Ένα από τα Χαμένα Κομμάτια

Μας παρέσυρε η καλοσύνη των ξένων και μένει το σώμα μας καρφωμένο στην γη, αλλά ανθίζει μαζί με τα κυκλάμινα, αλλάζει χρώματα μαζί με τα φθινοπωρινά φύλλα, υπόδεχεται γεμάτο χαρά την βροχή. Δεν θα παρασυρθώ, τουλάχιστον όχι πολύ! Θα βγω να μαζέψω χόρτα, θα βγω να περπατήσω σε λασπωμένα μονοπάτια, να κολυμπήσω σε θολές θάλασσες, θα αρχίσω τις ανάποδες κολοτούμπες...

Το μεγάλο ταξίδι ματαιώνεται, μέχρι να μαζέψω τα κομμάτια του παζλ. Θυμάμαι κάποια πεταμένα στις αίθουσες των πόνων, μερικά σε γελαστές παραλίες, κι ακόμα περισσότερα βρίσκονται διάσπαρτα ανάμεσα σε νησιά, σε μεθύσια, σε φωτιές... Όμως από που πρέπει να ξεκινήσω, σε ποιους τόπους πρέπει να ψάξω τα χαμένα μέρη, σε ποιες αγωνίες πρέπει να κρύψω τα καινούρια όνειρα; Και αναρωτιέμαι πόσα κομμάτια να λείπουν τελικά. Το παράθυρο ανοίγει κι ένα κρύο ρεύμα με ξυπνάει.

Χρειάζεται μεγάλη αρκετή δόση τρέλας για να επιβιώσεις στους καιρούς που ξημερώνουν και φέρνουν σκοτάδια, μεγάλη αντοχή για να κολυμπήσεις στα βαθιά νερά χωρίς να κρυώσεις, γερό στομάχι για τόσες πέτρες που σερβίρουν ως αναγκαιότητα... Χρειάζεται γερή δόση ελπίδας για να ειπωθεί η πολυπόθητη λέξη και κανένας δεν είναι έτοιμος να πιστέψει σε αυτήν. Η θάλασσα είναι ακύμαντη, κι όμως σκόπελοι φυτρώνουν ολούθε, καράβια βουλιάζουν αύτανδρα, πνιγμένοι παντού, αλλά όσο δεν υπάρχει φουρτούνα ο καθένας συνεχίζει ανέμελος χωρίς να κοιτάει τι συμβαίνει τριγύρω του. Ποιος είναι έτοιμος να βουτήξει μέσα στην μαύρη τρύπα, χωρίς να ξέρει που θα καταλήξει;


Κι όμως οι νύχτες τυλίγονται γύρω μου με ένα όμορφο άρωμα και μου δίνουν ώθηση να αφεθώ στα κύματα των σιωπηλών αναζητήσεων. Ανακατεύω το χρόνο στην διαλεκτική της τρέλας, σκαρφαλώνω και πάλι σε κακοτράχαλες σκέψεις και δαγκώνω χωρίς φόβο τα δευτερόλεπτα με την μασέλα των μελλοντικών αποτυχιών μου. Προσφέρω ένα χορό σε εκείνη που μου ψιθυρίζει στο ρυθμό των αστεριών, στα χέρια που ξεμπλέκουν τους ιστούς υφασμένους από τις αράχνες των σημαδέμενων πόθων.
"Κοίτα ψηλά, κοίτα πως το φεγγάρι αλλάζει χρώματα, κοίτα τον Δία πως μας εποφθαλμιά, άκου την μουσική που έρχεται από μακρυά".

