρόνος αφού έχει κατακαθίσει η σκόνη των αιώνων. Πραγματικά, νομίζω ότι μετά από χρόνια κανείς δεν θα θυμάται τούτη την χρονιά, θα είναι απλώς άλλο ένα περασμένο νούμερο στις ανθρώπινες μονάδες του χρόνου. Για παράδειγμα, ποιος θυμάται το 1930 (αν το διαλέξω λόγω της παράλληλης σχέσης του με την κρίση του 1929), ως χρόνο που άφησε το σημάδι του; Κι όμως, ήταν ένας κι αυτός ένας χρόνος γεμάτος με ανθρώπινα πάθη, χαρές, πόνο, προσμονή... Αλλά, με τον καιρό, όλα αυτά χάνονται στις σελίδες...



Αναφέρεται άραγε πουθενά η χρονιά του 1930; Κοιτάζω τα κιτάπια των σοφών όπου αναφέρεται ότι πάντα, κάποιος λόγος θα υπάρχει στα ατελείωτα βιβλία της ιστορίας. Έτσι, για τους φυσικούς, αυτή είναι μια πολύ σημαντική χρονιά, που θα τη θυμούνται κυρίως για την ανακάλυψη του νετρονίου, και για τις εξελίξεις στην κβαντική φυσική. Αλλά, όλα αυτά είναι μια άλλη κουβέντα, ας επιστρέψω ογδόντα χρόνια μετά.
Σαν ευχάριστο διάλειμμα από την καταστροφολογία και την μιζέρια που συνεχίζεται να διακινείται ολούθε ψάχνουμε κι εμείς κάτι άλλο που θα σημαδέψει τούτη την χρονιά. Πριν καιρό έγραφα για την εκτόξευση του πρώτου δορυφόρου, Sputnik. Οπότε, τώρα ας ξαναγυρίσω στο διάστημα για να σημειώσω το πέρασμα του Voyager 1 από το όριο του ηλιακού συστήματος. Αποτελεί ένα είδους ορόσημο, καθώς είναι το πρώτο ανθρώπινο αντικείμενο που διαπερνάει το ηλιακό σύστημα, και κινείται πλεον στο διαγαλαξιακό χώρο. Σε τούτες τις εικόνες ο ανθρώπινος χρόνος γίνεται τόσο μικρός...


Ένα διαστημόπλοιο που ξεκίνησε την πορεία του πριν 33 χρόνια, συνεχίζει το ταξίδι του, το οποίο πραγματικά αποτελεί ένα ταξίδι στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα. Είναι το πρώτο ανθρώπινο αντικείμενο που καταφέρνει να φτάσει ως εκεί και να συνεχίσει να έχει επικοινωνία μαζί μας. Μια τόσο απειροελάχιστη φυσαλίδα στο γαλαξία μας τούτο το σύστημα, κι όμως για να καταφέρουμε να αγγίξουμε αυτήν την επιφάνεια της χρειάστηκαν τριάντα τρία χρόνια.


Το πιο εντυπωσιακό, είναι ότι συνεχίζει να στέλνει σήματα ως το μικρό μπλε πλανήτης μας και μας κάνει να ελπίζουμε ότι θα μάθουμε κάτι παραπάνω για την ηλιόσφαιρα, την ηλιόπαυση και λίαν συντόμως για τον διαστρικό χώρο που μας περιβάλλει, και γιατί όχι... αναμένοντας κάποια έκπληξη που θα αλλάξει τα δεδομένα. Γιατί στην επιστήμη δεν υπάρχει δόγμα, παρά μονάχα δίψα για νέα γνώση και νέα αινίγματα. Για όσους κουράζονται από την σκέψη, ας κουρνιάσουν σε κάποια θρησκεία, οι εκκλησίες πουλάνε φτηνή ελπίδα σε γιορτινή συσκευασία.
Ως πότε, θα λειτουργεί, ως πότε θα συνεχίσει να στέλνει σήματα; Άγνωστο, όσο άγνωστο είναι και το μέλλον για όλους. Και το ταξίδι συνεχίζεται για όλους...

Πηγές: http://www.bbc.co.uk/news/science-environment-11988466

Απλά Ονειρεύομαι;

