Αρμονική Καταστροφή

Αναμένοντας την μουσική, χίλιες σκέψεις περνάνε, και χίλιες ιστορίες διαδραματίζονται από άκρη σε άκρη του κόσμου. Σε ποιο κομμάτι γης θα χωρέσει όλη τούτη η παραφροσύνη, πως θα δικαιολογηθεί η ιστορία μπροστά στους πεθαμένους της, και ποιος θα πληρώσει τούτη φορά τον λογαριασμό;

Τα λόγια τα γράφει η σπείρα της επανάληψης, τα κρεσέντο πλησιάζει όταν ό ουρανός θα γεμίσει φωτεινά σήματα. Ένας πόλεμος πάντα μπορεί να σώσει την παρτίδα για τους κάθε λογής καρχαρίες, και να σπείρει τον όλεθρο για τους ανυποψίαστους. Φυσικά, είναι οι ώρες που αισθάνεσαι ότι οι άνθρωποι δεν διαβάζουν ιστορία για να μάθουν, αλλά για να την μιμηθούν.

Οι καραμούζες αρχίζουν να μπαίνουν στο ρυθμό, και ο αέρας δονείται σε χάλκινες συχνότητες. Κάποιοι ταξιδεύουν με τούτους τους ήχους, κάποιοι τρέχουν να κρυφτούν, και κάποιοι ορμάνε αλαλάζοντας. Δεν είναι ώρα για να ζητήσεις το δίκιο σου σε αυτόν τον κόσμο, δεν είναι η ώρα να διαλέξεις πλευρά. Όταν δονείται η γη, απλώς χορεύεις στο ρυθμό της.

Το τραγούδι ξεκινάει και όποιος έχει φωνή ας βγεί να ουρλιάξει, όποιος έχει πνευμόνια ευκαιρία να το δείξει. Πάρε μια μεγάλη ανάσα, έρχεται πάλι τούτη η μυρωδιά της καιόμενης βάτου. Όλοι οι σωτήρες θα αποκαλυφτούν μέσα από τον αίμα και την οργή. Ζύγισε τα ψέματα και τις αλήθεις, πες ποιος πόνεσε περισσότερο. Πότε θα λάβει τέλος αυτή η σύνθεση.

Όλα ήταν στην θέση τους, η συναυλία θεωρήθηκε επιτυχημένη. Το κοινό χειροκρότησε δεόντως και τις ανάσες των ανθρώπων τις κλείσαμε στα συρτάρια της ιστορίας. Ποιος θα αναζητήσει εκεί την αγωνία και τον ιδρώτα τους; Ποιος θα τους κοιτάξει στα μάτια να τους πει την αλήθεια; Ποιος θα τους θυμησεί τις ουτοπίες που έφτιαχναν από πετρέλαιο; Με την πρώτη σπίθα όλα πήραν φωτιά, κι όλα κάηκαν.
Καθώς η σκήνη πέφτει, τα τύμπανα συνεχίζουν να ηχούν, οι άνθρωποι συνεχίζουν να μοχθούν, η τρέλα συνεχίζει να κυριαρχεί...

Προς το Άγνωστο...

Αναζητώντας τα ορόσημα του έτους που μόλις πέρασε, ανατρέχει ο νους στα γεγονότα που στιγμάτισαν την καθημερινότητα μας, αλλά χάνει τα σημαντικά που τα αναδεικνύει ο χρόνος αφού έχει κατακαθίσει η σκόνη των αιώνων. Πραγματικά, νομίζω ότι μετά από χρόνια κανείς δεν θα θυμάται τούτη την χρονιά, θα είναι απλώς άλλο ένα περασμένο νούμερο στις ανθρώπινες μονάδες του χρόνου. Για παράδειγμα, ποιος θυμάται το 1930 (αν το διαλέξω λόγω της παράλληλης σχέσης του με την κρίση του 1929), ως χρόνο που άφησε το σημάδι του; Κι όμως, ήταν ένας κι αυτός ένας χρόνος γεμάτος με ανθρώπινα πάθη, χαρές, πόνο, προσμονή... Αλλά, με τον καιρό, όλα αυτά χάνονται στις σελίδες...