Με Αχινούς στα Μαλλιά

Κρύβεσαι μέσα στην άμμο, νομίζεις ότι δεν σε βλέπω, χειρότερος από στρουθοκάμηλο. Εκεί είσαι, εκεί θα σε βρω. Γύρνα το τέλος στην αρχή και πιάσε πάτο, τον πάτο της θάλασσας, μέχρι το βάθος που ξεθωριάζουν τα χρώματα, που ξεθωριάζουν τα ονόματα. Κι όμως λίγο πιο βαθιά και θα θυμηθείς δεις τα παλιά, γυμνά από νοσταλγία. Πάρε ακόμα μια βαθιά ανάσα και βούτηξε, διηγήσου την ιστορία των ονείρων σου. 
Ήσουν έτοιμος να ξεκινήσεις, μα πριν προλάβουν να μεταμορφωθούν σε λέξεις, όλα σκορπίζουν στους πέντε ανέμους, σκορπίζουν στους αφρούς των κυμάτων και αρνούνται να σε ακούσουν, να σου μιλήσουν. Βαρέθηκαν να λένε τα ίδια και τα ίδια. Κουβέντες θρυμματισμένες κρέμονται στο κατάρτι σαν σκισμένα πανιά, κομμάτια από ένα απρόσμενο παραλήρημα, κι όποιος προλάβει... 
Τρέχει να προλάβει το καράβι, μπορεί να έχουν απεργία τα φουγάρα, μπορεί να αρνηθούν τα σκοινιά να λυθούν. Και μετά πως θα συνεχίσει; Ας φτάσει πρώτα μέχρι το λιμάνι, και μετά θα βρει την άκρη.

Το τηλέφωνο χτυπάει, η τσάντα χωράει μια βάρκα ολόκληρη, άντε σήκωνε την. Απαντάει: "Εμπρός;", "Ξέρεις η άδεια ακυρώνεται", "Μωρέ, τι μας λες;" Αφού είχε κανονίσει... Μπιπ, ξανά το κινητό ειδοποιεί. Μάλλον, θα θέλει πνίξιμο. Μπα; Μήνυμα από την τρελαμένη φίλη: "Για λάθος νησί κινάς, θα δουλέψω στο γνωστό μαγαζί, κανόνισε την πορεία σου!" Απειλή ή πρόσκληση; Ίσως και τα δύο.

Αλλάζει καταπέλτη, με ένα σάλτο στο απέναντι βαπόρι, αλλά και πάλι δεν βγαίνει εκεί που θέλει. Μήπως τελικά κι ό ίδιος δεν ξέρει που θέλει να πάει; Καλά μην βαράτε, ήπιε λίγο παραπάνω κι έχασε το μονοπάτι. Υπολόγισε την πορεία με βάση το φεγγάρι, αλλά αυτό δεν του έκανε την χάρη. Ίσως καλύτερα στα σκοτεινά...
Καλά, πως βρέθηκε τούτη δω στην αγκαλιά μου; Κάπου μπερδέψαν τα μαλλιά μας, κάπου χάσαμε το πάνω και το κάτω. Αλήθεια σκέφτηκες, γιατί διάλεξες τούτο το μέρος; Για που είχες βάλει πλώρη; Στραβά αρμενίζουμε καπετάνιο... 
"Αν δεν σου αρέσει, πάρε την βάρκα σου και κάνε κουπί. Το νησί με τις σειρήνες σε καλεί. Μην μας ζαλίζεις άλλο με τις κιμωλίες σου". "Κι όμως υπάρχει κάποια συνωμοσία πίσω από αυτήν την ιστορία"."Μπα, άλλος ένας κύκλος που ανοίγει και κλείνει".
"Αφού ξέρεις ότι σε μεθάει τούτο το μελτέμι, γιατί επιμένεις να παίρνεις τον καιρό όλο κόντρα;" "Αυτή την φορά, άστο να σε παρασύρει" , "Κι αν με πάρει, που με πάει /κάτω στα βαθιά νερά..." "Καλά, τραγούδα!"
"Και το άλλο νησί;" "Ποιο απ' όλα;" "Έλα, τώρα".
"Δεν το ξεχνάω, δεν με ξεχνάει..."
Απλώς για λίγο κρύβομαι στην άμμο, δίπλα σου. Το σύνθημα, όπως πάντα "αχινός", το παρασύνθημα...

Μονάχα μ' ένα

Με ένα ποτήρι κρασί...