Αυτή την φορά δεν θα γκρινιάξω για τις γιορτές, για τις αλλαγές και την πλασματική χαρά. Κουβαλάνε την παρούσα κρίση μέσα τους, φέρουνε τον προβληματισμό μέσα τους. Όποιος θέλει ας πιει μια γουλιά παραπάνω να ξεχάσει, να θυμηθεί, και ίσως για όποιον μπορεί ακόμα, να ονειρευτεί. Αφήνω κι εγώ τον εαυτό μου να ταξιδέψει σε χειμωνιάτικα όνειρα, σε χιονοστιβάδες που κυλάνε για να αναμοχλεύσουν τους πόθους μου, σε χάρτες που δημιουργούν νέες τροχιές στις αναζητήσεις μου...
Κοιτάζω το χρόνο, καθώς λιώνει μπροστά στα κλειστά χέρια μου. Κοιτάζω το φώς, κι η έκρηξη των χρωμάτων μέσα στη νύχτα σχηματίζει πρόσωπα του ονείρου, έρχεται σαν κύμα. Μέσα από κλειστές πόρτες, και χωρίς κλειδιά μπορώ και διαπερνάω τοίχους, με την μυστική συνταγή σου. "Αρκεί να το πιστέψεις, αρκεί να ονειρευτείς, αρκεί να αφεθείς".
Εκεί, στην άκρη του ονείρου, στέκω άγρυπνος, ακούγοντας το φεγγάρι να μετακινείται στα καστανά μαλλιά σου. Ακολουθώ την ανάσα σου και περπατάω με τα μάτια κλειστά διαρηγνύοντας την ροή του χρόνου. Γιατί κάθε βήμα, είναι μια ολόκληρη αιωνιότητα βιωμένη μέσα από τα μάτια μιας ακτίδας που μόλις έχει διατρέξει ολόκληρο τον γαλαξία, και ετοιμάζεται να τον αφήσει και να ταξιδέψει μονάχη στον κενό χώρο.

Αυτόν τον κενό χώρο που γεμίζει με την ζεστασιά μιας ατελείωτης αγκαλιάς, και μεταδίδει την θερμότητα σε όλες τις κοιμισμένες αισθήσεις. Κι ετσι ξαφνικά βρίσκομαι μετέωρος μεταξύ διαστήματος και γης, μεταξύ του χτές και του αύριο, γεμάτος δάκρυα και γέλια, γεμάτος χαρά και θλίψη, νοιώθω να περιφέρομαι σαν άγουρος πλανήτης γύρω από ένα αστέρι.
Στην άκρη του ονείρου, εκεί χτίζεται μια γέφυρα με την πραγματικότητα και συνδέει τον ουρανό με τα απύθμενα βάθη της θάλασσας. Βυθίζεται όλη η ζωή μου και διαλύεται σαν το αλάτι στο νερό. Δεν υπάρχει θέση για ανάλυση, μόνο για διάλυση... διάλυση του είναι σε μέρος του όλου... Αφήνομαι στις χιονισμένες βραδιές και χάνομαι στις καλοκαιρινές ζέστες.  
Ανάδρομη φορά της σκέψης κι ανατροπή της ανεμελιάς για να βραχεί το χώμα και να ποτιστεί η γη. Μέσα από τα νέφη των αιθέριων αναμνήσεων, το παρόν αναδύεται σαν βροχή αστεριών και βρέχει τις ελπίδες με συντρίμια του σύμπαντος...

Κι αν χάνεσαι σε τούτα τα μπερδεμένα λόγια, είναι γιατί τούτες οι γραμμές δεν χωράνε την μαγεία μια ξαστεριάς πάνω στον ξεχασμένο πλανήτη, είναι γιατί το όνειρο δεν γίνεται να περιγραφεί με λειψές λέξεις, είναι γιατί προσπαθώ να αποτυπώσω μια τρισδιάτατη εικόνα σε ένα επίπεδο, είναι γιατί ακόμα ονειρεύομαι ένα καλοκαιρινό ήλιο εν μέσω της χιονοθύελλας... Απλά ονειρεύομαι, ή μήπως όχι;

Ανάμεσα στα Κύματα

Αφού ο χειμώνας δίνει παράταση στην καλοκαιρία, ας θυμηθώ τα βήματα στην αφρισμένη θάλασσα του Αιγαίου. Μια λοιπόν από τις διαδρομές του καλοκαιριού ήταν η δοκιμασία στην άγρια θάλασσα για το Τσιπουράκι. Μια βουτιά στα βαθιά, απ' όπου βγήκε αλώβητο, και με ένα αέρα αλλαζονείας...

Τελευταία στιγμή βρίσκω εισιτήριο και φορτώνω το πτυσσόμενο καγιάκ μου για το νησί της Αμοργού. Το ταξίδι ξεκινάει από το καράβι, όταν αδειάσει στο πρώτο τουριστικό λιμάνι (ποιο άραγε;) και μένει χώρος για γνωριμίες και πρώιμα μεθύσια. Με γεύση από ρακί κι από ένα περίεργο σύννεφο καπνού, μας περικυκλώνει ένας παράλογος χρόνος χωρίς αρχή και τέλος. Άσε το κουπί, και πιάσε την ρόδα βραδιάτικα...