Αναφέρεται άραγε πουθενά η χρονιά του 1930; Κοιτάζω τα κιτάπια των σοφών όπου αναφέρεται ότι πάντα, κάποιος λόγος θα υπάρχει στα ατελείωτα βιβλία της ιστορίας. Έτσι, για τους φυσικούς, αυτή είναι μια πολύ σημαντική χρονιά, που θα τη θυμούνται κυρίως για την ανακάλυψη του νετρονίου, και για τις εξελίξεις στην κβαντική φυσική. Αλλά, όλα αυτά είναι μια άλλη κουβέντα, ας επιστρέψω ογδόντα χρόνια μετά.
Σαν ευχάριστο διάλειμμα από την καταστροφολογία και την μιζέρια που συνεχίζεται να διακινείται ολούθε ψάχνουμε κι εμείς κάτι άλλο που θα σημαδέψει τούτη την χρονιά. Πριν καιρό έγραφα για την εκτόξευση του πρώτου δορυφόρου, Sputnik. Οπότε, τώρα ας ξαναγυρίσω στο διάστημα για να σημειώσω το πέρασμα του Voyager 1 από το όριο του ηλιακού συστήματος. Αποτελεί ένα είδους ορόσημο, καθώς είναι το πρώτο ανθρώπινο αντικείμενο που διαπερνάει το ηλιακό σύστημα, και κινείται πλεον στο διαγαλαξιακό χώρο. Σε τούτες τις εικόνες ο ανθρώπινος χρόνος γίνεται τόσο μικρός...


Ένα διαστημόπλοιο που ξεκίνησε την πορεία του πριν 33 χρόνια, συνεχίζει το ταξίδι του, το οποίο πραγματικά αποτελεί ένα ταξίδι στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα. Είναι το πρώτο ανθρώπινο αντικείμενο που καταφέρνει να φτάσει ως εκεί και να συνεχίσει να έχει επικοινωνία μαζί μας. Μια τόσο απειροελάχιστη φυσαλίδα στο γαλαξία μας τούτο το σύστημα, κι όμως για να καταφέρουμε να αγγίξουμε αυτήν την επιφάνεια της χρειάστηκαν τριάντα τρία χρόνια.


Το πιο εντυπωσιακό, είναι ότι συνεχίζει να στέλνει σήματα ως το μικρό μπλε πλανήτης μας και μας κάνει να ελπίζουμε ότι θα μάθουμε κάτι παραπάνω για την ηλιόσφαιρα, την ηλιόπαυση και λίαν συντόμως για τον διαστρικό χώρο που μας περιβάλλει, και γιατί όχι... αναμένοντας κάποια έκπληξη που θα αλλάξει τα δεδομένα. Γιατί στην επιστήμη δεν υπάρχει δόγμα, παρά μονάχα δίψα για νέα γνώση και νέα αινίγματα. Για όσους κουράζονται από την σκέψη, ας κουρνιάσουν σε κάποια θρησκεία, οι εκκλησίες πουλάνε φτηνή ελπίδα σε γιορτινή συσκευασία.
Ως πότε, θα λειτουργεί, ως πότε θα συνεχίσει να στέλνει σήματα; Άγνωστο, όσο άγνωστο είναι και το μέλλον για όλους. Και το ταξίδι συνεχίζεται για όλους...