...φτιάχνω φούσκες γεμάτες από ιστορίες χαρούμενες, για να τις διαλύσω έπειτα με την ησυχία μου στο ποτήρι, να φτιάξω έτσι αφρώδη οίνο, να ρέει ευχάριστα μέχρι να διαλυθούν , κι οι παράλογες λέξεις μου, κι οι γλυκές ψευδαισθήσεις μου.
... δεν ελπίζω όμως, να μεταμορφώσω τις τρελές εικόνες, που εναλλάσονται συνεχώς μέσα μου, σε χρωματιστά λόγια. Το ζητούμενο είναι απλά μια ιστορία, που να μπορεί να αναμοχλεύει πάθη, να πλάθει τραγωδίες της στιγμής, να αποσυναρμολογείται σε διαολεμένες συμπτώσεις, να έχει κάτι από την μυρωδιά της ζωής μου.
... σβήνει κι ετούτη η στιγμή από το παρόν, βουλιάζοντας σε αμέτρητα βάθη. Γίνομαι ναυαγός των κλειδωμένων μου επιθυμιών, ανακαλύπτω νέα νησιά στο αρχιπέλαγος της εφήμερης τρέλας. Χάνομαι μέσα στις αντακλάσεις του χρόνου, θέλοντας να γίνω ένα κομμάτι του αινίγματος αυτού.


...ξεπροβάλλουν στο χώρο μου αργά οι σκιές σε μια μολυβένια απόχρωση, χορεύοντας σε κλειστό κύκλο και μένοντας κρυμμένες από τις φλόγες των αναμνήσεων. Γέρνουν στα ατημέλητα παραμύθια και κρύβουν εκεί μέσα την καταγωγή τους. Σε τέτοιες σκιές η αλήθεια ξεδιψάει από το ψέμα μου, και τα όνειρα λησμονούν τον ύπνο τους.
... στην γλώσσα μαζεύονται οι τανίνες, κι όλες οι γεύσεις ξυπνάνε για να δώσουν νέα ώθηση στις ταλαντώσεις της διάθεσης μου. Όλες οι προηγούμενες στιγμές ενώνονται και πλέκουν την δαντέλα της θλίψης, και χωρίς να προσέχουν την λερώνουν με δάκρυα χαράς. Ετοιμάζουν τα ρούχα της αμφιβολίας, και στριμώχνονται να χωρέσουν στην παρούσα γουλιά. Αρχίζει κι αδειάζει το ποτήρι, αρχίζει και γεμίζει το χαρτί.


...αφήνω όλες τις βεβαιότητες σε μια ξεχασμένη χώρα, και χωρίς καμία όρεξη τρυπώνω σε μύχιες σκέψεις, το μυαλό θαμπώνει. Αισθάνομαι, όπως η πόλη όταν την αγκαλιάζει η καταχνιά. Ζυγίζοντας τα σύννεφα ακούω τον καιρό που έρχεται, ερωτεύομαι τον αέρα και συντονίζω τους χτύπους της καρδιά μου με τις αστραπές. Για κοίτα, πως κατρακυλάνε οι βροντές μέσα στο κεφάλι μου.
... χάνω τον προσανατολισμό μου, γυρίζω σαν σβούρα για να κρατήσω την ισορροπία μου. Ξημερώνω μαζί με την βροχή και επαναλαμβάνω τα ίδια λάθη γελώντας. Πρέπει να δοκιμάζω συνέχεια, για να είμαι σίγουρος . . . ότι το ποτήρι βρίσκεται μπροστά μου.
...βρεθήκαμε εδώ μαζί να ανιχνεύουμε τις αισθήσεις μας, να κοιταζόμαστε αινιγματικά και να μαζεύουμε κουράγιο. Αναζητούμε τον κοινό παρανομαστή, αλλά αυτός θα περιμένει μερικά ποτήρια ακόμη παραπάνω. Σε λίγο θα μεθύσουμε με τα αρώματα μας, θα διασταυρώσουμε τις ζωές μας αναζητώντας χιμαίρες, μόνο και μόνο για να διασκεδάσουμε την παροδικότητα μας.