Όμως, θα αρνηθώ τις οδικές προτάσεις και θα στήσω την βάρκα για την μεγάλη και μοναχική πρόκληση, δηλαδή την διαδρομή Κατάπολα-Αιγιάλι με σύνεργα ένα κουπί κι ένα φλασκί τρέλας. Με την ροδοστάλαχτη αυγή ξεκινάει η πορεία. Ένα ελαφρύ αεράκι χαιδεύει τα γένια μου και προσπαθεί να διασκεδάσει τις ανησυχίες. Δεν μπορεί όμως να με κοροϊδέψει , καθώς έχω πλήρης γνώση του Αμοργιανού περάσματος. Περνάω τις Πλάκες με δύο κουπιές, συναντάω ένα πρωινό ψαρά, που ως συνήθως θα δώσει την αποτρεπτική συμβουλή και το βλέμμα της αποδοκιμασίας.
Μόλις καβαντζάρω τον ανατολικό κάβο των Καταπόλων, τεράστια κύματα κάνουν την εμφάνιση τους και το εγχείρειμα μοιάζει παράτολμο: φορτωμένος μέχρι τα μπούνια, και με καιρό φουσκωμένο από νωρίς. Η επόμενη διέξοδος θα είναι όταν θα μπω στην σκια της Νικουριάς, οπότε και ο κυματισμός θα μειωθεί. Ούτε πείραμα φυσικής να εκτελούσα, "βρείτε το μήκος κύματος και την μέγιστο πλάτος, όταν...

Μέχρι τότε όμως πρέπει να φάω το καιρό αρχικά κατάπλωρα, και λίγο αργότερα στα πλάγια, με τις άκρες των κυμάτων να χαϊδεύουν την κουβέρτα μου. Χορεύω στο ρυθμό της θάλασσας και απολαμβάνω στην ακτογραμμή, τα βράχια να υποδέχονται τα απανωτά χαστούκια. Το τραγούδι ξεκινάει, και τώρα αρχίζω και θυμάμαι. Όλες οι αισθήσεις σε εγρήγορση και τα μάτια μας ζυγίζουν το βάρος του αέρα...

(Πατήστε για μεγέθυνση)

Έπειτα από μια ώρα και κάτι αρχίζει το νησί της Νικουριάς να κόβει τον καιρό, μονάχα κάτι ριπές σπάνε την φαινομενική ηρεμία, αλλά δεν προκαλούν κανένα εμπόδιο στην πορεία. Περιπλέοντας το νότιο κομμάτι του ακατοίκητου νησιού, απολαμβάνω την γαλήνη, και σημαδεύω παραλίες για να επιστρέψω άλλη μέρα με όρεξη χαλάρωσης. Πλησίαζοντας την «έξοδο», λίγο μετά τον Άγιο Παύλο, αντικρύζω την αγριεμένη θάλασσα να μου δείχνει και πάλι τα δόντια της. Φυσικά όσο ανεβαίνει ο ήλιος, ο αέρας δυναμώνει και τώρα βλέπω ξανά τα υδάτινα τείχη μπροστά μου. Μέσα στο μικρό όρμο η γαλήνη, έξω ο καιρός λυσσομανά, χωρίς άλλες σκέψεις αρχίζει το τσαλαβούτημα...

Παίρνω ανάσα και κωπηλατώ για την τελευταία δοκιμασία. Τώρα πια η ακτή της Ψιλής Άμμου φαίνεται ακριβώς απέναντι, αλλά η θάλασσα δεν αφήνει πάντα να χαράζεις ευθείες. Το καγιάκ τραντάζεται καθώς βρίσκεται μετέωρο για να ξεπεράσει τα όρη και τις κοιλάδες που σχηματίζονται. Αλλάζω λίγο πορεία, βάζοντας κατεύθυνση για το λιμάνι της Αιγιάλης, ώστε η πλεύση να γίνει πιο γλυκιά. Και λίγο αργότερα γυρίζω πάλι προς τον στόχο μου, και βλέπω την θάλασσα γεμάτη από ιστοπλοϊκά. Μόλις ξεκινάει καποιος αγώνας, και ίσα που προλαβαίνω να περάσω ανάμεσα, και να πω την καλημέρα μου.
Τελικά έπειτα από 3:30 ώρες συνεχόμενου κουπιού, μικρές στάσεις για να αδειάζω τα νερά από τα καπελώματα αφρισμένων κορυφών, φτάνω στον τελικό προορισμό, απ΄όπου θα ξεκινήσουν άλλα ταξίδια. Απλώνομαι στην παραλία, ευμενίζουμε την καλή μας τύχη και υποσχόμαστε ακόμα πιο μακρινές διαδρομές.

ΥΓ1: Οι φωτογραφίες από τα καγιάκ με τα κύματα, είναι από μια άλλη εξόρμηση στον βόρειο κάβο της Πάρου, για την οποία θα αναφέρω σε μελλοντική ανάρτηση, αλλά έχουν μεγάλη ομοιότητα με την αγριάδα στην περιγραφόμενη διαδρομή.

ΥΓ2: Το τραγούδι για τους μυημένους ξεκινούσε κάπως έτσι:

Νικουριά, Νικουριά

είσαι τόσο μακρυά

που πας καραβάκι με τέτοιο καιρο, οεο...