Πηγές: http://www.bbc.co.uk/news/science-environment-11988466

Απλά Ονειρεύομαι;

Αυτή την φορά δεν θα γκρινιάξω για τις γιορτές, για τις αλλαγές και την πλασματική χαρά. Κουβαλάνε την παρούσα κρίση μέσα τους, φέρουνε τον προβληματισμό μέσα τους. Όποιος θέλει ας πιει μια γουλιά παραπάνω να ξεχάσει, να θυμηθεί, και ίσως για όποιον μπορεί ακόμα, να ονειρευτεί. Αφήνω κι εγώ τον εαυτό μου να ταξιδέψει σε χειμωνιάτικα όνειρα, σε χιονοστιβάδες που κυλάνε για να αναμοχλεύσουν τους πόθους μου, σε χάρτες που δημιουργούν νέες τροχιές στις αναζητήσεις μου...
Κοιτάζω το χρόνο, καθώς λιώνει μπροστά στα κλειστά χέρια μου. Κοιτάζω το φώς, κι η έκρηξη των χρωμάτων μέσα στη νύχτα σχηματίζει πρόσωπα του ονείρου, έρχεται σαν κύμα. Μέσα από κλειστές πόρτες, και χωρίς κλειδιά μπορώ και διαπερνάω τοίχους, με την μυστική συνταγή σου. "Αρκεί να το πιστέψεις, αρκεί να ονειρευτείς, αρκεί να αφεθείς".
Εκεί, στην άκρη του ονείρου, στέκω άγρυπνος, ακούγοντας το φεγγάρι να μετακινείται στα καστανά μαλλιά σου. Ακολουθώ την ανάσα σου και περπατάω με τα μάτια κλειστά διαρηγνύοντας την ροή του χρόνου. Γιατί κάθε βήμα, είναι μια ολόκληρη αιωνιότητα βιωμένη μέσα από τα μάτια μιας ακτίδας που μόλις έχει διατρέξει ολόκληρο τον γαλαξία, και ετοιμάζεται να τον αφήσει και να ταξιδέψει μονάχη στον κενό χώρο.

Αυτόν τον κενό χώρο που γεμίζει με την ζεστασιά μιας ατελείωτης αγκαλιάς, και μεταδίδει την θερμότητα σε όλες τις κοιμισμένες αισθήσεις. Κι ετσι ξαφνικά βρίσκομαι μετέωρος μεταξύ διαστήματος και γης, μεταξύ του χτές και του αύριο, γεμάτος δάκρυα και γέλια, γεμάτος χαρά και θλίψη, νοιώθω να περιφέρομαι σαν άγουρος πλανήτης γύρω από ένα αστέρι.
Στην άκρη του ονείρου, εκεί χτίζεται μια γέφυρα με την πραγματικότητα και συνδέει τον ουρανό με τα απύθμενα βάθη της θάλασσας. Βυθίζεται όλη η ζωή μου και διαλύεται σαν το αλάτι στο νερό. Δεν υπάρχει θέση για ανάλυση, μόνο για διάλυση... διάλυση του είναι σε μέρος του όλου... Αφήνομαι στις χιονισμένες βραδιές και χάνομαι στις καλοκαιρινές ζέστες.  
Ανάδρομη φορά της σκέψης κι ανατροπή της ανεμελιάς για να βραχεί το χώμα και να ποτιστεί η γη. Μέσα από τα νέφη των αιθέριων αναμνήσεων, το παρόν αναδύεται σαν βροχή αστεριών και βρέχει τις ελπίδες με συντρίμια του σύμπαντος...

Κι αν χάνεσαι σε τούτα τα μπερδεμένα λόγια, είναι γιατί τούτες οι γραμμές δεν χωράνε την μαγεία μια ξαστεριάς πάνω στον ξεχασμένο πλανήτη, είναι γιατί το όνειρο δεν γίνεται να περιγραφεί με λειψές λέξεις, είναι γιατί προσπαθώ να αποτυπώσω μια τρισδιάτατη εικόνα σε ένα επίπεδο, είναι γιατί ακόμα ονειρεύομαι ένα καλοκαιρινό ήλιο εν μέσω της χιονοθύελλας... Απλά ονειρεύομαι, ή μήπως όχι;