... δεν είναι δυνατό να ζαλιστώ και να χαθώ σε κόσμους φαντασιακούς. Είναι μονάχα αρκετό για να κατασκευάσω τις φούσκες μου, να περιπλανηθώ μαζί τους στην επιφάνεια του υγρού. Καθώς θα διαλύομαι μαζί τους όμως, θα πρέπει να θυμηθώ να στείλω την μπουρμπούληθρα μου στο διάστημα. Αναμένω πάντα μια απάντηση, μέχρι το επόμενο ποτήρι.
... σας εύχομαι στην υγειά σας. Ευοί ευάν, μέχρι να αδειάσει το βαρέλι αυτό, γιατί ένα ποτήρι δεν φτάνει ποτέ, ούτε για να πάνε οι ευχές μου σε όλους, ούτε για να ξυπνήσει το παράλογο μέσα μου. Όμως: με ένα απλό ποτήρι κρασί...

Τίτλοι Τέλους

Η σοροκάδα φαίνεται πλέον να κοπάζει, κι έμεινα μόνος να μετράω τις καταστροφές που άφησε πίσω της. Πολλές σκέψεις, πολλά λόγια, τα γράφω και τα σβήνω, τα γράφω και τα σκίζω. Ένα κομμάτι σου εδώ, ένα κομμάτι σου εκεί, περπατάω και σκοντάφτω συνέχεια πάνω τους.Ένα ακόμα όνειρο που χαράζαμε σε θαμπωμένο τζάμι.

Μερικές σκισμένες σελίδες:
...Μετράς τα δάχτυλα ξανά και ξανά. Όταν έδειχνες τα αστέρια, κι εκείνα άγγιζαν το πέπλο της σελήνης, ψηλάφιζαν το ζεστό σώμα σου, κι όλο το βάρος της ύπαρξης αλάφραινε...
...Δεν τρέχουν δάκρυα από τα μάτια μου, δεν έχει όνομα τούτη η θλίψη. Βουβός κι αμέτοχος, αφουγκράζομαι τον πόνο, να κινείται από το νου στα βαθύτερα σημεία της συνείδησης. Μια ταλάντωση χωρίς αρχή και τέλος, ένας κύκλος που με περικυκλώνει για να...
...Μέσα στο φως θα ψάξω να βρω το τέλος, μέσα στο σκοτάδι θα αναζητήσω την γραμμή του γαλαξία, μέσα στη θάλασσα θα παστώσω τον πόνο μου...
...Παλεύω με την σκιά μου, για να μην αφήσω την καταιγίδα που κουβαλάω να πέσει πάνω σου. Θα φωνάξω μέσα από τις βροντές, και μόλις ξεσπάσει η μπόρα θα κυλήσω μαζί με το ρέμα προς τη θάλασσα. Θα πάρω το σαλιγκάρι μου και θα φύγω...

Ήταν το τέλος;
Όχι.
Μήπως, ήταν η αρχή;
Ούτε.
Δεν είμαι καθόλου σίγουρος πια, από που ξεκινάει, που καταλήγει. Τα έχω μπερδέψει και τρέχω σαν τρελός να προλάβω το καράβι. Το τρένο το έχω χάσει προ πολλού. Καινούριο μονοπάτι φαίνεται μπροστά στο βάθος, αλλά μέχρι να φτάσω εκεί θα ξεσκιστώ να περάσω από τα βάτα, και τα ξερόκλαδα. Φορτώνω τα σακίδια στην πλάτη μου και ξεκινάω την πορεία.

Και μόλις βραδιάσει, και μόλις το φεγγάρι δύσει, μαζί με τον καλό μου φίλο θα πορευτούμε στα βραδινά μονοπάτια του κάβου Μαύρου. Από εκεί, στην δική μας βράχινη άκρη θα δώσουμε μια γερή βουτιά "τσιτσίδη".